The Impossible (2012)

Clint Eastwood deed al een goeie poging in Hereafter om de tsunami in beeld te brengen. Maar zijn poging wordt letterlijk weggespoeld door die van Juan Antonio Bayona.

De film begint de met een natuurramp zoals we die voor 2004 nog niet hadden gezien. Eigenlijk heeft het best lang geduurd voor er een heuse film over kwam. Clint Eastwood gebruikte de ramp voor z'n film Hereafter maar ging er eigenlijk niet dieper op in. Ook was de tsunami scène redelijk onrealistisch te noemen en de Visual Effetcs waren ook niet buitengewoon goed. Mij ga je trouwens ook niet vertellen dat een gigantische golf die alles met zich meesleurt nog steeds uit helder water bestaat...

The Impossible deed het dus een stuk beter. De tsunami is indrukwekkend te noemen, het water is vuil, chaotisch en vooral hij ziet er enorm realistisch uit. Nergens heb je het gevoel dat je naar CG water zit te kijken. Natuurlijk zat het gevaar erin dat men er een enorm spectaculaire scène van kon maken. Ergens is dit wel het geval maar dat kan ook niet anders. Zo'n tsunami is nu eenmaal enorm spectaculair... Het is dan de kunst om vooral op de personages en hun angsten te fixeren zonder te verzanden in onrealistische taferelen. Daar slaagt Juan Antonio Bayona redelijk goed in. Meteen na de inslag van de golf knipt hij al meteen naar Naomi Watts, die overigens fantastisch acteert, die zich vasthoudt aan een dikke boom terwijl op haar gezicht een verschrikkelijke angst te lezen valt. De scène erna blijft Bayona gelukkig fixeren op z'n personages in die kolkende vloedgolf. Ondanks een paar spanning verhogende gebeurtenissen.

Het grootste gedeelte van de film speelt zich af na de tsunami en brengt de zoektocht van de Britse familie centraal in beeld. Toch vind Bayona gelukkig ook plaats om de gruwel na de tsunami in beeld te brengen. Ook al doet hij dit zonder de clichés uit de weg te gaan, al werkte dit ergens wel bevredigend. Zo is een scène waar één van de kinderen mensen helpt terug vinden best wel cliché maar tegelijk werkte het vertederend.
Ewan McGregor zet verder ook een foutloze prestatie neer met als hoogtepunt een scène waarin hij het thuisfront opbelt. Daarin weet hij in paar seconden kippenvel op te roepen. Heel knap.

Het einde werd al deels verklapt in de trailer en kan ook het mindere deel van de film genoemd worden. Vooral de scènes bezorgden me dan weer een zucht moment en qua originaliteit zakte dit toch wel onder 0. Mocht dit echt gebeurt zijn dan vergeef ik het de makers. Toch was er iets wat ik zeer sterk vond van Bayona. Namelijk in een scène aan het einde van de film.
Hij wist namelijk perfect op beeld te brengen hoe het zou voelen als je boven water zou komen nadat je overspoelt bent door een golf van vernieling. In een droom van één van de kinderen zien we Een heel indrukwekkende scène die overigens terecht uit het begin van de film is gehaald.

Los van een aantal clichés en het misschien iets te positieve einde weet The Impossible zeker een goed beeld te brengen van de Tsunami uit 2004 en de gevolgen daarvan. Goed geacteerd en zeker geen verkeerde regie. Een fenomenale topper is het niet geworden maar The Impossible is wel een kijkbeurt waard. Het is natuurlijk wel de vraag of het niet respectvoller was geweest om een verhaal te brengen van de lokale mens daar. Maar ach de film moet opbrengen ook natuurlijk. 7,5/10 (afgerond 8)