Synopsis:
Op het Amsterdamse Waterlooplein vindt filmmaker Wim van der Aar halverwege de jaren negentig een tas vol met geluidsopnames van ene Guido van Waveren. De banden bestaan uit opnames van telefoongesprekken die Van Waveren in de jaren zeventig voerde met officiële instanties, zijn beste vriendin Nel, zijn moeder, maar ook enkel een monoloog tot zichzelf gericht. Van Waveren, zo blijkt uit onderzoek van Van der Aar, heeft slechts vier jaar lagere school gevolgd en ging op zijn vijfentwintigste zonder werk op zichzelf wonen in de Pijp, terend op de zak van zijn moeder. Langzaam ontvouwt zich een beeld van een gekweld man afkomstig uit een welgestelde familie. Hij heeft narcistische persoonlijkheidskenmerken - wat wel blijkt uit het tapen van zijn eigen gesprekken - en onderhield een moeizame, verwijtende relatie met zijn moeder.
