Ann McDunn schreef:alle artsen, andere hulpverleners en de mensen die doden identificeren die nu in Azië zijn, het is afschuwelijk werk, maar ze doen het toch maar.
Ja, precies !
het lijkt mij prachtig, zoiets zinvols doen met je leven.
wat ik me altijd afvraagd,
wat heb ik in vredesnaam nou met me leven gedaan ?
als ik straks 80 ben dan wil ik terug kijken naar iets nuttigs/goeds/eervols alleen dan zou ik de rust kunnen vinden om te sterven...
en wat geeft meer voldoening, wat wekt meer respect dan het redden van mensenlevens...
vooral de nadruk, ze doen het toch maar.
zij hoeven het niet te doen, de meeste mensen maken zich daar niet druk om, vinden het hun verandwoordelijkheid niet, en ga zo maar door.
maar juist omdat het jou familie niet is, niks met jou te maken heeft, wekt bij mij heel veel respect







brrrrrrrr.
Nee, serieus. Ik kan echt ontzettende bewondering opbrengen voor mensen die zich belangeloos inzetten voor andere mensen. Dan bedoel ik niet twee uur per week bejaarden voorlezen of zo, maar mensen die voor artsen zonder grenzen werken bijvoorbeeld. Kunnen ook veel geld verdienen als arts in een ziekenhuis of zo, maar zij besluiten hun (uiterst lange) opleiding in te gaan zetten voor andere mensen in gebieden waar het vaak zeer onveilig is, vere van enige luxe en comfort. Mensen die bijvoorbeeld in de vluchtelingenkampen in Darfur blijven helpen. Met alle respect voor Majoor Boshart, maar dat vind ik belangrijker en nobeler werk dan verslaafden wassen. En je hoort er weinig over. En dat is ook weer het mooie, als je die mensen vraagt waarom ze het doen kunnen ze daar meestal geen antwoord op geven. Ze vinden het volstrekt normaal om te doen en zouden ook niet anders willen. Diepste respect, petje af, chapeau enz. Ik zou het niet kunnen.