La meglio gioventù

Regie: Marco Tullio Giordana | Cast: Luigi Lo Cascio (Nicola Carati), Alessio Boni (Matteo Carati), Jasmine Trinca (Giorgia), Sonia Bergamasco (Giulia Monfalco) e.a.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: La meglio gioventù is geen artistieke film, en geen stilistisch hoogstandje. Cinematografie speelt in deze zes uur durende kroniek van een Italiaanse familie – en van het naoorlogse Italië – de tweede viool. Alles draait in dit oorspronkelijk als televisieserie opgenomen meesterwerkje om de personages, met wie we meeleven en, zo voelt het, ook meegroeien. Regisseur Giordana zet hun persoonlijke levens af tegen de veelbewogen geschiedenis van Italië tussen 1966 en nu, en maakt optimaal gebruik van de zes uur speeltijd, om een emotionele rijkdom te bereiken die onhaalbaar zou zijn in een film van pakweg twee uur.
La meglio gioventù doet iets wat alleen de beste romans kunnen: je het gevoel geven dat je de levens van de hoofdpersonen hebt geleid, en dezelfde lessen hebt geleerd. De film is soms een behoorlijke tranentrekker, maar het sentiment is herkenbaar. Niet voor niets won La meglio gioventù op het afgelopen Internationale Filmfestival in Rotterdam de publieksprijs: iedereen verlangt terug naar zijn 'beste jeugd’.
De broers Nicola en Matteo Carati zijn in 1966 allebei begin twintig, en verschillend als dag en nacht. Nicola, die medicijnen studeert, bezit de warmte, het optimisme en de openheid van zijn vader; Matteo, vervloekt met een buitengewone intelligentie en gevoeligheid, is gereserveerd en onbereikbaar voor vrijwel iedereen behalve zijn broer. Ze plannen een reis naar de Noordkaap die ze nooit zullen maken. Deels door omstandigheden, deels vanwege hun uiteenlopende karakters, zullen ze levens leiden die in veel opzichten mijlenver uiteen liggen, maar elkaar steeds kruisen tegen de achtergrond van sleutelmomenten in de Italiaanse geschiedenis.
Het lot van de broers raakt onlosmakelijk verbonden met dat van de mooie Giorgia, een aan elektroshocks blootgestelde psychiatrische patiënte, die recht in Matteo’s ziel lijkt te kunnen kijken. Hij en Nicola willen een daad stellen door haar terug te brengen naar haar vader; het mislukken van deze onderneming bepaalt in zekere zin de rest van hun levens. Nicola besluit zich te specialiseren in de psychiatrie, en zal de rest van zijn carrière bezig blijven met het van binnenuit hervormen van het systeem. Matteo verliest zijn laatste restje vertrouwen in de wereld en keert deze de rug toe; bij gebrek aan een religieuze opvoeding gaat hij niet het klooster in, maar bij de politie.
Door de ogen van Nicola en Matteo, maar ook door die van hun familie, hun geliefden en hun vrienden, maken we de moderne geschiedenis van Italië mee. De overstroming van Florence in ‘66, de opkomst van de terroristische Rode Brigades, massa-ontslagen bij Fiat, de moord op rechter Giovanni Falcone: Giordana laat het allemaal voorbij komen, maar nooit verliest hij het menselijk perspectief uit het oog. Door beheerste tempowisselingen, bij sommige zaken uitgebreider stilstaand en andere zo summier mogelijk aanstippend, doet hij zes uur film voorbij vliegen.
En intussen zien we mensen volwassen worden, we zien ze verliefd worden, trouwen, en sterven. Er zijn momenten van grote tederheid en momenten van ijzige kilte. Er is diepe vriendschap, en er is nog diepere eenzaamheid. De personages blijven je bij zoals dat – wederom – eigenlijk alleen met karakters uit dierbare boeken het geval is. Dat geldt voor Nicola (het is niet moeilijk meeleven met een zo expressieve acteur als Lo Cascio) en Matteo, maar ook voor bijvoorbeeld hun vader, die even wijs blijkt als hij grappig is, en Giulia, de vrouw die Nicola een dochter schenkt en zich daarna radicaal van het gezin verwijdert.
Let wel: zuiver realistisch is La meglio gioventù niet. Om de privélevens van de Carati’s te kunnen verweven met de historische achtergronden, heeft Giordana vanzelfsprekend bepaalde kunstgrepen moeten toepassen, maar dat stoort nauwelijks. Daarvoor is deze prachtige film een te meeslepende belevenis; eentje die ik van harte aanbeveel.
© FilmTotaal 2013 | Filminformatie | Nieuwsoverzicht
Reacties op dit artikel (6)
Bij de meeste films van 3 uur zonder onderbreking (deze duurt 6 uur, maar ik zag 'm dus in 2 delen) krijg ik ondertussen een keer honger, dorst, hoge nood o.i.d., en ren ik snel even heen en weer naar de keuken of het toilet. Bij deze film niet, ik heb ademloos zitten kijken en heb niet doorgehad hoe lang de film eigenlijk duurde.
Toen het eerste deel was afgelopen was ik bijzonder gefrustreerd dat ik tot de volgende avond moest wachten om het resterende deel te kunnen bekijken.
Kortom: een goede recensie van een prachtige film.
(Ik heb kortgeleden in de plaatselijke dorps-videotheek gevraagd of deze film al op DVD verkrijgbaar was, om hem nog eens te kunnen kijken, maar nu met Nederlandse ondertiteling, maar men had er nog nooit van gehoord, helaas. Is hij in Nederland gewoon (nog) niet op huur-dvd uitgebracht, of moet ik op zoek naar een betere videotheek?)
Ode aan de belgen!

















![Fast & Furious 6 [recensie]](images/newscontent/cel1m8360rwq_85.jpg)
![The Act of Killing [recensie]](images/newscontent/a24vmhjv7ksf_85.jpg)
![Los Amantes Pasajeros [recensie]](images/newscontent/d39ubih3vfpe_85.jpg)
![Welcome to the Punch [recensie]](images/newscontent/94pn7g9a0pfa_85.jpg)
![L'Écume des Jours [recensie]](images/newscontent/44mjaxz2bxpi_85.jpg)
![The Company You Keep [recensie]](images/newscontent/u73hv6opuoxz_85.jpg)
![The Haunting in Georgia [recensie]](images/newscontent/q7vh0paoid4d_85.jpg)
