Vleeshaak schreef:Them!(1954) regie: Gordon Douglas. Ach ja, de jaren 50. Het tijdperk waarin Atoomkracht allerlei verschillende diersoorten en andere wezens veranderd in allesverslindende monsters. Them, één van de allereeste in dit genre, veranderd een kolonie mieren een allesverslindene monsters. De eerste kolonie wordt gevonden in een woestijn New Mexico, alwaar de eerste atoomproef is gehouden, maar de monsters nemen geen genoegen met alleen verlaten gebieden......
Dat klinkt leuk! Mocht je wel eens een Playstation 2 aanraken, speel dan eens War of the Monsters (als je het al niet kent). Ik kocht het spel meteen toen het uit was, maar heb erdaar nooit meer wat van gehoord. Alleen het introfilmpje is al de moeite waard. In het kort gaat het verhaal over een invasie van aliens. Om die aliens te stoppen worden er bepaalde masten geplaatst die hun ufo's deativeren. Uit de neergestorte ufo's druipt echter een goedje dat beesten (apen, hagedissen, sprinkhanen ed) in monsterelijke wezens verandert. Prachtig .
Klinkt leuk, maar helaas ben ik nog van de oude school en ben ik de trotse bezitter van een Playstation 1. Ik neem aan dat hij daarvoor niet beschikbaar is (en voor de NES kan ik het vast helemaal vergeten)
House of Blood (aka Chain Reaction) Olaf Ittenbach, 2006 Een dokter raakt betrokken bij een ongeluk met een gevangenentransport en wordt ontvoerd om voor een gewonde gevangene te zorgen. Al snel komen ze in een vreemd huis terecht, waar de bewoners nogal curieus zijn. Ze dragen kleding die al eeuwen uit de mode is en spreken een taaltje wat ook al een tijdje in onbruik is geraakt. Oh ja, en het zijn ook nog enge monsters.
House of Blood is de nieuwste film van Olaf (Sh)Ittenbach, die ons ook al op meesterwerkjes zoals Legion of the Dead heeft getrakteerd. Vanaf de eerste scènes is het al duidelijk dat Ittenbach met veel zorg aan de film heeft gewerk; hij trekt meteen een blik aardige shots van landschappen en interessante p.o.v’s open. Bijna net zo snel wordt duidelijk dat House of Blood wel heel erg slecht gaat worden. De acteurs zijn erg matig, om het aardig uit te drukken. De hoofdrol wordt vertolkt door Christopher Kriesa, een bekend gezicht in de B-film. Hij is acteert houterig, stijf en eigenlijk ronduit slecht. De tweede hoofdrol wordt vertolkt door ene Martina Ittenbach. Ik heb een vermoeden hoe zij een rol heeft gekregen… De rest van de cast heeft een wonderlijke samenraapsel van accenten en dat helpt de geloofwaardigheid van de film niet. Een acteur met een duidelijk brits accent speelt bijvoorbeeld de broer van een acteur met een zwaar oost Europees accent. Maar ze spelen wel Amerikanen… De plot is erg verrassend. Nooit geweten dat een film zich zo kon herhalen. Dokter komt in een botsing met gevangenen, wordt naar een huis gebracht, ontsnapt aan vampierachtige monsters, wordt gearresteerd (Joost mag weten waarom) belandt in een gevangenentransport, komt op dezelfde plek in aanraking met een andere auto en het hele gebeuren herhaalt zich weer van voren af aan. Ik moet zeggen dat ik dat echt niet aan zag komen. De monsters waar de dokter mee in aanraking komt zijn trouwens hilarisch. Ze spreken een taaltje dat het best kan worden vergeleken als Yoda die in het Oud Engels aan het bidden is. Als ze veranderen in monsters doen ze alleen nog maar eng met hun handen, grommen ze en maken salto’s in slow motion. Ohja, en ze trekken koppen van rompen en trekken ingewanden uit rompen. Ook leuk. Ittenbach vind het trouwens opvallend leuk om hoofden te beschadigen. Meerdere hoofd worden tot pulp geslagen, de ene kop na de andere vliegt van de romp en ook kogels laten vaak hoofden ontploffen. Dus voor de gore liefhebbers valt er in ieder geval genoeg te genieten. Voor filmliefhebbers een stuk minder. Olaf Ittenbach heeft eenzelfde talent als Uwe Boll. Dat zegt wel genoeg.
Kwaliteit: 1,5/5 Amusementswaarde: 3,5/5
Trailer
Laatst bijgewerkt door Vleeshaak op 06 mei 2013 18:47, in totaal 3 keer bewerkt.
The Zombie Diaries (of waarom ik mijn broer niet op een boodschap kan sturen) Laatst kondigde mijn jongere broer aan dat hij even langs de Fame ging en vroeg of ik nog wat wilde. Aangezien ik altijd wat wil, vroeg ik of hij even wilde kijken of George Romero's "Diary of the Dead" daar toevallig in de schappen lag. Natuurlijk wilde hij dat wel en een paar uur later kwam hij terug en overhandigde hij mij "The Zombie Diaries", met daarop groot geschreven "the Best Zombie Film from the UK!". Niet geheel wat ik had besteld, maar goed, ik ben een voorstander van zombiefilms, dus ook deze verdween in mijn DVD speler.
The Zombie Diaries volgt verschillende groepen mensen die een plots opkomende zombie golf proberen te overleven en allemaal toevallig net een camera bij zich hebben en zo de boel vast leggen.
Tja, wat valt hier over te zeggen. Het is in ieder geval duidelijk een amateur film en dat straalt er dan ook van alle kanten af. De acteurs spelen niet al te best en zijn ongeloofwaardig. Het hele gedoe dat de acteurs zelfs de camerabeelden maken en het geheel op een homevideo lijkt, is al zo vaak gedaan envaak ook zo veel beter, dat het de nodige irritatie opwekte. De make up effects zijn behoorlijk bagger en het verhaal is ongeveer net zo onsamenhangend als deze review. Het sloeg allemaal nergens op en de verbanden tussen sommige groepen waren erg vergezocht. Wat de sadistische moordenaar in de film deed, is me al helemaal een raadsel.
Is de hele film dan een drama? Nee, op al het bovenstaande na was de film soms toch best onderhoudend en zaten er een aantal aardige ideeën in de film. Maar het blijf een zombiefilm die niet goed, goor, spannend en/of grappig is en de advertentiekreten op de hoes bij lange na niet waar maakt. Beste Zombiefilm uit de UK? Zombie Diaries kan nog niet in de schaduw staan van films als Shaun of the Dead en 28 Days/Weeks later. Broertje, bedankt maar de volgende keer ga ik zelf wel naar de winkel.
Kwaliteit: 1,5/5 Amusementswaarde 2/5
Laatst bijgewerkt door Vleeshaak op 03 aug 2010 11:07, in totaal 2 keer bewerkt.
Ik haal hier toch best wel inspiratie uit ... welke (slechte?) horrorfilms ik ga downloaden
Diary of the Dead is dan trouwens toch wel een stuk beter dan Zombie Diaries als ik dat zo hoor.. (en Diary of the Dead is al niet al te goed, vond persoonlijk dat Romero een beetje z'n touch kwijt was eigenlijk)
Het wordt hoog tijd dat ik dit topic uit de vergetelheid trek, dus hier de eerste van, misschien wel vele reviews.
The Story of Ricky (Ngai Kai Lam, 1991)
Ricky zit in een geprivatiseerde gevangenis in Hong Kong en moet daar opboksen tegen de corrupte gevangenis directeur en zijn bende van gevaarlijke kung fu criminelen. Gelukkig voor Ricky is hij geweldig in martial arts en is lichamelijk zo sterk dat hij zonder probleem door ijzeren tralies en muren heen kan springen. Eigenlijk is hij zo goed als onkwetsbaat. Waarom Ricky niet op zijn eerste dag ontsnapte is mij trouwens een compleet raadsel. Zeker omdat de gevangenen zich wel heel erg vrij in de bajes kunnen bewegen. Het maakt niet uit hoe laat het is, de gevangenen kunnen blijkbaar overal komen waar ze willen…
Nee, een realistische gevangenis film is het zeker niet. Wel een heel erg leuke. Voornamelijk omdat de film zo ontzettend slecht in elkaar zit. Ricky heeft bijvoorbeeld al na 3 seconden een goede band met een medegedetineerde en als deze de volgende scene al bruut vermoord wordt en Ricky het lijk ziet, gaat hij opeens een gevecht aan met een regenbui. Of zoiets. Waarschijnlijk omdat de regisseur dat een mooi beeld vond of zo. Ander mooi voorbeeld: Ricky kan door muren en tralies springen, maar op het moment dat er een dak langzaam naar beneden komt in de cel waarin hij zit (waar overigens al een gat in de muur zit) heeft hij opeens hulp nodig om te ontsnappen... Laten we het er op halen dat er niet een logisch verhaal in de film zit. Maar dat maakt bij deze film totaal niets uit.
De sterkste kant van de film is zonder twijfel het excessieve gebruik van bloed en ingewanden. Een vuistslag doorboort zonder enige moeite rompen, hoofden, andere vuisten en dat levert behoorlijk wat schade op. Met als persoonlijk hoogtepunt de man die iemand probeert te wurgen met zijn eigen darmen…
Een ander hoogtepunt The Story of Ricky zijn zonder twijfel de figuranten, die van zo’n kwaliteit zijn dat ik me kan indenken dat de persoon die hen instructies moest geven zich uit pure wanhoop van een klif heeft gegooid. Klein voorbeeld: Als een groep gevangen iets ziet wat hun blijkbaar erg boeit, dan gaan ze er met zijn allen naar wijzen. Zo kan je in bepaalde scènes een groep mensen met hun armen zien zwaaien: Wijzen, arm omlaag, weer wijzen, arm omlaag, nog een keer wijzen etc. etc. Met een mannetje of 40 en dat dan minutenlang. Het continu met zijn allen met een vuist zwaaien als ze boos zijn of met twee vuisten als ze blij zijn of iemand aanmoedigen is ook genieten geblazen. De figuranten doen mij in ieder geval denken aan de achtergrond personen bij oude streeft fighter games. Alleen dan met minder variatie.
Ik kan nog wel pagina’s doorgaan met het beschrijven van de totale chaos die een film probeert te zijn. De waanzinnige personages, de onverklaarbare pogingen tot humor, het algehele acteer werk, maar laat ik dat maar niet doen. Dit over the top splatter-kung fu festijn raad ik iedereen van harte aan.
Piranha (Joe Dante, 1978) Dit jaar komt er een remake van deze film en aangezien ik geen idee heb waarom iemand die zou willen maken, heb ik het origineel maar weer eens uit de kast getrokken.
Op een zoektocht naar twee verdwenen tieners stuiten de twee hoofdpersonages op een bassin. Omdat ze denken dat die tieners misschien wel onder in het bad liggen, laten ze het bassin in de dichtstbijzijnde rivier leeg stromen. Jammer genoeg zaten daar allemaal bloeddorstige genetisch gemanipuleerde piranha’s in zwommen en de rivier langs een kinderkamp en een groot recreatiegebied loopt. De eigenaren van deze gelegenheden laten zich natuurlijk niet waarschuwen en voila: een bloedbad.
Het verhaal stelt inderdaad niet zo veel voor en is hevig geïnspireerd door Jaws en het verloop van de film zal dan ook voor niemand een verrassing zijn. De piranha’s zelf wel, want wie die beesten heeft gemaakt had duidelijk zijn dag niet. De beestjes zien er nogal rubberachtig uit en wanneer ze iemand aanvallen en weggeslagen worden verwachtte ik elk een keer het piep geluid van een rubberen badeend. Dat geluid volgde niet maar het ‘woeloewoeloewoloe’ geluid wat de school uit de kluiten gewassen sardines voortbrengen is zo mogelijk nog lachwekkender. De aanvallen zijn hierdoor behoorlijk mislukt en zo ongeloofwaardig dat het op de lachspieren werkt.
Qua acteerprestaties valt het trouwens allemaal wel mee. Het standaard liefdes verhaaltje tussen de hoofdpersonen lukt ook aardig en er lijkt zelfs een beetje chemie tussen de twee te zitten. De bijpersonen zijn meestal leuk geacteerd en sommige dialogen en oneliners zijn best grappig.
Heel komt Piranha nergens boven de middelmaat uit en is voornamelijk vermakelijk door de knullige effecten. Waarom deze film een remake krijgt, is mij een compleet raadsel. Het lijkt me wel heel erg moeilijk wordt om slechter te worden dan het origineel.
Hercules verveelt zich rot op de berg Olympus en wil graag de wereld zien. Zijn vader Zeus is her erg op tegen en verbied Hercules om weg te gaan. Herc is het hier niet mee eens en spreekt zijn vader tegen. Als straf wordt hij door zijn vader naar de Aarde gestuurd.
Hercules in NY is de eerste film met Arnold Schwarzenegger (toen nog Arnold Strong) in de hoofdrol en het is een hele ervaring. In eerste instantie is de film uitgebracht zonder de originele stem van Arnie, maar gelukkig is er later nog een versie uitgebracht waarin zijn echte stemgeluid is te bewonderen. In die versie is het meteen duidelijk waarom Arnold in eerste instantie gedubt werd: de man is niet te verstaan. Buiten het feit dat zijn accent verschrikkelijk is, mompelt Arnold zo erg dat hij niet te verstaan is. Lang leve de ondertiteling, want zijn teksten zijn heerlijk stompzinnig en het zou zonde zijn om deze te missen. Dat Schwarzenegger niet gecast is om zijn acteertalent maar om zijn lichaamsbouw moge duidelijk zijn. Om de haverklap trekt hij zijn shirt uit en showt hij, zonder echte aanwijsbare reden, zijn spieren om daarna te gaan sporten of om geil te worden bekeken door zijn love interest in de film. De overige acteurs zijn trouwens ook niet al te best. Met als dieptepunt de wanhopig grappig doende sidekick van Arnold. De vele Romeinse en Griekse goden (de makers halen hun mythologieën nog al door mekaar en slepen zelfs de Bijbelse Samson er aan zijn haren bij) lezen hun teksten nog net niet van hun hand op en werken daardoor op de lachspieren De acteur die Zeus speelt is dan wel weer aardig, maar hij draagt dan weer zo’n overduidelijke pruik en plakbaard dat hij geen moment ook maar in de buurt van geloofwaardigheid komt. Zijn bliksemschicht van gebogen constructie staal werkt ook niet in zijn voordeel. De hele film is een aaneenschakeling van vreemde gebeurtenissen en samenhang is er dan ook niet echt te ontdekken. Wel een hoop memorabele scènes, waarin het gevecht met de bloeddorstige man in berenpak het meest noemenswaardig is. De actie scènes en achtervolgingen zijn vaak hilarisch mislukt en worden nog grappiger door de compleet misplaatste griekse gitaarmuziek die keihard tijdens de scènes wordt gespeeld. Ook de vele fouten in beeld en geluid verdienen een vermelding. Er zijn bijvoorbeeld regelmatig verkeersgeluiden te horen op Olympus. Hercules in New York klopt van geen kant en zit zo vol met plotgaten, slechte effecten, slechte acteurs, blunders en stommiteiten dat het een aangename 5 kwartier leedvermaak is en aanrader is voor een ieder die slechte films kan waarderen.
timdekw schreef:Dit lijkt me serieus nog vermakelijk ook, geweldig die trailer Waar heb je die film vandaan?
Ik heb hem al een tijdje, maar had hem destijds gewoon bij de Free Record Shop gehaald in de 5 voor 10,- bak geloof ik. Geen idee of hij daar nog steeds te koop is. Online kan ik hem daar in ieder geval niet meer vinden.
From Dusk Till Dawn (1996) De Gecko Brothers, twee uiterst gevaarlijke criminelen, zijn op de vlucht en gijzelen een priester en zijn kinderen. Ze vluchten naar Mexico en komen daar terecht in een kroeg waar vampiers zorgen voor een bloederig nachtje.
FDTD is geschreven door Quintin Tarantino en de regie is in handen van Robert Rodriguez en dat is te merken. De film zit vol met sterke dialogen en uiterst vermakelijke actiescènes, welke door Rodriguez strak zijn geregisseerd en gemonteerd. De cast bestaat uit een aantal grote namen: George Clooney, Harvey Keitel, Tarantino en Juliette Lewis verzorgen de hoofdrollen en doen dit over het algemeen prima. Clooney is een absolute Bad Ass als Seth Gecko, Keitel een prima priester die van zijn geloof is gevallen en Lewis heeft niet echt veel tekst, maar laat een sterke indruk achter. Tarantino is een prima regisseur en schrijver, maar een echte acteur is het niet. Hij doet zijn best en komt vaak redelijk geloofwaardig over, maar zijn rol als de gevaarlijk gestoorde Richard Gecko was met een betere acteur een stuk beter uit de verf gekomen. Voor de liefhebbers van de B-film komen een hoop bekende gezichten langs. Tom Savini, Fred Williamson en Rodriguez’ regulars Danny Trejo en Cheech Marin zijn namen die de meeste mensen waarschijnlijk niet veel zeggen, maar de gezichten zijn een ieder wel bekend. Zij spelen behoorlijke stoere gasten en doen dat met verve. Cheech Marin mocht van Rodriguez zelfs 3 rollen op zich nemen en is vooral memorabel vanwege de pussy-speech. Voor de liefhebbers komt Salma Hayek ook nog een sexy dans doen (inclusief slang) en het is dan ook meteen duidelijk waarom Tarantino zo graag Richard Gecko wilde spelen. Zoals gezegd zitten er een hoop vermakelijke actiescènes in de film en de vermakelijkheid is mede te danken door de over the top gore effecten. De ledematen vliegen in de finale vrolijk in het rond en er wordt niet gekeken op een litertje bloed. De effecten en make-up zien er over het algemeen prima uit, maar dat zijn we wel gewent van de make-up en special effects artiesten Kurzman, Nicotero en Berger. De computereffecten zijn wel behoorlijk gedateerd, maar dat kan de pret niet drukken. From Dusk till Dawn is een uitermate geslaagde film en weet van het boeiende begin tot het bloederige einde te vermaken en heeft zowel de liefhebber van actie als die van horror veel te bieden.Liefhebbers van beide genres zullen helemaal uit hun dak gaan.
My Name is Bruce (Bruce Campbell, 2007) In stadje Gold Lick is de Chinese god Guan-Di (God van de oorlog, beschermer van de doden en van het gerecht Bean Curd) bezig het inwonersaantal drastisch te verminderen. De inwoners hebben dringend een held nodig die ze kan verlossen en ontvoeren daarom B-film acteur Bruce Campbell. Helaas is hij een arrogante rokkenjagende dronkenlap die denkt dat de hele ontvoering en het monsterverhaal een uitgebreid verjaardagscadeau is. My name is Bruce is, niet geheel onverwacht, een Bruce Campbell show. Niet alleen speelt de cultheld de hoofdrol, maar hij regisseert en produceert de hele boel. Bruce neemt zichzelf niet erg serieus en speelt zichzelf neer als een arrogante, zuipende has been. Zelfspot is het belangrijkste ingrediënt van de film. Direct gevolgd door one-liners en wisecracks, iets waar Bruce een meester in is en welke dan ook veelvuldig voorkomen in de film. Vaak met een knipoog naar Bruce’s vorige films. Het moge duidelijk zijn dat fans van Bruce deze film zeker zullen waarderen. De cast is in twee categorieën te verdelen: Bekenden van Bruce en beginnende acteurs. Beiden doen hun werk naar behoren en het is leuk om wat bekende gezichten terug te zien uit the Evil Dead serie. Het bekendste gezicht is zonder twijfel Ted Raimi, die 3 rollen op zich neemt: Bruce’s agent, de ontzettend stereotype Italiaanse bordschilderaar Luigi en de (ook stereotype) Chinees Wing. De laatste twee zijn meer karikaturen dan personages, maar hij speelt ze prima. Taylor Sharpe speelt zijn rol als fanboy prima en heeft in ieder geval iets om aan zijn kleinkinderen te vertellen. Qua bloed en ingewanden valt er redelijk wat te genieten. Het is geen bloedbad, maar met een paar onthoofdingen, een gespleten hoofd en hier en daar afgehakte ledemaat is de goreliefhebber wel even zoet. De moordenaar is niet bepaald eng, maar werkt in deze horror komedie prima. (Zeker als je deze vergelijkt met de Cavealiens in de gelijknamige film die wordt opgenomen in deze film) De film zit voor de rest degelijk in elkaar en het verhaal is aardig. De vaart wordt er goed in gehouden en tussen de flauwe grappen zitten gelukkig ook meer dan genoeg hele sterke. Het is wel jammer dat de finale een beetje tegenvallend is. Er had daar wel wat meer spanning en wat minder humor in gemogen.
My Name is Bruce is voor de fans van Bruce Campbell een absolute Must See. Mensen die niet zo veel met hem hebben (of helemaal niet kennen) krijgen een hele aardige horrorkomedie, die aan het einde helaas een beetje ontspoort. Campbell haters hebben deze zin in deze review waarschijnlijk niet eens gehaald.
Kwaliteit: 3/5 Vermaak: 3/5 (+2 voor fans van Bruce)
From Dusk Till Dawn blijft een heerlijke film. Had hem toendertijd op VHS, maar hem onlangs via MovieMinutes ook op dvd aangeschaft, heerlijk vermaak en vooral de overgang halverwege de film is totaal bizar en geweldig gedaan!
Ik heb My Name is Bruce toevallig pas geleden ook gekeken. Ik kon de film ook wel waarderen. Absoluut geen topfilm, maar zeker wel vermakelijk dankzij alle zelfspot.
.
echt heel slecht, wel echt vermakelijk.
