Inglourious Cannes
Eens per jaar vindt er een volksverhuizing plaats en is Hollywood even niet meer het middelpunt van de filmindustrie. De zuidkust van het o zo trotse Frankrijk wordt even helemaal overgenomen, en dat is aan alles te merken. Overal hangen posters van films die in Cannes in première gaan en zelfs het plaatselijke sufferdje ontpopt zich als een heuse tabloid. Waar normaal foto’s van de prachtige Rivièra de voorpagina sieren, moeten we het deze weken doen met festivalnieuws en een grofkorrelige foto van een auto met daarin Angelina Jolie en Brad Pitt. “Ze zijn gearriveerd en ze zijn nog samen!” kopt het blad. Want dat was vorig jaar het onderwerp van gesprek: Branglina.
Cannes is een festival waar alle takken van de filmindustrie naadloos in elkaar lijken over te lopen. Van kleine Europese arthouse films, via Japanse kunstzinnige hoogstandjes tot full-on Hollywood Blockbusters. Alles komt aan bod. In 2009 gingen door critici geroemde films als Un Prophète, Antichrist en Fish Tank in première. Films die veelal aan het grote publiek voorbij zijn gegaan. Daarnaast gingen ook commerciëlere titels als Drag Me To Hell en Inglourious Basterds in première en werd het festival zelfs geopend door Pixars Up in 3D. Voor het eerst was een animatiefilm de festivalopener en voor het eerst was een 3D film de festivalopener.
Op de dag dat ik in Cannes rondliep werd Quentin Tarantino’s Inglourious Basterds voor het eerst aan het publiek getoond. Over de hele Boulevard de la Croisette voel je die spanning van de grote première. Tarantino vertegenwoordigt dan ook precies het Cannes-gevoel: hij is zowel bij de Franse cinefielen als bij het grote publiek geliefd en één van de weinige filmmakers die zowel door de Jury in Cannes als The Academy in Hollywood gewaardeerd wordt. Zijn langverwachte oorlogsfilm met zowel Amerikaanse als Europese cast is dan ook de meest geanticipeerde film van het festival en de reden voor het veelbesproken bezoek van hoofdrolspeler Brad Pitt en zijn vrouw.
Hoewel de galapremière pas ’s avonds in het grote Palais de Festival is, zijn er eerder op de dag al voorpremières voor pers en genodigden die niet belangrijk genoeg zijn voor de gala-avond. Hier schuilt de mogelijkheid voor de gewone stervelingen om ook een glimp mee te pikken van de magie van Cannes. Het komt namelijk nog wel eens voor dat genodigden geen gebruik maken van hun kaartjes en deze weggeven. Voor de ingang van het Palais lopen dan ook de hele dag mensen wanhopig met zelfgetekende bordjes rond waarop ze smeken om kaartjes voor een voorstelling. Meestal zijn dit mannen van tussen de 20 en 30 jaar die, bij temperaturen van boven de 25 graden, veelal in hun netste pak staan. Het is immers een première.
Dat, tegen alle verwachtingen in, deze smeekbeden soms daadwerkelijk verhoord worden, blijkt later die dag als ik een Japanse fotograaf spreek die vol trots zijn bemachtigde kaartje voor de voorstelling van half acht vanochtend laat zien. Jaloers kijk ik naar iets wat het beste als Willy Wonka’s golden ticket kan worden beschreven, maar dan glanzend zilver en toegang verlenend tot iets veel mooiers dan een Engelse fabriek.
Tegenover de beroemde trappen richting de ingang van het Palais de Festival verzamelen zich uren voor de première al de eerste fans en fotografen, die er hele stellages opbouwen om straks een glimp van de cast, crew en andere VIP’s op te kunnen vangen.
De tulband van Angelina en de brillen van Pedro
Na alle taferelen rond het Palais de Festival gadegeslagen te hebben vervolg ik mijn weg over la Croisette. Dit is de boulevard tussen het strand, met trendy strandtenten en de chique hotels waar de VIP’s verblijven, persconferenties gehouden worden en films gepromoot worden. Die promotie is niet bepaald subtiel te noemen. Het normaal zo stijlvolle Carlton Hotel is omgetoverd tot één groot aanplakbord voor posters van G.I. Joe, Terminator Salvation, Public Enemies, Up en (alweer) Inglourious Basterds. De promotie van A Christmas Carol slaat echt alles: hiervoor vond men het een goed idee om het voortuintje van het hotel in de Zuid-Franse zon van kunstsneeuw en kerstballen te voorzien. Pièce de resistance is een metershoge Bumblebee die Transformers 2 onder de aandacht moet brengen.
Het Carlton
Kerstsfeer in de zon
Bumblebee houdt de wacht
Vreemd genoeg is het niet de gele kolos die de aandacht ter plekke trekt. Het terrasje naast de robot in disguise kent een grote toeloop van mensen die een beveiligingsmedewerker tot wanhoop drijft. Links en rechts probeert hij tevergeefs nieuwsgierigen ervan te weerhouden foto’s te maken. Want daar op het terras zit ze, gehuld in een tulband en achter een grote zonnebril, de grootste attractie van Cannes 2009: Angelina Jolie. Zij is dit jaar de ongekroonde koningin van het festival. De aanhoudende roddels over een relatiebreuk met Brad Pitt hebben haar bezoek tot wereldnieuws gemaakt. En dat wereldnieuws zit op luttele meters alleen op een terras voor het Carlton onder het toeziend oog van een vijftigtal voorbijgangers aan een cappuccino te lurken. Ondanks de vermanende woorden van de beveiliger wordt er driftig op los gefotografeerd. Even voelt iedereen zich een heuse paparazzo.
Daar zit ze dan: Angelina
De toeloop rond Jolie is echter niets vergeleken bij de ingang van het Hotel Martinez. Bij dit prestigieuze hotel is het de hele dag een komen en gaan van beroemdheden, en daardoor een hotspot voor de aspirant-paparazzi. Evenals bij de rode loper staan hier urenlang fans te kijken naar mensen die om wat voor reden dan ook belangrijk lijken te zijn. De 10 minuten geduld die ik ervoor kan opbrengen worden beloond met (ex-?)model Claudia Schiffer en ex-topvoetballer Christian Carambeu.
Mensenmassa bij Martinez
In schril contrast met de opgeklopte toestanden bij de hotels Carlton en Martinez loopt een grijzende man even verder op de boulevard anoniem rond. Pas als hij een microfoon onder (en twee zonnebrillen op) zijn neus geduwd krijgt, wordt hij op kleine schaal herkend: het is Pédro Almodóvar. Na wat journalisten te woord te hebben gestaan, vervolgt hij zijn weg en maakt zelf als een toerist een foto van het affiche van het filmfestival. Pas als hij het Hotel Martinez binnenstapt gaat er bij een groepje mensen een lichtje branden en wordt ook Almodóvar onder gejuich eraan herinnerd dat hij beroemd is.
Almodóvar
Maar Cannes gaat niet alleen om de beroemdheden. Cannes heeft een even grote aantrekkingskracht op diegenen die beroemd willen worden. Je struikelt op de boulevard dan ook bijna over de jonge meisjes die opzichtig lopen te koketteren in de hoop als actrice of model ontdekt te worden. Gewapend met een camera en een pakje visitekaartjes zou je ongetwijfeld als talentscout een hele leuke week kunnen beleven.
Het is de combinatie van mensen van allerlei pluimage, beroemd, aspirant, echte paparazzi en would-be-fotografen die Cannes een unieke ambiance geven. Achter de schermen is het voor de internationale filmindustrie vooral een plek om handel te drijven. Maar door de forse stempel die Hollywood op de stad drukt lijkt het vooral om de glitter en glamour te gaan. De sterrencultuur die ervoor zorgt dat de kuststad met normaal ruim 70.000 inwoners even in Hollywood-sur-Mer verandert, waardoor zelfs een Fransman zich ertoe genoodzaakt ziet zich te excuseren dat hij niet zo goed Engels praat.
Je leest het goed: een Fransman in Frankrijk, die zich ervoor verontschuldigt alleen Frans te spreken. Het is een vreemde plaats, dat Cannes. Maar ik zal het ook komend jaar niet kunnen laten om even langs te gaan om dat aparte sfeertje te proeven. Mits ik niet wegwaai of of -stroom zal ik proberen zo snel mogelijk wat foto's hier te plaatsen.
