Hard to Kill (1990)
He’s L.A. Detective Mason Storm. Three hired assassins left him for dead. And he’s waited seven years to even the score.
Cast: Steven Seagal (Mason Storm), Kelly LeBrock (Andy Stewart), William Sadler (Senator Vernon Trent) & Frederick Coffin (Lt. Kevin O’Malley) | Regie: Bruce Malmuth | Speelduur: 92 minuten | Release: 17 Aug. 1990.
Het verhaal
Mason Storm, gespeeld door
Steven Seagal, is een rechercheur die een senator met verkeerde bedoelingen betrapt. Storm lijkt aan de senator’s handlangers te ontkomen, maar zijn identiteit blijft niet lang geheim. s’Nachts wordt er bij hem ingebroken en worden zijn vrouw en zoontje op brute wijze vermoord. Ook Storm zelf ontkomt niet aan de zee van kogels en wordt voor dood achtergelaten.
Wonder boven wonder heeft Mason Storm de moordaanslag overleefd, en ontwaakt na een coma van zeven jaar met maar één doel voor ogen: Wraak.
In zijn strijd tegen het kwaad, wordt hij bijgestaan door de verpleegster(
LeBrock) die hem jaren lang heeft verzorgd. Zij geeft hem een schuilplaats, zodat Mason Storm zich kan voorbereiden op de strijd van zijn leven en wraak te nemen op die mensen die juist dat van hem hebben afgenomen. It’s payback time!
Rich Art’s mening
Met een titel als
Hard to Kill kan het toch niet meer mis gaan zou je denken. Het tegenovergestelde is helaas waar. Seagal weet in zijn tweede film niet het niveau van zijn eerste film
Above the Law vast te houden en verliest daardoor kostbare punten.
Voor een Seagal-film is het verhaal op zich nog best aardig. Met een thema als wraak met je toch een heel eind kunnen komen. Helaas verzandt de film in onlogische plotwendingen en verassingen, die al in het begin snel te ontdekken zijn, wat de fun-factor zeker niet ten goede komt. Komt nog eens bij dat de film een echte badguy mist, wat resulteert in een einde zonder spectaculair gevecht.
En ook vooral dat ontbreekt: een gevecht wat de actie ten goede komt. Nog meer dan zijn eerste film grijpt Seagal hier veel eerder terug op een wapen dan op zijn vechtkunsten. En dat laatste maakt een Seagal-film nou juist zo leuk.
Is er dan helemaal niks leuk aan
Hard to Kill? Tuurlijk wel! Zo blijft Seagal er geweldige oneliners uitgooien (zij het vooral aan het einde van de film) en zit de weinige actie toch prima in elkaar. Bovendien maakt zijn staartje (zijn welbekende handelsmerk) zijn debuut en laten we die fantastische baard niet vergeten die een grijns op het gezicht tovert. Helaas kunnen deze punten niet voorkomen dat Seagal met zijn tweede film flink onderuit gaat.
Het Steven Seagal moment
Was in
Above the Law een Indische winkel nog het decor, in deze film is een nachtwinkel de ultieme plek om criminelen de juiste weg te wijze en het
Steven Seagal moment van de film te worden.
Dat deze scène zich al na 7 minuten aandoet, zegt al genoeg over de film. Het is dan ook één van de spaarzame momenten dat de film Seagal waardig is. Er kan in een winkel namelijk genoeg stuk en dat gebeurt dan ook voldoende. Ook de badguy’s ondervinden op een onprettige manier waarom ze beter thuis hadden kunnen blijven. Helemaal als een voet van één van de badguy’s met gemak 180 graden wordt omgedraaid. Geen pretje dus, maar Seagal draait er zijn hand niet voor om.
Bodycount
Niet alleen badguy’s maken kennis met de vuisten van de meester, ook tal van andere voorwerpen blijven niet heel als
Seagal heeft laten zien wie de baas is. Een overzicht:
29 badguy’s, een velg, een salontafel, een avondwinkel. 2 winkelruiten, een slagboom, een grasveld, 2 tuinhekken, een politiewagen, een bumper, een stuk muur, een tuinhuisje, 2 vazen, een vitrinekast, een keu, verschillende bloempotten, een oud wiel, 2 ramen en een sushikraam.
Overal waar Seagal komt, gaat wel eens wat stuk. En dat komt de bodycount dus zeker ten goede!
De Badguy(s)
Zoals ik al eerder zei mist de film een ultieme badguy. Was het in
Above the Law nog de ubercoole
Zagon die Seagal het leven zuur maakte, in deze film zijn het vooral de handlangers van de senator die onze held het liefst zo snel mogelijk van het strijdtoneel zien verdwijnen. Er is er dan altijd één die het meest de sjaak is, en die eer is toebedeeld aan
Max Quentero gespeeld door
Branscombe Richmmond (bekend van
Renegade) die alle hoeken van een sushikraam van dichtbij mag gaan bekijken. Helaas kijkt
Richmmond te lief om echt te overtuigen als badguy, wat de film wederom een paar punten gaat kosten.
Legendarische uitspraken
Een
Steven Seagal-film kan natuurlijk niet zonder legendarische uitspraken. De leukste:
Storm: “This is for my wife. Fuck you and die!”
Senator Trent: “You can take that to the bank!”
Storm: “I’m gonna take you to the bank , Senator Trent. To the bloodbank.”
Verdict
Hard to Kill is een stuk minder geslaagd als zijn voorganger. Dat ligt niet alleen aan het “niet” boeiende verhaal, maar ook aan het ontbreken van echte actie. Elkaar neerschieten is leuk, maar lang niet zo leuk als een gevecht met de blote vuist. Het kost de film veel punten. Niet alleen het actie level gaat omlaag, maar ook de coolness meter slaat niet om in de positieve richting. Komt het ontbreken van een echt leuke schurk nog eens bij en ik kan niet anders concluderen dat de film zwaar tegenviel. Volgende keer beter zullen we maar zeggen.
Bodycount: 70%
Coolness: 50%
Action level: 50%
One-liners: 50%
Totaal: 5.0
IMDB: 4.8