Darko's Top 10 Filmgodinnen

[Darko]

Change of plans (heart?): het wordt een top 10, en er komen geen eervolle vermeldingen. Net zoals bij het parisoordeel moeten de niet-gekozenen met lege handen naar huis.

Morgen zal de eerste godin arriveren. En hoe!

[Touchwood]

Heel chique om als godin zo laat te arriveren, dat is alvast helemaal ‘in style’

[ErikSchierboom]

Heel chique om als godin zo laat te arriveren, dat is alvast helemaal ‘in style’

Fashionably late is dat toch?

[Touchwood]

Fashionably late is dat toch?

Precies, maar je hebt ook kans dat de faam reeds naar heur hoofd is gestegen en het dus een milde kwestie van kapsones is… er is immers geen rode loper voor haar grande entrée uitgerold en dat is natuurlijk een big boo-boo. Het is daarom ook niet ondenkbaar dat Darko, as we speak, in de clinch ligt met het godganse godinnenmanagement.

[ErikSchierboom]

Het is daarom ook niet ondenkbaar dat Darko, as we speak, in de clinch ligt met het godganse godinnenmanagement.

Oei, en we weten allemaal wat we krijgen als Godinnen gaan kibbelen: oorlog!

[Colonel_Kurz]

Heel chique om als godin zo laat te arriveren, dat is alvast helemaal ‘in style’

Fashionably late is dat toch?

She's a twentieth century fox...

[Rich Art]

Waar blijven de godinnen Darko?

[Darko]

Zij weigerde in het vliegtuig te stappen voordat ik nog twee films van haar gekeken had...

[Sha]

Vrouwen, altijd zo wispelturig

[ErikSchierboom]

Het is ook altijd hetzelfde met die vrouwen...

[Touchwood]

Zie je wel; kapsones.

[Darko]

10

I am a woman – a single career woman with a child. My life has been filled with all a human being can expect- and much more. I have loved and been loved. I have known pain and sorrow, but also happiness far greater than I ever dreamed of as a young girl. I have never been hungry: only at certain times did I have to count my money to see whether I could afford butter instead of margarine. Sometimes I am happy and wake up in the morning an smile at a man I have the peace to love. I am constantly living in a state of change, although deep inside I am a 'young girl who refuses to die'.

What I thought my life would be when I was eighteen? Well I thought I'd marry young, which I did and stay married, which I didn't. And have children, live faithfully and be in the Norwegian theater and lead a decent life.

Filmregisseurs hebben vaak een muze die zij ontdekt hebben. Soms is die keuze begrijpelijk, soms niet (Giulietta Masina?). Naarmate de filmregisseur meer bekendheid verwerft, gebeurt hetzelfde met zijn muze, die uiteraard in zijn films speelt. De relatie Ullmann-Bergman is hier een prototypisch voorbeeld van. Als jeugdvriendin Bibi Andersson haar in 1965 voorsteld aan Bergman, is Ullmann (die in 1938 geboren is) al vijf jaar getrouwd met psychiater Hans Jaboc Stang. Blijkbaar sprong het vuur meteen over, want zowel Ullmann als Bergman scheiden van hun partners en beginnen samen een relatie die ongeveer vier jaar zal duren. Simultaan met het begin van hun liefdesrelatie ontstaat ook de relatie actrice-regisseur met de film Persona (1966). Tijdens de opnames van hun tweede film, Hour of the Wolf (1968), wordt hun eerste en enige kind geboren: Linn Ullmann. Zij is geboren op 9 augustus 1966 en is nu een tamelijk succesvol schrijfster. Kort daarna volgen Shame (1968) en The Passion of Anna (1969). Ullmann over deze periode:

'Oh, that was a blessing, that really was. We did two films when we lived together, The Shame and The Passion of Anna, and the breakfasts were terrible. He would sit there thinking about what he was going to do, and if he had had nightmares he would tell me about that too, and I thought, "Oh, god. I'm going to do that nightmare on film." It wasn't really life affirming for me. Later, when those things were behind us, we each could go home to our own home, where the other one wasn't; it was incredible. We worked so much better when we were friends, and we are truly very close friends, than we did when we had other agendas in our relationship.'

Bergman samen met Ullmann in 1968.

Ullmann begint intussen internationale bekendheid te krijgen. Door Persona kwam ze al in de schijnwerpers te staan, maar ze wint prijzen voor de films daarna: Hour of the Wolf en Shame. Hun vierde film, The Passion of Anna, is een bijzondere film, want voor de opnames zijn begonnen eindigt de liefdesrelatie tussen Ullmann en Bergman. Het eiland waarop ze samen hadden gewoond wordt gebruikt als locatie voor deze film, en de thematiek van de film sluit nauw aan bij de biografische informatie. De afgesloten Andreas Winkelman (gespeeld door Max von Sydow) begint een relatie met Anna Fromm (Ullmann), maar in plaats van gelukkig te zijn bestaat hun band uit psychologische spanningen en onbegrip. Opmerkelijk is dat in The Passion of Anna een pijnlijke ontbijtscène wordt getoond, waarin het lijkt alsof alle affiniteit voor elkaar verdwenen is, haast gebroken, gesymboliseerd door het schelle geluid van porseleinen servies dat elkaar raakt. Ik hoop niet dat dit een voorbeeld is van de dagelijkse 'terrible breakfasts' is, waarover Ullmann spreekt.



Voor en na Scenes from a Marriage (1973) neemt ze enige afstand van Bergman en probeert ze nieuwe dingen. Ze duikt Hollywood in. Haar eerste Hollywoodfilm is de musical Lost Horizon (Charles Jarrott, 1973). De film werd gelyncht door de kritieken, staat nu in diverse 'bottomlijstjes' en wordt ook wel 'Lost Investment' genoemd. Misschien is daar een verklaring voor: Ullmann kan (naar eigen zeggen) niet zingen, en haar stem in de film is dus die van Diana Lee, en daarnaast kan ze ook niet dansen.

Well I knew that I couldn't dance and I couldn't sing [...] I did say that to them and they said, "Oh, it doesn't matter, you're so sweet and so charming, we'll work around it." So somebody sang my voice and then I danced, and that looked kind of stiff and strange, but what I said was true. It was my first time in Hollywood and I believed everything they said, and they said every woman in Hollywood wants to do your part in Lost Horizon, and I believed that too. I lived in this incredible house with this swimming pool and my friends came over, and the bathroom in the house was like, like this whole room! It was fantastic! Give that to any 31-year-old from Norway and they will think that it's the greatest time in their life. [...] I still feel that the film wasn't a success, but it was a fantastically good time.'

[youtube=ax8TJwqHyWI]
Na deze flop (ze komt er later pas achter dat vier Hollywoodfilms waarin ze gespeeld heeft, geleid hebben tot het dichtgaan van twee filmstudio's) begint ze samen te werken met regisseur Jan Troell, een vriend van haar en Bergman, waardoor er veel binnen hetzelfde netwerk plaatsvindt. Zo blijft ze zij aan zij spelen met Max von Sydow. Dan volgt de bekende film Autumn Sonata (1978), en wordt er nog een Bergman aan het team toegevoegd. Na dit succes begint ze zelf opnieuw met een uitdaging, ditmaal niet zingen of dansen, maar het filmregisseurschap. In 1982 werkt ze mee aan een klein filmproject, en tien jaar later maakt ze haar eerste speelfilm: Sofie (1992). Daarna volgen Kristin Lavransdatter (1995), een bijdrage aan Lumière et compagnie (1995), Private Confessions (1996) en Trolösa (2000). Intussen heeft ze lang niet meer met Bergman samengewerkt en is ze al een gecelebreerde filmster, en ook haar eigen films krijgen positieve kritieken. In 2003 komt het duo Bergman-Ullmann nog een laatste keer samen in Saraband, en de fans zijn natuurlijk erg blij. Het is de eerste film sinds jaren waarin het vroegere liefdeskoppel weer samenwerkt, tevens de laatste film van Bergman voordat hij overlijdt. Wat wil deze filmgodin nu?

'People say that your life is over at 40, and my life was fantastic at 40. People say life is over at 50, and I went into a new career. Now I'm more than 60 and that is why I want to take a pause, in case there is something else to do. It doesn't have to be a career [directing]. Life is there whatever. If you are there in the garden or whatever. Life is very generous if you allow it to be generous, for us who are privileged to have choices.'

Bergman samen met Ullmann op de set van Saraband.



Filmografie als actrice (een selectie):

Persona (Bergman, 1966)
Vargtimmen [Hour of the Wolf] (Bergman, 1968)
Skammen [Shame] (Bergman, 1968)
En passion [The Passion of Anna] (Bergman, 1969)
Utvandrarna [The Emigrants] (Troell, 1971)
Nybyggarna[The New Land] (Troell, 1972)
Viskningar och rop [Cries and Whispers] (Bergman, 1972)
Lost Horizon (Jarrott, 1973)
Scener ur ett äktenskap [Scenes from a Marriage] (Bergman, 1973)
Leonor (Buñuel, 1975) Hier ben ik zeer benieuwd naar, maar hij lijkt onvindbaar.
Ansikte mot ansikte [Face to Face] (Bergman, 1976)
A Bridge Too Far (Attenborough, 1977)
The Serpent's Egg (Bergman, 1977)
Höstsonaten [Autumn Sonata] (Bergman, 1978)
Saraband (Bergman, 2003)

Filmografie als regisseur (een selectie):

Sofie (Ullmann, 1992)
Kristin Lavransdatter (Ullmann, 1995)
Enskilda samtal [Private Confessions] (Ullmann, 1996)
Trolösa [Faithless] (Ullmann, 2000)

Darko's top 5:



1. Persona * * * 2. The Passion of Anna * * * 3. Hour of the Wolf * * * 4. Cries and Whispers * * * 5. Saraband



Liv Ullmann, The Norwegian Angel, wier naam 'leven' betekent in het Noors, is de godin van de intrige en psyche. Niet alleen door Bergman werd zij aanbeden, maar wereldwijd door mannen en vrouwen. In haar speelfilmdebuut toonde ze meteen al haar krachten: Persona is in mijn ogen verreweg de meest intrigerende film. Daarna werd ze ouder, intelligenter, ze kreeg minder sexappeal, maar de intrige bleef. Zelfs in Hollywood voelde men iets voor dat schattige, roodharige Noorse meisje. Nu heeft ook een godin wel eens een 'bad day', dus haar uiterlijk in Autumn Sonata mogen we door de vingers zien. Bergman wist de diepgaande (onderbewuste) gevoelens van de vrouw bloot te leggen, of probeerde dat in ieder geval, en daardoor zien wij achter die helderblauwe ogen iets onbekends, liefs, spannends en vreemds. Dit klinkt vaag, maar kijk naar het onderstaande – geluidloos gemaakte – filmpje en beaam.

[youtube=5IL3iBcrVj8]

Haar beeldschone vriendin, die helaas niet in mijn top 10 zal voorkomen, moet hier wel genoemd worden: Bibi Andersson. In Persona en The Passion of Anna speelt ze ontzettend goed, en zowel kort als lang haar siert haar. Bibi en Liv zijn een soort soulmates, getuige het citaat hieronder:

Bibi Andersson and I are the best of friends and we are like sisters. The first time that we worked together was in Norway many years before I worked with Ingmar in a film, it was a Danish film. There were no houses, it was on an island north of Norway and we all lived in a school house and Bibi and I shared a classroom, there were beds in there. We used to lie at night and dream of the future, both of us were newly married and we were twenty years old and we said if we ever get to be parents we'd be godparents to each other's children.

Andersson en Ullmann op de set van Persona.








[youtube=DXk6VXs6jh4]

[youtube=I-vt2rjLZuM]

[Touchwood]

Liv Ullmann; een verassende keuze. Naar mijn mening niet echt het toonbeeld van schoonheid, geen goddelijke verschijning maar wel een krachtig en karaktervol 'Persona Grande'.

Ik begrijp het oponthoud op het vliegveld, zo zonder rode loper, nu ook volkomen; naast het feit dat dit aanzet tot een verhoogde interesse in haar werk als actrice, beschouw ik Liv Ullmann nochtans niet als iemand met kapsones. De kwaliteiten van een godin hebben dan ook stellig niets uit te staan met die van een filmdiva. Dat was even een denkfoutje on my part.

Complimenten voor het onderzoek wat hier duidelijk aan vooraf is gegaan en wat heeft geleid tot een informatief en overzichtelijk tekstueel geheel, afgewisseld met keurig verzorgd, op maat gesneden beeldmateriaal, (maar nu had ik ook niet anders verwacht van iemand met jouw creatieve kwaliteiten)

One down, nine to go... ('t is net 'tien kleine negertjes', maar dan anders)

[Darko]

Liv Ullmann; een verassende keuze. Naar mijn mening niet echt het toonbeeld van schoonheid, geen goddelijke verschijning maar wel een krachtig en karaktervol 'Persona Grande'.

Ik begrijp het oponthoud op het vliegveld, zo zonder rode loper, nu ook volkomen; naast het feit dat dit aanzet tot een verhoogde interesse in haar werk als actrice, beschouw ik Liv Ullmann nochtans niet als iemand met kapsones. De kwaliteiten van een godin hebben dan ook stellig niets uit te staan met die van een filmdiva. Dat was even een denkfoutje on my part.

Ullmann is inderdaad niet 'de godin der godinnen' (daarom staat ze ook op nummer tien), omdat ze niet op alle vlakken even sterk is: schoonheid heeft ze in mijn ogen zeker (!), maar ze is minder excentriek en heeft weinig sexappeal. Ik heb haar daarom de godin van de intrige en psyche genoemd, want op deze vlakken scoort ze bijzonder veel hoger dan de rest van de dames.

[Bukowski]

Dit belooft wat voor de rest van de lijst. Leuke opzet en leuke, korte teksten die uitnodigen om ze ook daadwerkeljk te lezen.

Leonor (Buñuel, 1975) Hier ben ik zeer benieuwd naar, maar hij lijkt onvindbaar.

Je beseft dat die geregisseerd is door "de zoon van"? Wat ik ervan lees is 'ie echt héél matig. Waarom ben je er zo nieuwsgierig naar eigenlijk?

De poster(s) van die film zijn wel weer intrigerend moet ik zeggen.