De gebeurtenissen waarop deze film gebaseerd zijn mogen dan indrukwekkend en gruwelijk zijn. Dat is de film zeker niet. De grootste boosdoener is het feit dat de film doodsaai is waardoor het einde flauw en eerlijk gezegd amateuristisch overkomt.
Opvallen zullen we al zeker niet in Hollywood met deze Belgische oscar inzending. Visueel valt er helemaal niks te beleven. Wel valt op dat de regisseur door middel van z'n camerawerk een voyeuristische sfeer opwekt. Vaak filmt de camera van achter een hoekje. Als kijker nemen we een soort schuchtere positie aan alsof we graag willen weten wat er binnen dat gezin gebeurt maar zelf niet willen opvallen. Nu, een positief punt kan je dit niet echt noemen. De sfeer wordt dusdanig afstandelijk waardoor je alles behalve kunt meevoelen met de personages.
Alsof deze karakterstudie nog niet saai genoeg was doet regisseur Lafosse daar nog een schepje bovenop door een al even doodsaaie soundtrack eronder te plakken die op den duur op de zenuwen gaat werken gewoon omwille van het feit dat de muziek constant hetzelfde is. Onbegrijpelijke keuze die klassieke muziek!
Je kan dan ook nog vragen beginnen stellen bij het feit dat ons hoofdpersonage er te knap uitziet. Als je kijkt naar de realiteit is de persoon waarover dit verhaal gaat een lelijke, grijze muis. Dit zou al een stuk geloofwaardiger zijn dan een griet met een leuk snoetje!
à Perdre la Raison is een doodsaaie zielloze film. Dat laatste kan misschien nog in verband gebracht worden met de gruwelijke realiteit. Alleen is deze realiteit op het einde van de film zo flauw en belachelijk slecht gebracht door Lafousse. Mocht dit verhaal niet echt gebeurt zijn zou je het einde eerder als vergezocht aanzien. Dat is niet het geval maar het gevoel is er zeer zeker wel.
De opbouw naar het einde valt nauwelijks een opbouw te noemen en uiteindelijk schiet er niet veel meer over om de doodsaaie film tot het einde door te komen.Als je het mij vraagt scheelde het niet veel of er waaide een balletje stro voorbij. Het was dan alleen maar hopen dat die strobal groot genoeg was zodat ie de film kon meezeulen door een droge woestijn.
De film bewijst, waarschijnlijk onbedoeld, wel één ding en dat is dat, (met alle respect), leven met een Marokkaan een hel blijkt te zijn. Na afloop zou je haast wensen dat de vrouw haar man van kant had gemaakt in plaats van de onschuld zelve. Maar als ik dan toch iets positiefs moet zeggen valt het Lafosse wel te prijzen dat hij met z'n film allesbehalve overkomt alsof hij de sensatie wil opzoeken en dat is al een prestatie op zich. 3/10
À perdre la raison (2012)
Alternatieve titel: Our Children, Loving Without Reason
Filminformatie
Delen:
Synopsis:
Mounir leeft al sinds zijn kinderjaren bij dokter Pinget. De dokter zorgt ervoor dat Mounir de kans krijgt medicijnen te gaan studeren en materieel niets tekort komt. Dan ontmoet Mounir de Franse Murielle. Ze worden tot over hun oren verliefd, besluiten te trouwen en gaan samenwonen in het huis van Dokter Pinget. Al snel breidt het gezin zich uit met de geboorte van vier kinderen. In de tussentijd worden Mounir en Murielle onbewust afhankelijker van de dokter en neemt bij Murielle steeds meer het verstikkende gevoel toe opgesloten te zijn. Er ontstaat een verraderlijke situatie waaraan het gezin ten onder dreigt te gaan…. (Geschreven door Steadicam)Regisseur:
Joachim LafosseJaar:
2012Duur:
114 minutenGenre:
DramaCast:
Niels Arestrup | Tahar Rahim | Émilie Dequenne | Stéphane Bissot | Mounia Raoui | Redouane Behache | Baya Belal | Nathalie Boutefeu | Yannick Renier | Claire Bodson | Jean-Charles Hautera | Daniel Feis | Joé Michels | Eléa Gillard | Charlie HoscheckLand:
België | Luxemburg | Frankrijk | ZwitserlandIMDB:
6.7 op 189 stemmen (Website)Release:
In de Nederlandse bioscoop te zien vanaf 13 september 2012DVD:
In Nederland op DVD uitgebracht op 12 februari 2013Recensie À perdre la raison
Geschreven door Arjan Welles
De Frans-Algerijnse acteur Tahar Rahim beleefde een verpletterende doorbraak met zijn hoofdrol in het ruwe gevangenisdrama Un Prophète. Hierin speelde hij de jonge, ongeletterde crimineel Malik die zes jaar mag zitten. Hij neemt zich voor zich zo weinig mogelijk van zijn medegevangenen en het sterke regime aan te trekken, maar groeit uit tot een gerespecteerd en gevreesd leider. Een belangrijke spil in Maliks ontwikkeling is een eveneens gedetineerde maffiabaas gespeeld door de Deen Niels Arestrup. Het is wel even wennen om Rahim en Arestrup wederom samen het scherm te zien delen voor het melodramatische, Franstalige gezinsdrama À Perdre la Raison.
» Lees verder...Trailers / Foto's / Posters
» 1 foto
Reacties op À perdre la raison (4)
17-12-2012 23:36
En dan ben ik nog het dieptepunt van de film vergeten meegeven. Een lange take van ons hoofdpersonage dat stilletjes begint te huilen in haar wagen. De scène mag dan een keerpunt zijn met haar innerlijke zelf voor mij was het een onmiskenbare stijlbreuk die geforceerd en cliché overkwam... 
14-02-2013 18:35
Frietgedicht schreef:
Wat een onzin....
Nee dat is mijn mening van de film...
Opvallen zullen we al zeker niet in Hollywood met deze Belgische oscar inzending. Visueel valt er helemaal niks te beleven. Wel valt op dat de regisseur door middel van z'n camerawerk een voyeuristische sfeer opwekt. Vaak filmt de camera van achter een hoekje. Als kijker nemen we een soort schuchtere positie aan alsof we graag willen weten wat er binnen dat gezin gebeurt maar zelf niet willen opvallen. Nu, een positief punt kan je dit niet echt noemen. De sfeer wordt dusdanig afstandelijk waardoor je alles behalve kunt meevoelen met de personages.
Alsof deze karakterstudie nog niet saai genoeg was doet regisseur Lafosse daar nog een schepje bovenop door een al even doodsaaie soundtrack eronder te plakken die op den duur op de zenuwen gaat werken gewoon omwille van het feit dat de muziek constant hetzelfde is. Onbegrijpelijke keuze die klassieke muziek!
Je kan dan ook nog vragen beginnen stellen bij het feit dat ons hoofdpersonage er te knap uitziet. Als je kijkt naar de realiteit is de persoon waarover dit verhaal gaat een lelijke, grijze muis. Dit zou al een stuk geloofwaardiger zijn dan een griet met een leuk snoetje!
à Perdre la Raison is een doodsaaie zielloze film. Dat laatste kan misschien nog in verband gebracht worden met de gruwelijke realiteit. Alleen is deze realiteit op het einde van de film zo flauw en belachelijk slecht gebracht door Lafousse. Mocht dit verhaal niet echt gebeurt zijn zou je het einde eerder als vergezocht aanzien. Dat is niet het geval maar het gevoel is er zeer zeker wel.
De opbouw naar het einde valt nauwelijks een opbouw te noemen en uiteindelijk schiet er niet veel meer over om de doodsaaie film tot het einde door te komen.Als je het mij vraagt scheelde het niet veel of er waaide een balletje stro voorbij. Het was dan alleen maar hopen dat die strobal groot genoeg was zodat ie de film kon meezeulen door een droge woestijn.
De film bewijst, waarschijnlijk onbedoeld, wel één ding en dat is dat, (met alle respect), leven met een Marokkaan een hel blijkt te zijn. Na afloop zou je haast wensen dat de vrouw haar man van kant had gemaakt in plaats van de onschuld zelve. Maar als ik dan toch iets positiefs moet zeggen valt het Lafosse wel te prijzen dat hij met z'n film allesbehalve overkomt alsof hij de sensatie wil opzoeken en dat is al een prestatie op zich. 3/10