Films gebaseerd op Video Games

[Sha]

Niets om je voor te schamen hoor ... het zijn misschien geen goede films... maar veel ervan zijn *wel* vermakelijk

Heb ondertussen 6 films van een beschrijving voorzien... en heb ook hun cijfers op FilmTotaal en IMDB erbij gezet. Het gemiddelde is tot nu toe bedroevend

Opvallend is ook dat de drie films die niet door Boll zijn geregisseerd het veel beter doen qua cijfer.

[Tasslehoff_Burrfoot]

Doom, Hitman en Mortal Kombat vind ik in ieder gevaal zeer vermakelijke films. Voor de rest valt het helaas nog altijd flink tegen.

@Ash:

Daar kan ik me toch echt niet in vinden. Ik kan met gemak een flinke waslijst met games opstellen, vooral adventures en rpg's, waarvan ik de verhalen van begin tot eind geweldig vind. Bovendien hoeven natuurlijk ook veel games geen goed verhaal te hebben, bijvoorbeeld een actiegame, zoals veel actiefilms dat ook niet hebben. Ik vind er in ieder geval een goede balans in zitten, maar het ligt er natuurlijk sterk aan welke games je speelt.

Dat Max Payne wat ongeloofwaardige momenten heeft doet voor mij weinig aftrek aan het geweldige verhaal en de meeste van deze momenten komen toch echt voort uit de gameplay, niet het echte verhaal dat we in strip-vorm te zien krijgen.

Dat van de uitverkorene en het zwart/witte wereldbeeld vind ik ook allemaal wel meevallen. Natuurlijk zitten die er ook tussen, maar ook daar zitten regelmatig hele sterke verhalen omheen. Ik vind dit niet meer dan een van de logische concepten die horen bij het medium games, maar deze is verre van bijna exclusief te vinden.

Dat moment uit Modern Warfare 1 is inderdaad erg sterk, maar voor mij bij lange na niet het enige moment dat me ooit geraakt heeft. Alleen al de Infinity Engine rpg's hebben er zoveel...

Of veel van deze verhalen geschikt zijn voor verfilmingen is een ander verhaal, aangezien games meestal vele malen langer duren dan films.

[ash_]

Daar kan ik me toch echt niet in vinden. Ik kan met gemak een flinke waslijst met games opstellen, vooral adventures en rpg's, waarvan ik de verhalen van begin tot eind geweldig vind.

Adventures gaf ik zelf ook al aan, maar RPG's moeten het mijns inziens meestal eerder van de setting hebben, dan van het verhaal dat toch vaak een variant op het ik-moet-de-wereld redden scenario is.

Bovendien hoeven natuurlijk ook veel games geen goed verhaal te hebben, bijvoorbeeld een actiegame, zoals veel actiefilms dat ook niet hebben. Ik vind er in ieder geval een goede balans in zitten, maar het ligt er natuurlijk sterk aan welke games je speelt.

Oh maar natuurlijk, dat ben ik ook niet met je oneens (al denk ik wel dat een echt goed verhaal zelfs in actiegames je betrokkenheid vergroot) maar het ging hier specifiek om de vraag of er games zijn met goede verhalen.

Dat Max Payne wat ongeloofwaardige momenten heeft doet voor mij weinig aftrek aan het geweldige verhaal en de meeste van deze momenten komen toch echt voort uit de gameplay, niet het echte verhaal dat we in strip-vorm te zien krijgen.

Precies, de goede momenten komen voort uit de gameplay, niet uit het verhaal dat, geef ik toe, erg goed begint maar langzaam maar zeker ongeloofwaardiger en minder interessant wordt.

Dat van de uitverkorene en het zwart/witte wereldbeeld vind ik ook allemaal wel meevallen. Natuurlijk zitten die er ook tussen, maar ook daar zitten regelmatig hele sterke verhalen omheen. Ik vind dit niet meer dan een van de logische concepten die horen bij het medium games, maar deze is verre van bijna exclusief te vinden.

Zwart/wit zou je bij games kunnen vinden horen (het is voor velen immers fijner om de held te spelen) maar ik word op een gegeven moment erg moe van het zoveelste plot waarin ik weer eens de wereld moet redden. En echt, ik kan echt weinig games waarbij het verhaal daarom heen dan nog interessant is. Bij verreweg de meeste games vind ik de cutscenes dan ook een vervelende onderbreking van de gameplay omdat het verhaal toch niet interessant is en ik daardoor vaker wel dan niet daar de draad alweer van kwijt ben (hallo Resident Evil).

Dat moment uit Modern Warfare 1 is inderdaad erg sterk, maar voor mij bij lange na niet het enige moment dat me ooit geraakt heeft. Alleen al de Infinity Engine rpg's hebben er zoveel...

"Alleen al de Infinity Engine rpg's"... Dat is een nogal misleidende zinsconstructie want dat impliceert dat er veel meer games zijn met de kwaliteit van die RPG's en mijns inziens zijn er maar heel weinig games die daaraan kunnen tippen.

Overigens vond ik Planescape Torment de enige echte uitzondering op de regel, die heeft zowel een briljante setting als een geweldig verhaal. Baldurs Gate heeft een redelijk goed verhaal met moet het mijns inziens net als de meeste RPG's vooral van de setting hebben. Maar voor beiden (ik heb de Icewind Dale serie niet gespeeld) geldt dat ik nooit *echt* geraakt werd, zoals dat bij dat moment in Modern Warfare 1 wel het geval was.

Of veel van deze verhalen geschikt zijn voor verfilmingen is een ander verhaal, aangezien games meestal vele malen langer duren dan films.

Als het verhaal sterk genoeg is, moet dat geen probleem zijn (ze hebben Lord of the Rings immers ook prima kunnen verfilmen).

[Sandro]

Het probleem blijft die opbouw. Bij een film zit je constant in het verhaal, bij een game heb je die missies waar je uren gewoon in de actie zit. Dan komt er weer een kort fragment die het verhaal doorverteld en dat herhaalt zich dan tot een plottwist en het einde. Die coherentie mist gewoon om echt een soortgelijke ervaring te creëren. Neem bijv. de game Mafia, een spel dat voor mij het dichtst in de buurt komt van een filmwaardig verhaal en ook tevens de enige game die mij echt geraakt heeft. Het is min of meer een versimpelde Goodfellas, het is niet het verhaal dat zo goed is maar de context en de spanningen tussen de karakters die op momenten tot uitdrukking komen. Door de hele game volg je gewoon bevelen van de grote baas, doe je missies hier en daar en pas op het eind komt dat in een versnelling welke naar een twist leidt. Op die manier werken verhalen in games wat mij betreft erg goed: geen enorme ontwikkelingen, maar goede verhoudingen creëren tijdens de missies en dat dan richting een einde afhandelen. Het emotionele stuk was [spoiler]natuurlijk Paulie die dood ging, maar eigenlijk vooral dat moment dat je op de begrafenis in de kerk stuit van iemand die je zelf hebt omgelegd. Dat gaf een enorme lading mee. Jee, wat was dat spannend.[/spoiler]

Ik denk overigens dat er in de toekomst veel meer mogelijk zal zijn doordat het steeds filmischer is. Uncharted 2 zette al een enorme stap, door de karakters met enorm veel persoonlijkheid. Deels door de sterke voice-acting, maar ook het proces waarmee alles is opgenomen, de wijze hoe de tussenfilmpjes zijn opgenomen en de deels geïmproviseerde dialogen tijdens het spelen. Hier zijn ook weer die verhoudingen tussen de karakters vele malen intenser en interessanter dan het daadwerkelijke verhaal (met de badguy, dat is gewoon een matige Indy).

Pas kwam het nieuws naar buiten dat Richard Morgan, een sterke sci-fi auteur een script schrijft voor EA en daarnaast nog advies geeft voor wat andere games. Je ziet dat ze erg bezig zijn om storytelling meer diepgang te geven. Hij had wat interessante dingen te zeggen, die sterk overeen komen met mijn beeld.

And, as I’ve said once or twice on this site, I think the gaming medium has a potential for storytelling every bit as charged and exciting as literature or film. So was I interested? Yeah – just a little bit.

[..]

Gaming turns out not only to be exactly as fascinating a medium as you’d expect, it’s also a very young industry and its norms have yet to be fully formed. So while it shares some characteristics with the movie world, gaming has yet to produce its version of Story guru Robert McKee or the cut-and-dried writing formula requirements that have strangled so much creativity in places like Hollywood. What you can put into a big budget game is still very much up for grabs, and what’s more, with the breakneck pace of technological development backing the field, it’s constantly changing as well. One producer I’m working with at the moment likens what we’re doing to working in Hollywood circa 1920, when everyone was still working out what you could do with this wild, new medium called film; the only difference is that the rate of evolution in technique for video games is running at about a dozen times the speed it ever did for film. The field is open, the potential huge and, in story terms, only just beginning to be properly tapped.

For a writer, that’s a pretty close definition of paradise.

[Sha]

Heb ondertussen 12 van de 31 bestaande films voorzien van een zelf geschreven beschrijving... grappig genoeg merk je pas als je zo'n film probeert te omschrijven hoe belachelijk de verhaallijnen soms zijn.

Maar vaak zijn de films alleen maar losjes gebaseerd op de spellen, dat zou betekenen dat de soms matige verhaallijnen in de spellen zelf in principe niet de oorzaak zijn van de zwakke plots in deze films.

[Duikboot]

Leuk topic

Return to Castle Wolfenstein als film? Weet niet wat ik daar van moet verwachten. Iets in de stijl van Outpost misschien. Maar de game is in ieder geval wel geweldig

[Sha]

Leuk topic

Return to Castle Wolfenstein als film? Weet niet wat ik daar van moet verwachten. Iets in de stijl van Outpost misschien. Maar de game is in ieder geval wel geweldig

Dank, aan de beoordelingen van de meeste bestaande films in dit rijtje te zien overlapt het zelfs een beetje met jouw topic over B-Films

En ik hoop zelf een beetje op een Inglourious Basterds stijltje bij de Wolfenstein film.

[Duikboot]

Heb ik een topic over b-films?

[Sha]

Heb ik een topic over b-films?

Weird, tikte ik dat? Hinkte denk ik op 2 gedachtes, wilde wat zeggen over je site met horror films.. sorry

Edit: Net de review van Outpost daar gelezen... en dat klinkt inderdaad best Wolfenstein-ig.

[Tasslehoff_Burrfoot]

maar RPG's moeten het mijns inziens meestal eerder van de setting hebben, dan van het verhaal dat toch vaak een variant op het ik-moet-de-wereld redden scenario is.

Dat klopt wel, maar binnen dat scenario kan er wel degelijk een zeer sterk verhaal verteld worden, zoals in het recente Dragon Age of in Fallout. Maar dat de setting enorm belangrijk is is zeker waar.

(al denk ik wel dat een echt goed verhaal zelfs in actiegames je betrokkenheid vergroot)

Dat zeker. En in dit genre is er inderdaad een groot tekort een goede verhalen.

het verhaal dat, geef ik toe, erg goed begint maar langzaam maar zeker ongeloofwaardiger en minder interessant wordt.

Daar moeten we het dan maar oneens over blijven .

Zwart/wit zou je bij games kunnen vinden horen (het is voor velen immers fijner om de held te spelen) maar ik word op een gegeven moment erg moe van het zoveelste plot waarin ik weer eens de wereld moet redden. En echt, ik kan echt weinig games waarbij het verhaal daarom heen dan nog interessant is. Bij verreweg de meeste games vind ik de cutscenes dan ook een vervelende onderbreking van de gameplay omdat het verhaal toch niet interessant is en ik daardoor vaker wel dan niet daar de draad alweer van kwijt ben (hallo Resident Evil).

Oh sorry, ik zie nu dat ik het stukje waar je hiermee op reageert zeer slecht geformuleerd heb. Ik bedoelde dat het uitverkorene-princiepe een logisch concept is voor dit medium, niet het zwart/witte wereldbeeld. De reden hiervoor is dat je in veel singleplayer spellen nou eenmaal een individu bestuurd. Een zwart/wit wereldbeeld heb ik ook niks mee, maar ik vind ook niet dat dat teveel aanwezig is in games (ligt ook sterk aan welke games wij spelen natuurlijk, aangezien er zowel veel zwart/witte als grijze games zijn).

Zo heb ik bijvoorbeeld vroeger wel eens een uurtje hier en daar Resident Evil bij vrienden gespeeld, maar heb ik ze nooit zelf thuis en dus veelvuldig gespeeld. Cut-scenes vind ik dan ook wel degelijk veel toevoegen, maar het werkt inderdaad niet altijd.

"Alleen al de Infinity Engine rpg's"... Dat is een nogal misleidende zinsconstructie want dat impliceert dat er veel meer games zijn met de kwaliteit van die RPG's en mijns inziens zijn er maar heel weinig games die daaraan kunnen tippen.

Overigens vond ik Planescape Torment de enige echte uitzondering op de regel, die heeft zowel een briljante setting als een geweldig verhaal. Baldurs Gate heeft een redelijk goed verhaal met moet het mijns inziens net als de meeste RPG's vooral van de setting hebben. Maar voor beiden (ik heb de Icewind Dale serie niet gespeeld) geldt dat ik nooit *echt* geraakt werd, zoals dat bij dat moment in Modern Warfare 1 wel het geval was.

De unieke kwaliteit van deze rpg's is wel zo, maar ik wil er alleen maar mee zeggen dat deze games mij (nouja, Icewind Dale I+II niet, aangezien dat vooral actie-games zijn) al op meerdere momenten geraakt hebben en dat er wel meer games zijn die dat is gelukt, ook andere rpg's (voor de zekerheid: geraakt bedoel ik niet perse op droevige wijze, maar gewoon een sterk gevoel die vele vormen kan aannemen). Wederom gaat het hier dan dus om smaak, aangezien ik de Baldur's Gate serie compleet aanbidt, oa. vanwege het verhaal. Qua originaliteit wint Planescape uiteraard.

@ Sandro: Dat is inderdaad zo, maar toch vind ik dat er genoeg games zijn die een goede balans hebben en vooral ook een flinke intensiteit qua verhaal hebben.

Ik denk overigens dat er in de toekomst veel meer mogelijk zal zijn doordat het steeds filmischer is. Uncharted 2 zette al een enorme stap, door de karakters met enorm veel persoonlijkheid. Deels door de sterke voice-acting, maar ook het proces waarmee alles is opgenomen, de wijze hoe de tussenfilmpjes zijn opgenomen en de deels geïmproviseerde dialogen tijdens het spelen. Hier zijn ook weer die verhoudingen tussen de karakters vele malen intenser en interessanter dan het daadwerkelijke verhaal (met de badguy, dat is gewoon een matige Indy).

Dat het steeds filmischer wordt met games als deze ben ik het mee eens, maar karakters met veel diepgang en goede voice-acting zie ik niet als iets nieuws, dat is al meer dan een decennium onderdeel van aardig wat games (en voor Baldur's Gate kwam zijn er ook nog best wat voorbeelden te noemen). Natuurlijk dan wel bij de betere games, aangezien het gewoon zoveel toevoegd.

Maar goed, al dit gezwam van mij komt er dus op neer dat ik wel degelijk flink wat verhalen heb ervaren in games die grote hoogtes in kwaliteit bereiken

[rensschrama]

Kijk dit zijn nou leuke topics met goede argumenten.

Een van de films waar ik nu op wacht is call of duty modern warfare de andere call of duty gebeuren in de tweede wereld oorlog en dat hebben we bij de meeste films wel gezien.
Toch blijft het lastig om een game te verfilmen omdat een game is ingesteld om de kijker het idee te geven dat je letterlijk in de wereld zit van de game en alles zelf mee maakt wat de hoofdpersoon meemaakt. Na elke cutscene moet je het gevoel eigenlijk krijgen om in de situatie terecht te komen om waar de hoofdpersoon zit om als hem de stuatie op te lossen.

Met film is het meer een theater voorstelling je zit rustig op je bank of klapstoel in de bioscoop en genieten van wat er gebeurd, dit is dus ook bepalend voor het verhaallijn dat krijg je ook wederzijds een film gebaseerd op een game is meestal net zo'n goede flop als een game gebaseerd op een film, heel soms komt dat goed uit de verf, dan moet de verhaallijn behoorlijk veranderd worden, maar meestal komt het gewoon niet goed over.