Gamerankings @ FilmTotaal

[Rich Art]

LA Noire



Gespeeld op: PS3
Ook verkrijgbaar voor: Xbox360
Genre: Action / adventure
Release: 20 mei 2011

Iedere game van Rockstar is er weer eentje om naar uit te kijken. Ook LA Noire werd al maanden door pers en publiek op de voet gevolgd en ook ditmaal waren de verwachtingen weer hooggespannen. Helemaal door de realistische Face Animations die te zijn waren in de vele trailers en screens die opdoken. Maar worden die hoge verwachtingen ook ingelost in het eindresultaat?

Die vraag kan ik meteen met een volmondig “Ja” beantwoorden. LA Noire is weer een juweeltje van een game geworden om je vingers bij af te likken. Team Bondi is er in geslaagd om weer iets geheel nieuws toe te voegen aan het genre. Zowel qua grafisch niveau als qua gameplay.



LA Noire speelt zich af in het Los Angeles van 1947. De oorlog is net voorbij en huiswaarts gekeerde soldaten bouwen een nieuw bestaan op. Eén van die soldaten is Cole Phelps, die als LAPD agent werkzaam is op straat. Tijdens één van zijn diensten komt hij in aanraking met de moord op een verkoper. Cole weet de dader op te sporen en hem met bewijzen als schuldige aan te wijzen. Zijn chef is onder de indruk en geeft hem een kans om als detective aan de slag te gaan op de afdeling Traffic (later volgen ook homicide, vice en arson).

En dan begint de pret voor de speler pas echt. Was de eerste “case” als LAPD agent slecht een opwarmertje om te wennen aan de besturing, bij Traffic kun je, samen met je partner, meteen aan de slag met een verlaten auto die vol zit met bloedspetters. Op de plaats delict ga je op zoek naar aanwijzingen en ondervraag de personen die de auto hebben gevonden.
Het ondervragen is een belangrijk onderdeel van de game. Door de realistische Face Animations kun je namelijk zien hoe mensen reageren op je vragen. Uiteraard is het aan jou om te bepalen of ze de waarheid spreken of dat ze je een leugen vertellen. In het begin van de game is dat nog makkelijk in te schatten, maar gaandeweg het verhaal wordt het steeds lastiger om gezichtuitdrukking te ontcijferen. Het kan dus wel eens voorkomen dat je iemand valselijk beschuldigd van het vertellen van een leugen, waarna deze persoon dichtklapt en je meer informatie wel kunt vergeten. Daardoor blijven sommige aanwijzingen dus voor je verborgen.



Denk nou niet dat je hierdoor een zaak niet kunt oplossen en daarom weer helemaal opnieuw moet beginnen. Het verhaal zorgt ervoor dat je nooit in een zaak zult vastlopen. Aan de ene kant een gemiste kans, want hierdoor maakt het vrijwel niets uit als je veel vragen fout beantwoord krijgt of te weinig aanwijzingen vindt. Aan de andere kant maakt het de game wel toegankelijker en zorgt het er voor dat je niet uren gefrustreerd op een plaats delict rondwandelt om op zoek te gaan naar aanwijzingen.
Hulp kun je sowieso krijgen in de vorm van Intuition Points. Deze krijg je als je in rang stijgt en kun je inzetten tijdens ondervragingen. Er wordt dan één foutief antwoord weg gehaald, waardoor de keuze makkelijker wordt. Ook kun je deze punten gebruiken om alle aanwijzingen op een plaats delict te tonen.

Erg moeilijk is LA Noire dus niet, maar als je als echte speurneus aan de gang wilt, dan ga je uiteraard voor de maximale winst in de vorm van sterren. Iedere case wordt namelijk beoordeeld met een aantal sterren die aangeven hoe goed je de zaak hebt opgelost. Eén ster zorgt voor een flinke uitbrander van je chef, terwijl vijf sterren voor de nodige schouderklopjes zullen zorgen. De uitdaging zit hem dus in het zo goed mogelijk oplossen van de zaken voor een zo hoog mogelijke score.
Gelukkig bestaat LA Noire niet alleen maar uit het zoeken naar aanwijzingen en het ondervragen van verdachten. Vaak genoeg zul je in een wilde achtervolging of schietpartij belanden, waardoor de game ook de nodige actie kent. Deze actie zal vooral komen van de 40 side missions die je gedurende de game tegenkomt. Een welkome afwisseling die er voor zorgt dat de game nooit zal vervelen.

/ Graphics
/ Sound
/ Gameplay

LA Noire is wederom een fantastische game uit de stal van Rockstar. De sfeer, de Face Animations, de acteurs, het meeslepende verhaal: Alles klopt. Verwacht geen GTA of Red Dead Redemption, maar een zeer unieke game die je weken, zo niet maanden zal blijven boeien.

Score:

[McMurphy]

Mooi stukje Rich, hoewel ik niet helemaal dezelfde mening over de game deel . Ik had waarschijnlijk meer free-roam verwacht en daardoor kwam ik wat bedrogen uit. De ondervragingen vond ik naar verloop van tijd wat repetitief en saai worden. Ook de zijmissies stellen vrij weinig voor. Het geweldige sfeertje en het grafische aspect zit dan wel weer dik in orde. Sinds ik de verhaallijn voltooid heb, ben ik niet meer verder gegaan met de game.

[Rich Art]

...Ik had waarschijnlijk meer free-roam verwacht en daardoor kwam ik wat bedrogen uit.

Tja, het is net even wat anders dan de andere titels van Rockstar en daar moet je wel een beetje op ingesteld zijn.
Maar ondanks dat is het natuurlijk na het voltooien van de game wel mogelijk om lekker Free Roam door de stad te crossen. Niet dat er dan nog heel veel te doen is, maar het is natuurlijk wel fantastisch om door het Los Angeles van 1947 te rijden.

Oh, wat me trouwens nog opviel (alleen lezen als je ook RDR hebt uitgespeeld):
Maar dat zal wel louter toeval zijn.

[Rich Art]

God of War: Ghost of Sparta



Gespeeld op: PSP
Ook verkrijgbaar voor: --
Genre: Action / Adventure
Release: 03 november 2010

Na twee delen op de PS2, een magistraal derde deel op de PS3, een meesterwerkje voor de PSP en een HD remake van de eerste twee delen, zou je denken dat de koek op is voor één van de succesvolste series uit de stal van Sony. Niets is minder waar, want in november vorig jaar kwam er wederom een titel uit voor de PSP. Een herhaling van zetten of weet dit deel toch nog wat toe te voegen?

Je zou zeggen dat er na zoveel God of War games niets meer valt toe te voegen aan een fantastische gameserie, maar gelukkig bewijst de tweede PSP titel het tegendeel. Ready at Dawn Studios heeft weer genoeg nieuwe elementen aan de game weten toe te voegen om ook van dit deel, inmiddels de vijfde in de serie, een meesterwerk te maken.



In Ghost of Sparta draait het allemaal om nachtmerries en visioenen die Kratos achtervolgen. Om een einde aan deze ellende te maken, vertrekt hij richting de tempel van Poseidon die zich diep verborgen in de onderwater stad Atlantis bevindt. Dit toch grote tegenzin van de godin Athena.

In deze tempel vindt Kratos zijn moeder die hem de opdracht geeft om op zoek te gaan naar zijn dood gewaande broer Deimos. Vastbesloten om zijn broer te redden en gevuld met wraak vertrekt hij richting de Domain of Death om af te rekenen met zijn visioenen en zijn verleden.



In eerste instantie wijkt de tweede PSP titel niet af van de andere delen in de God of War serie. Puike graphics, prima soundtrack, heerlijke besturing en een meeslepend verhaal: allemaal zijn ze aanwezig. Toch zijn er weer genoeg nieuwe elementen aan de game toegevoegd om de boel interessant te houden.
Zo is daar Thera’s Bane die er voor zorgt dat er, zij het tijdelijk, vuur wordt toegevoegd aan de Blades of Athena voor extra kracht, is het mogelijk om vijanden op te pakken en tegen andere aan te smijten en wordt er meer gebruik gemaakt van de omgeving. Denk daarbij aan vallende muren en pilaren, waarlangs je naar beneden kan glijden om naar een volgend platform te komen.

Minpunten zijn ook dit keer vrijwel niet te ontdekken, maar als ik toch een puntje van kritiek moet geven, dan is dat de moeilijkheidsgraad van de game. Die ligt ditmaal niet bijster hoog, waardoor de game erg makkelijk zal zijn voor fanatieke God of War fanaten die toch wel wat meer uitdaging van de serie gewend zijn. Maar dat is slechts een klein minpuntje op een verder geweldige PSP game.

/ Graphics
/ Sound
/ Gameplay

Ook Ghost of Sparta stelt niet teleur. Prachtige graphics, een geweldige soundtrack en een goddelijk verhaal: alles is aanwezig voor een fantastische God of War ervaring. Voor wie geen PSP heeft is er goed nieuws: De twee PSP titels verschijnen in september als HD remake voor de PS3 op één schijfje.

Score:

[Rich Art]

Prince of Persia: The Forgotten Sands



Gespeeld op: PS3
Ook verkrijgbaar voor: Xbox 360, Wii, PC, DS & PSP
Genre: Action / Adventure
Release: 20 mei 2010

Prince of Persia, wie is er niet groot mee geworden? In 1989 verscheen de eerste game voor de Apple II en inmiddels zijn we ruim 20 jaar later beland bij deel 12 van de gamereeks die draait om de naamloze prins. Ubisoft heeft al een paar goede titels op zijn naam staan, maar geldt dat ook voor The Forgotten Sands?

Ook in de laatste game, die zich tussen The Sands of Time en The Warrior Within afspeelt, gaat de acrobatische prins naamloos door het leven. Ditmaal reist hij af naar zijn broer Malik om het nodige bij te leren over leiderschap. Op een warm welkom hoeft hij echter niet te rekenen, want hij treft het koninkrijk aan terwijl het wordt aangevallen. De vijand is op zoek naar een aloude schat die zich onder het koninkrijk bevindt en doet er alles aan om deze in handen te krijgen.

In het koninkrijk vindt de prins zijn broer in de kelder van het paleis waar hij zijn toevlucht zoekt in een geheim en machtig wapen: Koning Solomon’s leger. Wat Malik echter niet weet, is dat hij niet Solomon’s leger vrijlaat, maar dat van zijn vijand Ratash. De prins en zijn broer worden gescheiden, maar weten allebei nog wel een deel van de heilige zegel te bemachtigen waarmee het zandleger is ontwaakt. Het zegel beschermt ze tegen het leger, maar ze moeten er alles aan doen om de twee delen te verenigen om Ratash weer op te sluiten voor het te laat is.



Het zegel, dat zich op de borst van de prins bevindt, zorgt er tevens voor dat hij de kracht van zijn gevallen vijand in zich op kan nemen. Hierdoor ontwikkeld hij speciale krachten die hij in zijn strijd tegen Ratash kan gebruiken.
En daarmee valt meteen de eerste vergelijking op met God of War waaraan deze game mij meerdere malen deed denken. Maar niet alleen de absorberende kracht is overgewaaid. Ook de spectaculaire Quick Time Events, dynamische levels (complete tempels storten in terwijl je van brokstuk naar brokstuk springt) en het upgraden van speciale vaardigheden is overgenomen van Sony’s populaire reeks.

Nou zou je de game meteen kunnen afschrijven als makkelijke God of War kloon, maar daarmee doe je de game toch echt te kort. De makers hebben in ieder geval geprobeerd om deze onderdelen hun eigen smoel te geven en gelukkig kent de game ook nog genoeg invloeden van de vorige Prince of Persia games. Zo is het ook nu weer mogelijk om de tijd terug te spoelen als je in een afgrond valt en kun je ditmaal voor het eerst water, zij het tijdelijk, bevriezen. Hierdoor ontstaat er een geheel nieuw gameplay element als het aankomt op het platform gedeelte van de game.



En ook daar blinkt deze Prince of Persia game weer in uit: Het Platform gedeelte. In het begin is het nog vrij makkelijk om van A naar B te komen, maar gaandeweg het spel worden de afstanden steeds langer en de uitdagingen steeds groter. Ook de spikes in de vloer zijn weer terug en zijn vele muren weer gevuld met de nodige zagen en slingerende bijlen.

Het grote minpunt van de game is echter de uitdaging. Zelfs op de moeilijkste moeilijkheidsgraad is de game prima te doen en dat zal voor ervaren (platform) gamers toch een teleurstelling zijn. Aan de andere kant maakt het de game wel een stuk toegankelijker dan zijn inspiratiebron God of War. Verwacht dus geen topgame, maar gewoon een lekker tussendoortje.

/ Graphics
/ Sound
/ Gameplay

The Forgotten Sands is een prima Prince of Persia game waarmee je best een paar uur zoet kunt zijn. Verwacht geen meesterwerk, maar een leuk avontuur die gevuld is met de nodige actie en platformelementen.

Score:

[Rich Art]

Killzone 3



Gespeeld op: PS3
Ook verkrijgbaar voor: --
Genre: First-person Shooter
Release: 25 februari 2011

De Nederlandse ontwikkelaar Guerrilla Games is al een tijdje goed bezig met hun FPS reeks op de Playstation 3 en zijn voorganger. Toch had ik nog nooit een game van de ambitieuze studio in mijn console gestopt. Niet zozeer omdat de serie mij niet aansprak, maar meer door mijn gebrek aan interesse in First-person Shooters. Toch heeft Killzone 3 die interesse volledig omgegooid.

Toen ik een tijdje geleden een beetje in de Playstation Store aan het rondneuzen was kwam ik de demo van Killzone 3 tegen. Onder het motto; “Ach, nu kan ik hem een keer gratis proberen”, heb ik de demo gedownload. En verassend genoeg was ik na het spelen erg enthousiast geworden! En dat voor iemand die First-person Shooters het liefst vermijdt!

Nadat ik de volledige game voor een prikkie op de kop kon tikken, ben ik aan de slag gegaan met de franchise die draait om de strijd tussen de ISA (Interplanetary Strategic Alliance) en de verbannen Helghast. De game pikt de draad direct weer op waar het tweede deel hem heeft laten liggen.
Visari, de leider van de Helghast, is om het leven gebracht en Thomas ‘Sev’ Sevchenko en Ricardo ‘Rico’ Velasquez proberen de planeet Helghan te verlaten. Helaas stuitten ze op flink verzet wat er voor zorgt dat de twee kameraden van elkaar worden gescheiden en op zichzelf zijn aangewezen op de vijandelijk planeet. Als speler speel je de rol van Sev en moet je er alles aan doen om je oude kameraden te vinden en Helghan veilig proberen te verlaten.



Het grootste probleem wat ik altijd had met First-person Shooters was de complete chaos. Ik heb de eerste Modern Warfare geprobeerd, maar raakte erg gefrustreerd door het verliezen van het overzicht. Hoe dicht je ook op de actie zit, even kijken wat er links of rechts van je gebeurd is er niet bij. Daar bovenop kwam nog de verveling omdat ik de hele tijd het gevoel had dat ik hetzelfde aan het doen was.

Bij Killzone was dat gelukkig wel anders. Oké, de chaos is nog steeds aanwezig maar een stuk minder storend. Daarbij biedt de game een stuk meer variatie waardoor het allemaal net wat leuker blijft. De ene keer sluip je in een Helghan Jungle en moet je geruisloos van A naar B zien te komen, de andere keer zit je op een tank en schiet je alles kapot was los en vast zit. Daarboven op komt ook nog eens de variatie in de levels onderling, die variëren van een gigantische schoothoop tot een besneeuwd landschap.



Naast de singleplayer kent de game uiteraard ook nog een multiplayer. Het is tenslotte voor sommige de hoofdreden om de game überhaupt in huis te halen. De multiplayer kent drie speeltypen: Guerrilla Warfare, Warzone & Operations.
Guerrilla Warfare is het alom bekende deathmatch waarin maximaal 16 spelers helemaal los kunnen in verschillende maps. Warzone biedt verschillende doelen, variërend van Capture and Hold tot Search and Destroy die succesvol voltooid dienen te worden en Operations zet de ISA tegenover de Helghast in verschillende scènes. Succesvolle spelers zien zichzelf terug in een afsluitende cutscene voor het filmische effect. Ook is het ditmaal mogelijk om gebruik te maken van Jetpacks en andere Killzone-gerelateerde voertuigen.

Ik ben al enkele uren lekker met de multiplayer bezig geweest en heb me nog geen moment verveeld. De verschillende locaties zorgen iedere keer weer voor andere strategieën en vooral de Warzone-mode biedt genoeg uitdaging om voorlopig even zoet mee te zijn. Ik blijf dus nog even lekker online knallen met deze Shooter van Nederlandse bodem.

/ Graphics
/ Sound
/ Gameplay

Killzone 3 heeft er voor gezorgd dat ik eindelijk een keer echt lol hebt beleefd aan een FPS. De variatie, verschillende locaties, uitdagende levels, leuke multiplayer typen: ik vermaak me er prima mee. Wie weet koop ik nog wel eens een FPS dankzij deze topgame.

Score:

[Rich Art]

Uncharted 3: Drake’s Deception



Gespeeld op: PS3
Ook verkrijgbaar voor: --
Genre: Action / Adventure
Release: 02 november 2011

Eindelijk was hij er dan: Drake’s Deception, het langverwachte derde deel in de Uncharted reeks. Maandenlang keken gamers uit naar het nieuwe avontuur van Nathan Drake en zijn kompaan Victor Sullivan dat zich weer op veel exotische plekken zou afspelen. Meestal worden hoge verwachtingen niet ingelost, maar gelukkig is dat bij Uncharted nooit het geval.

Het was voor mij persoonlijk even balen dat ik wat langer op de game moest wachten dan de gemiddelde Nederlander. Oorspronkelijk zou de game namelijk pas op 2 november in de schappen liggen, maar bij de meeste winkels was hij al een week eerder beschikbaar. Goed nieuws dus voor de fanatieke fans die niet langer konden wachten om met de game aan de slag te gaan.

De Uncharted serie heeft met de eerste twee delen bewezen dat het een spannend avontuur prima weet te vermengen met de meest uiteenlopende actiescènes met hier en daar een vleugje humor. Ook in deel 3 is het iedere minuut weer feest met Drake’s zoektocht naar de verloren stad Iram of the Pilars. In zijn zoektocht naar deze zand stad en al zijn geheimen doet Drake weer de meest uiteenlopende locaties aan. Zo baan je je het ene moment een weg door een cruiseschip en snak je het andere moment naar water in de snikhete Rub’ al Khali woestijn. Iedere locatie is weer tot in de kleinste details uitgewerkt, waardoor je soms met open mond naar je tv-scherm zit te kijken.



De grafische stap is niet zo groot als tussen de eerste twee delen, maar toch valt het op dat de mannen en vrouwen van Naughty Dog de game weer net even wat mooier, net even wat gedetailleerder en net even wat sfeervoller hebben weten te maken. Dat is uiteraard ook te danken aan de Motion Capture techniek die er wederom voor zorgt dat de personages echt tot leven komen. Ook de voiceacting en de onderlinge chemie is weer dik in orde tussen de acteurs. Je merkt duidelijk dat ze door de eerste twee delen, prima op elkaar zijn ingespeeld.

De gameplay is vrijwel identiek gebleven aan die van Among Thieves. Ook dit keer is het weer mogelijk om op een sneaky wijze je vijanden één voor één uit te schakelen en zo ongezien van A naar B te komen. Het combat systeem heeft wel een oppoetsbeurt gekregen en is uitgebreid met meer mogelijkheden om je vijanden uit te schakelen. Zo kun je nu, terwijl je door een badguy wordt vastgehouden, een trap uitdelen aan een andere badguy en vang je op spectaculaire wijze wapens op die je tegenstanders na een flinke mep in de lucht gooien.



Drake’s derde avontuur stelt nergens teleur en dompelt je in een spectaculair avontuur dat je keer op keer zal willen beleven. En als je even genoeg hebt van de singeplayer, dan is er altijd nog de multiplayer die ook dit keer weer van de partij is.
Ook de co-op missies zijn terug, maar die zijn ditmaal ook offline te spelen met een vriend of vriendin doormiddel van splitscreen. Je kunt er dan voor kiezen om samen op avontuur te gaan met verschillende missies of je helemaal uitleven op hordes vijanden in verschillende spelonderdelen. Nee, voorlopig ben ik nog wel even zoet met Uncharted en keek ik al weer reikhalzend uit naar het onvermijdelijk vierde deel.

/ Graphics
/ Sound
/ Gameplay

Drake’s Deception is wederom een oogstrelend meesterwerk dat je uren aan de buis gekluisterd houdt. De grafische pracht, de meeslepende muziek en het overweldigende verhaal zorgen ervoor dat de game nergens verveeld. Uncharted 3 is het beste dat de Playstation 3 te bieden heeft. Dat is zo goed als zeker.

Score:

[McMurphy]

Mooi stukje Rich, en helemaal mee eens, met name de laatste zin .

[Rich Art]

Tja, het is ook gewoon het beste op de PS3. punt.

[Rich Art]

Assassin’s Creed Revelations



Gespeeld op: PS3
Ook verkrijgbaar voor: Xbox360 / PC
Genre: Action / Adventure
Release: 15 november 2011

Het duurde even voor ik aan deze recensie voor Assassin’s Creed Revelations begon omdat ik de game tot in zijn vezels wilde uitspelen. Het is immers alweer de vierde game in de reeks en dus moest ik zeker weten dat mijn conclusie zou staan als een huis. En ja, dat staat ie. Dit is namelijk de beste Assassin’s Creed game die er is.

Je zou verwachten dat de koek inmiddels wel op is met de gameserie die zich concentreert rond de geheime orde der Assasijnen. Ieder jaar verschijnt er immers weer een nieuw deel en dus zou je verwachten dat deze melkkoe van Ubisoft al snel in herhaling zou vallen. Toch wisten de makers zich met ieder deel weer te verbeteren. Zo was deel 2 een grote sprong vooruit in vergelijking met het repetitieve eerste deel, bracht Brotherhood de serie naar een hoger niveau met de mogelijkheid om assasijnen te trainen en weet Revelations de serie helemaal compleet te maken.

In Assassin’s Creed Revelations komt er een einde aan de verhaal lijn rondom de Italiaan Ezio Auditore en worden de losse eindjes van de serie aan elkaar geknoopt. Ditmaal vertrekt de meester assasijn richting Constantinopel (het huidige Istanbul) om daar op zoek te gaan naar speciale sleutels om toegang te krijgen tot Altair’s geheime bibliotheek. Helaas is Ezio niet de enige geïnteresseerde en krijgt hij het ook ditmaal weer regelmatig aan de stok met de tempeliers. Gelukkig reikt de macht van de Orde van de Assasijnen ver en kan hij in Constantinopel rekenen op hulp van bondgenoten. Ook uit onverwachte hoek.



Zoals ik in de inleiding al zei is dit, voor mij, de beste Assassin’s Creed game die er is. Dat zit hem in verschillende zaken, maar vooral in de goede balans die in de hele game voelbaar is. Nergens heb je het gevoel dat onderdelen geforceerd of onnodig aanvoelen en dat levert een hele fijne game op. Het verzamelen van objecten (die verrekte veren of vlaggen van de vorige delen) is hier een mooi voorbeeld van. In Revelations vind je namelijk honderd Animus Data Fragments die verspreid zijn over de stad en je niet een lullige cape of extra zwaard opleveren, maar zes levels met Desmond!

Maar er zijn meer pluspunten te noemen dan de algehele balans van de game. Zo heb je ditmaal de beschikking over twee wapenwielen, waarmee je dus kan beschikken over twintig verschillende wapens die onder te verdelen zijn in primaire en secundaire wapens. In de eerste groep valt bijvoorbeeld je hidden blade, zwaard of kruisboog en in de tweede groep kun je gippijlen, een hidden gun en bommen toevoegen aan je arsenaal. Dat laatste is helemaal nieuw in de serie en onmisbaar op het moment dat je weet hoe dit wapen het beste kunt gebruiken.
Je kunt drie verschillende bommen maken die je zullen helpen in benarde situaties. Zo kun je een groep tempeliers afleiden met een kersenbom, waarmee je ze lokt naar een bepaald punt. Je kunt er dan voor kiezen om sneaky je reis te vervolgen, maar je kunt er ook voor kiezen om een rookbom in de groep te gooien en zo je gedesoriënteerde tegenstanders om het leven te brengen. Geen zin om subtiel te doen? Dan kun je er ook nog voor kiezen om een dodelijke bom in de groep tempeliers te gooien en zo hun leven te beëindigen met een grote knal.



Ik kan nog een heel betoog geven over andere onmisbare onderdelen in de game (zoals de fantastische hookblade), maar die mag je allemaal zelf ontdekken. Waar ik het nog wel even over wil hebben is de verslavende multiplayer die nog beter tot zijn recht komt dan in Brotherhood. Ook ditmaal is het weer mogelijk om ook online de sluipmoordenaar uit te hangen en je skills te bewijzen in verschillende onderdelen. Zo is de deathmatch weer van de partij waarbij je tegelijk de moordenaar als de prooi bent, en kun je aan de slag in verschillende teamspellen. Zo moet je bijvoorbeeld samen met je team een escorte verdedigen die wordt aangevallen door je tegenstanders. Na een kwartier is de eerste ronde voorbij en worden de rollen omgedraaid.

/ Graphics
/ Sound
/ Gameplay

Het vierde deel in de Assassin’s Creed serie is zonder twijfel de allerbeste. De singleplayer is perfect in balans, verveelt nooit en neemt je mee op een spannend avontuur met, de inmiddels 50-jarige, Ezio. Daarnaast is ook de multiplayer weer ontzettend verslavend en biedt genoeg mogelijkheden om je als speler uren zoet te houden.

Score: