Regie: Sylvester Stallone
Cast: Sylvester Stallone, Julie Benz, Matthew Marsden, Graham McTavish, Paul Schulze.
Genre: Actie
Speelduur: 91 minuten
Jaar: 2008
Productiemaatschappij: Lions Gate, Equity Pictures, Millenium Films
Waarom hij deze keer weer in actie komt
De vietnamveteraan John Rambo (Sylvester Stallone) leeft een eenzaam bestaan in het grensgebied tussen Thailand en Birma. Hij wordt ingehuurd door een groep zendelingen om ze naar een Birmees dorp te brengen, zodat zij de mensen daar kunnen helpen. Een paar weken later hoort hij dat de zendelingen zijn gevangen genomen en dat het dorp waar hij de zendelingen naar toe heeft gebracht grotendeels is uitgemoord door de Birmese militairen. Hij gaat samen met een groep huurlingen erop uit om de zendelingen te bevrijden.
In het begin van deze vierde Rambo film leeft Rambo een teruggetrokken bestaan. De zwijgzame ijzervreter heeft het niet zo op mensen. Als een groep zendelingen komt wil hij ze eerst niet naar Birma brengen en zegt dat ze toch niet kunnen helpen. Uiteindelijk brengt hij ze dan toch naar Birma, vooral omdat hij een vrouwelijke zendeling uit de groep wil helpen. Toch weet hij dat ze niks kunnen doen, want als je geen wapens hebt kun je niks veranderen in Birma, aldus Rambo. Als het toch fout gaat, pakt hij de wapens weer op, en samen met een groep huurlingen zet hij alles op alles om de militairen te straffen en de gevangenen te bevrijden.
waarom Birma?
Aan het begin van de film is er een klein filmpje over Birma, wat documentaireactig oogt. Daarin wordt verteld dat het in Birma niet goed gaat en dat er mensenrechten worden geschonden. Daarna komt dan toch echt de film en krijgen we meteen een scene te zien waarin sadistische soldaten een 'spelletje' spelen door granaten te werpen op burgers om te kijken wie van de mensen het eerst aan de overkant komt om vervolgens evengoed nog vermoord te worden. De rest van de actie is ook keihard.
Dit is toch wel een grote fout geweest van Stallone: Eerst zon stuk laten zien over hoe het er in Birma aan toe gaat en dan meteen met keiharde actie verder gaan. Beter had hij dat stukje weg kunnen laten en gewoon een keiharde actiefilm gemaakt of dat verhaal echt goed uitgelicht. De boodschap komt dan wel heel slecht over (de film is wel gemaakt vóór de rampen die er nu nog bij zijn gekomen door de orkaan). Het idee om het verhaal op dit gebied te richten is ambitieus maar bij een keiharde Rambofilm past dit absoluut niet.
Gewoon fijne actie
John Rambo is een harde actiefilm geworden en is zeker de moeite waard. De actiescènes zijn harder dan in de vorige drie delen. Stallone nam deze keer niet alleen de hoofdrol op zich, maar regisseerde, produceerde en schreef ook het script. De actie in de Birmese jungle ziet er goed uit maar is vaak wel behoorlijk overdreven: Zo ontploft bijvoorbeeld een claymore, die een heel gebied wegvaagt en meer op een enorme atoombom lijkt, en zie je verder ledematen, totaal aan flarden geschoten Birmese militairen, en vooral heel veel bloed. Zo wurgt Rambo iemand zo, dat er ook nog een hele plas bloed vanaf komt. Het is gewoon een leuke actiefilm geworden, maar het thema dat Stallone probeert aan te snijden werkt natuurlijk niet als het een film is die gewoon puur om de actie draait en gewoon heerlijk lomp is.
3/5
National Treasure 2:Book of Secrets
Regie: Jon Turteltaub
Cast: Nicolas Cage, Diane Kruger, Justin Bartha, Jon Voigt, Ed Harris, Harvey Keitel, Helen Mirren.
Genre: Actie en Avontuur
Speelduur: 124 minuten
Jaar: 2007
Producent: Jerry Bruckheimer
De familie eer staat weer hoog
Wanneer een van de voorvaders van schatzoeker Benjamin Franklin Gates wordt beschuldigd van betrokkenheid bij de moord op president Abraham Lincoln, pikt hij dit niet en gaat hij op pad om de familienaam te zuiveren. In National Treasure: Book of Secrets, het vervolg op het actie-avontuur National Treasure uit 2004 moet Benjamin Franklin Gates (Nicloas Cage) weer op pad om verborgen rijkdommen te vinden en zijn familienaam te zuiveren. Zijn zoektocht brengt hem naar Buckingham Palace, het Witte huis en Mount Rushmore.
Het vervolg op National Treasure begint in 1865 als we zien hoe lincoln wordt vermoord.
Nadat een van de voorvaders van Benjamin Franklin Gates wordt beschuldigd van betrokkenheid, gaat hij op zoek naar het dagboek van John Wilkes Booth waarin 18 paginas ontbreken. Natuurlijk gaat dat niet zomaar en blijkt er een complot aan te zitten dat tot over de grenzen van Amerika reikt. Ook blijkt er een hele grote schat aan vast te zitten die in Mount Rushmore verstopt is. Benjamin wordt in zijn zoektocht bijgestaan door zijn sidekick Riley (Justin Bartha), zijn vriendin Abigail (Diane Kruger), zijn vader (Jon Voigt) en zijn moeder (Helen Mirren).
Vermoeiend
Als de producenten in hollywood weer eens makkelijk wat willen verdienen denken ze; laten we maar eens een vervolgfilm maken op een succesvolle eerder productie. National Treasure: Book of Secrets is een vermoeiende en ongeloofwaardige film geworden. Zo gaat Benjamin Franklin Gates eerst even bij Buckingham Palace inbreken, en daarna kidnapt hij de president van de Verenigde Staten ook nog maar even. Het lijkt of de regisseur denkt dat het publiek zich snel zou gaan vervelen dus kiest hij maar om langs ongelofelijk veel plekken te gaan. Dat is allemaal erg vermoeiend. Het gaat de makers meer om de vaart van alles dan om de logica. Het is allemaal wel vlot in beeld gebracht, maar echte actie ontbreekt. Er is wel een erg goede achtervolging in Londen, wat dan ook het hoogtepunt is van de film. Verder is er ook niet veel actie. De comedymomenten zijn wel redelijk geslaagd en ook het acteerwerk van Nicolas Cage en vooral Ed Harris en Hellen Mirren is wel goed.
Kortom gewoon een gemakzuchtige film waarin niet al teveel aandacht is besteed aan een geloofwaardig verhaal en aan actie. In National Treasure was dit ook al wel zo maar toen was het allemaal nog net leuk genoeg. Nu is het gewoon compleet overbodig.
2/5
Ik sta open voor positieve, opbouwende kritiek en tips zodat ik nog heel wat van jullie kan leren!
Dit is de eerste keer voor mij, maar ik zal met een zekere regelmaat een recensie maken en er moeite voor doen.
Niks mis mee hoor maar voor zulke kleine stukjes tekst een 9 (toch netjes hoor 
).