
Het is geen geheim dat ik van de blues houdt, en dit is een poging iets van die liefde over te dragen. De blues heeft iets primairs, en vaak iets wonderschoon simpels en direct. Toch is wel degelijk een bijzondere kunstvorm, die samen met jazz de bron is van zo ongeveer alle twintigste eeuwse populaire muziek, direct of indirect (vandaar de titel, een citaat van Willie Dixon). Ik hoop met deze lijst enkelen van jullie te kunnen overtuigen van de schoonheid van de blues, en het clichébeeld van het genre enigszins te nuanceren (zoals het niet kloppende idee dat de blues alleen depressieve muziek is). Normaliter prefereer ik eerder inclusiviteit dan exclusiviteit, maar om verwarring voor de niet-kenners te voorkomen er ergens de selectie te beperken, heb ik me voor de lijst voornamelijk beperkt tot de tegenwoordig populaire definitie van de blues, enkele uitzonderingen die ik erg waardeer daargelaten. Dit betekent bijvoorbeeld geen van de blueszangeressen uit de jaren '20, die vandaag de dag even goed onder de jazz worden geschaard (destijds was het onderscheid minder scherp). Mochten puristen meelezen kunnen ze dus opgelucht adem halen. Omdat ik dit ook op een Engels forum doe neem ik er rustig de tijd voor, aangezien ik alles in twee talen moet schrijven. En omdat ik jullie, zeker in het begin, niet wil overladen met obscuriteit (ervan uitgaande dat mensen blijven lezen en/of luisteren). Maar ik zal korter over dit project doen dan toen met Bob Dylan!
















