The Perks of Being a Wallflower
Regie: Stephen Chbosky | Cast: Logan Lerman (Charlie), Emma Watson (Sam), Ezra Miller (Patrick), Mae Whitman (Mary Elizabeth), Paul Rudd (Mr. Anderson), e.a.| Speelduur: 103 minuten | Jaar: 2012
De jaren tachtig worden nog altijd als een geweldige bloeiperiode van de tienerfilm beschouwd. Vooral grootmeester John Hughes gaf met zijn gezonde combinatie van humor en drama blijk van een goed inzicht in de leefwereld van tieners, maar daarin was hij zeker niet de enige. In de stroomversnelling van dit decennium brachten de jaren negentig nog een aantal noemenswaardige titels voort, maar daarna ging het snel bergafwaarts. Tegenwoordig zitten tieners dan ook opgescheept met enerzijds humorloze gedrochten als de Twilight-reeks en anderzijds de titels die puur en alleen voor de lach gaan, zoals Superbad en Project X. Scripts die tieners serieus nemen, zijn een zeldzaamheid geworden. Hoe ironisch is het dus dat de film die deze tendens tracht te doorbreken compleet zijn doel voorbij schiet?
In The Perks of Being a Wallflower, gebaseerd op het gelijknamige boek van Stephen Chbosky (die tekende voor zowel script als regie), volgen we de introverte tiener Charlie tijdens zijn eerste highschooljaar. Verkerend in een sociaal isolement, veroorzaakt door zijn bovengemiddelde intelligentie en emotionele afstandelijkheid, lijkt het erop dat hij zijn dagen zal slijten als buitenbeentje. De enige met wie hij goed contact heeft is zijn leraar Engels. In zijn vrije tijd schrijft Charlie brieven naar een niet-bestaande vriend (waarmee de film zijn schatplichtigheid toont aan het boek, dat volledig uit deze brieven is geconstrueerd). Toch keert het tij voor Charlie redelijk snel wanneer hij bevriend raakt met de aantrekkelijke Sam en haar homoseksuele stiefbroer Patrick, die beiden in het laatste schooljaar zitten.
Deze vriendschap komt volkomen uit de lucht vallen. Sam, Patrick en de rest van het clubje zijn namelijk dusdanig in zichzelf geïnteresseerde hipsters dat ze geen enkele reden hebben om op te trekken met een onbeduidende figuur als Charlie. Hij heeft niets bij te dragen en de enige reden om met hem om te gaan is medelijden. Niet bepaald een basis voor vriendschap, terwijl dit toch echt als een centraal thema wordt gepresenteerd. Dit raakt aan een ander groot kritiekpunt: Charlie is een holle entiteit zonder persoonlijkheid die we enkel leren kennen door wat anderen over hem zeggen. Zo wordt hem aangepraat dat hij de potentie heeft een groot schrijver te worden, want Chbosky schrikt niet terug voor het gebruik van dergelijke clichés. Hijzelf lijkt dergelijke ambities totaal niet te hebben, maar vooruit: als zijn leraar en vrienden het zeggen dan gaat hij er wel in mee…
Hoewel Charlie de verteller is van zijn eigen verhaal, kruipen we nooit in zijn hoofd. Het wordt nauwelijks duidelijk waarom hij zodanig in zichzelf is gekeerd terwijl hij toch deel uitmaakt van een prima functionerend gezin. Een verklaring kan worden gevonden in het gegeven dat hij zijn beste vriend recentelijk heeft verloren aan zelfmoord. Echter, de mate waarin zij bevriend waren en de impact van dit verlies blijven net zo onbekend als de naam van deze persoon. Het resulteert erin dat Charlies vrienden uiteindelijk met de film weglopen. Want hoewel zij misschien niet de volledige sympathie van de kijker vragen, zijn ze in ieder geval kleurrijk en herkenbaar genoeg om in ieder geval enige interesse te wekken.
Terugkomend op de tienerfilms uit de jaren tachtig kan zeker worden gesteld dat Chbosky zijn personages serieus neemt (zij het nog niet half zo serieus als zijzelf doen), maar uiteindelijk elke vorm van ironie of relativering vergeet. Hij laat zich volledig meevoeren in de pretentieuze onzin die zij zichzelf aanpraten. Dat resulteert erin dat je anderhalf uur lang zit te kijken naar tieners die zich constant op de borst kloppen voor hun alternatiefheid. Op een zeker punt maakt een van hen zelfs letterlijk de opmerking: “Laten we lekker vreemd zijn samen.” Overigens is die zogenaamd alternatieve leefstijl grotendeels beperkt tot het maken van mixtapes en het bekijken van niet-Engelstalige films. En hoewel de film tamelijk tolerant is ten opzichte van seks en drugs, komt in de betreffende scènes wel steeds een enorme zelfgenoegzaamheid naar boven borrelen, waarna we overschakelen naar een misplaatste grap over drogerende brownies…
Maar wat de film misschien nog wel het meest opbreekt, is het grote gebrek aan nuance. Personages zijn ofwel de ergst denkbare pestkoppen ofwel de allerbeste vrienden die je maar kunt hebben. Althans, totdat iedereen de hoofdpersoon de rug toekeert voor een stomme uitglijder… die natuurlijk weer volledig vergeven en vergeten is zodra hij zich van zijn gewelddadigste kant laat zien. In het bitterzoete slotstuk wordt Charlie geconfronteerd met een mysterie uit zijn verleden, waar de sleutel blijkt te liggen voor zijn intimiteitsprobleem. Dan blijkt ineens dat Chbosky het weldegelijk aandurft om op volwassen wijze met wat serieuze thematiek te stoeien. Maar het is een typisch geval van ‘too little, too late’; de film is zo goed als voorbij en heeft eerder elke kans op serieus drama laten liggen. Dat zet je in de blessuretijd echt niet zomaar even recht.
Bekijk de The Perks of Being a Wallflower trailer (meer filmtrailers)
© FilmTotaal 2013 | Trailer | Filminformatie | Nieuwsoverzicht
Reacties op dit artikel (18)
Weet niet waarom de recensist de groep afzet als hipsters.
Klinkt alsof hij niets met tieners heeft.
Je moet de film ook in je hoofd nuanceren en begrijpen dat het ongeveer zo kan gebeuren en ook gebeurt in het dagelijks leven.
Er zijn genoeg films die dat idd gedaan hebben, maar superbad hoort daar niet bij.
Weinig tienerfilms die heel goed aangeven dat vriendschappen veranderen of overgaan en hoe je mee om moet gaan.
Denken veel meer zwart/wit en zijn op zoek naar hun identiteit. De uitspraak laat ons maar lekker gek doen, heb ik ook meerdere keren gehoord in mijn tienerjaren.
Dit is een drama die je gewoon moet zien, waarbij deze recensent waarschijnlijk te druk bezig was op zijn iphone om er enige aandacht aan te tonen. Dit is met Jagten 1 van de beste films die ik dit jaar hebt gezien, die een duidelijk beeld laat zien van hoe een tiener zich kan voelen op school.
Het was overigens een drama, en geen komedie. Dus de verwijzing na Superbad is erg belachelijk !
Dit vind ik toch wat kort door de bocht. Dit is van het ene uiterste naar het andere uiterste met als enige link de enorme fanbase (hoe verschillend ze ook van elkaar zijn) die ze hebben. Dit betekent echter niet dat alles wat daar tussenin zit slecht is. Juno en Precious zijn 2 coming of age films die waanzinnig goed waren in recente jaren, en die daar ook internationaal prijzen voor hebben gewonnen.
Het is op dit moment wel een beetje een ingewikkeld filterwerk aan het worden welke coming of age film nou wel goed is. Twilight lijkt me toch wel duidelijk voor welke doelgroep die is bedoeld, maar bij deze film weet ik toch niet wat ik moet verwachten. Als ik deze recensie lees, dan denk ik dat dit inderdaad een zoveelste oppervlakkige tienerfilm is, maar op IMDb heeft de film een 8.5 en op RottenTomatoes heeft die 110 fresh tegen 18 rotten ratings. Ik ga de film wel binnenkort kijken, dus dan weet ik of ik het met de rest van deze recensie eens ben of niet eens ben.
Ik ben eigenlijk wel heel benieuwd naar deze film. Zelfde knakker als We Need to Talk About Kevin toch?
Dit is een drama die je gewoon moet zien, waarbij deze recensent waarschijnlijk te druk bezig was op zijn iphone om er enige aandacht aan te tonen. Dit is met Jagten 1 van de beste films die ik dit jaar hebt gezien, die een duidelijk beeld laat zien van hoe een tiener zich kan voelen op school.
Het was overigens een drama, en geen komedie. Dus de verwijzing na Superbad is erg belachelijk !
Helemaal mee eens.
Lijkt wel of de recensent aandacht te kort komt en daardoor erg tegendraads stuurt. bovendien met de volslagen verkeerde reden dat je jezelf afvraagt of hij de film wel bekeken heeft.
Maar dan toch vooral onbedoeld, neem ik aan?
Omdat het o zo alternatieve pubers zijn die drenken in hun eigen zelfgenoegzaamheid? Overigens sta ik niet alleen in dit inzicht; zelfs de positief gestemde recensie van NU.nl noemt ze ‘snobistisch’.
Wel, net als iedereen ben ik er een geweest, dus ‘er niets mee hebben’ lijkt me geen optie; je kunt je tienertijd immers niet overslaan. Maar de les die iedereen in zijn tienertijd leert (of behoort te leren) is uitvinden wie hij is en daar vrede mee hebben. Dat laatste komt in deze film enigszins aan bod (
), maar dat eerste is compleet afwezig. Charlie is aan het eind net zo’n lege huls als in het begin, met als enige verschil dat hij nu een paar vrienden heeft die hem vertellen hoe hij zich moet gedragen en welke ambities hij moet nastreven. Charlie raakt puur bij toeval bevriend met dit alternatieve clubje en hij had zich net zo goed kunnen aansluiten bij de gothics, de nerds of de jocks; hij heeft immers geen eigenschappen die hem bij dit specifieke gezelschap laten passen... behalve misschien zijn kneedbaarheid.Wacht… ík moet de film nuanceren? Is het niet de taak van de schrijver-regisseur om enige nuance in het verhaal aan te brengen?
Er zijn genoeg films die dat idd gedaan hebben, maar superbad hoort daar niet bij.
Weinig tienerfilms die heel goed aangeven dat vriendschappen veranderen of overgaan en hoe je mee om moet gaan.
In dat geval staat die film me misschien wat minder goed voor de geest dan ik dacht. Maar je zult het met me eens zijn dat de balans tussen drama en humor hier doorslaat naar het laatste?
Dat zal ik zeker niet ontkennen. Het probleem is alleen dat de film deze personages net zo serieus neemt en blijk geeft van geen enkel gevoel voor ironie of relativering (hun megalomane tekstje “We are infinite” wordt zelfs als slagzin gebruikt). Vergelijk dat eens met de wijze waarop Into the Wild zijn hoofdpersoon neerzet. Die is eveneens enorm overtuigd van zijn eigen gelijk en de film geeft hem volop gelegenheid om zijn persoonlijke filosofie te verkondigen. Daar tegenover staan echter volop scènes waarin de negatieve kanten van zijn aangenomen leefstijl zichtbaar zijn, waarmee gaandeweg duidelijk wordt dat deze voor een beangstigend groot deel is gebaseerd op egoïsme. In The Perks of Being a Wallflower lijken de centrale personages ervan overtuigd dat ze het middelpunt van het universum zijn... en de regisseur lijkt dat idee geen enkel moment tegen te durven spreken. Of, om mijzelf bij hoge uitzondering in het Engels uit te drukken: he never calls them on their bullshit.
Dat geloof ik graag, maar er is een verschil tussen gek doen en gek zijn. Om gek te doen hoef je immers niet per definitie gek te zijn; andersom ligt dat toch iets anders. Maar de zogenaamde vreemdheid waar de personages zich mee bezighouden (die zoals aangegeven uit weinig opzienbarends bestaat), is niet iets wat vanuit de personages zelf komt. Het gaat ze niet om interesses of passies, maar om het naleven van het imago dat ze zichzelf hebben aangemeten.
Ik heb geen iPhone.
Ook geen Blackberry of een ander type smartphone trouwens.Die verwijzing naar Superbad was louter bedoeld om het landschap van de huidige tienerfilms te schetsen, niet als vergelijkingsmateriaal voor Perks. Of Superbad een komedie is of een dramafilm in vermomming, mag je met Sickboy uitvechten.
Mooi opgemerkt, maar ik denk dat je mijn punt een beetje hebt gemist. Wat ik bedoelde te zeggen is dat de balans tussen humor en drama in films voor tieners de laatste jaren is verdwenen (waardoor deze films zich doorgaans aan de uiteinden van het spectrum begeven), evenals zoals het serieus nemen van tienerpersonages. Dat staat volledig los van fanbases en is ook niet louter op inhoudelijke kwaliteit toegespitst. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik Precious nog steeds niet heb gezien, maar afgaande op hetgeen ik ervan heb gehoord en gelezen, zou dat toch vooral een serieuze dramafilm zijn over tieners in plaats van voor tieners. Juno beschouw ik trouwens als een zeer prettige uitzondering op de huidige trend van tienerfilms: humor en drama zijn mooi in balans en er is genoeg relativerend vermogen (Juno's zinnetje "Just out dealing with things way beyond my maturity level" volstaat eigenlijk al). Maar net als bij Precious beschouw ik dit vooral als een film over tieners, niet specifiek voor tieners.
Klopt. Zijn rol is trouwens wel een van de lichtpuntjes van de film.
De mensen lijken hier het verschil tussen een slechte recensie en een recensie waar ze het niet mee eens zijn niet te kunnen of willen zien.
Weet niet waarom de recensist de groep afzet als hipsters.
Omdat het o zo alternatieve pubers zijn die drenken in hun eigen zelfgenoegzaamheid? Overigens sta ik niet alleen in dit inzicht; zelfs de positief gestemde recensie van NU.nl noemt ze ‘snobistisch’.
Tja, een film kan nu eenmaal niet perfect zijn. Maar toch jammer dat er mensen zijn die de film dan alleen maar negatief gaan bekijken. Waarschijnlijk teveel op een vooroordeel afgegaan en daardoor niet goed meer gekeken?
WesleyK schreef:
Klinkt alsof hij niets met tieners heeft.
Wel, net als iedereen ben ik er een geweest, dus ‘er niets mee hebben’ lijkt me geen optie; je kunt je tienertijd immers niet overslaan. Maar de les die iedereen in zijn tienertijd leert (of behoort te leren) is uitvinden wie hij is en daar vrede mee hebben. Dat laatste komt in deze film enigszins aan bod (), maar dat eerste is compleet afwezig. Charlie is aan het eind net zo’n lege huls als in het begin, met als enige verschil dat hij nu een paar vrienden heeft die hem vertellen hoe hij zich moet gedragen en welke ambities hij moet nastreven. Charlie raakt puur bij toeval bevriend met dit alternatieve clubje en hij had zich net zo goed kunnen aansluiten bij de gothics, de nerds of de jocks; hij heeft immers geen eigenschappen die hem bij dit specifieke gezelschap laten passen... behalve misschien zijn kneedbaarheid.
Sommige mensen vergeten wel eens wat tiener zijn betekent. Wie kan dat beter zeggen dan een tiener zelf?
WesleyK schreef:
Je moet de film ook in je hoofd nuanceren en begrijpen dat het ongeveer zo kan gebeuren en ook gebeurt in het dagelijks leven.
Wacht… ík moet de film nuanceren? Is het niet de taak van de schrijver-regisseur om enige nuance in het verhaal aan te brengen?
sickboy1984 schreef:
oh en tieners die zichzelf veel te serieus nemen, dat is volgens mij best realistisch.
Dat zal ik zeker niet ontkennen. Het probleem is alleen dat de film deze personages net zo serieus neemt en blijk geeft van geen enkel gevoel voor ironie of relativering (hun megalomane tekstje “We are infinite” wordt zelfs als slagzin gebruikt).
Wel echt duidelijk dat jij je nog nooit ''infinite'' gevoeld hebben. Was dat wel zo, dan had je het denk ik wel kunnen begrijpen :3
sickboy1984 schreef:
De uitspraak laat ons maar lekker gek doen, heb ik ook meerdere keren gehoord in mijn tienerjaren.
Dat geloof ik graag, maar er is een verschil tussen gek doen en gek zijn. Om gek te doen hoef je immers niet per definitie gek te zijn; andersom ligt dat toch iets anders.
Gek doen is erg leuk. zie bijschrift vorige citaat.
Jos Ballenbak schreef:
Dit vind ik toch wat kort door de bocht. Dit is van het ene uiterste naar het andere uiterste met als enige link de enorme fanbase (hoe verschillend ze ook van elkaar zijn) die ze hebben. Dit betekent echter niet dat alles wat daar tussenin zit slecht is. Juno en Precious zijn 2 coming of age films die waanzinnig goed waren in recente jaren, en die daar ook internationaal prijzen voor hebben gewonnen.
Met het idee dat de hoofdrolspeler een beetje een leeg omhulsel is ben ik het bij nader inzien wel een beetje mee eens. Maar dat zij nogal ingetogen is wordt later nog duidelijk. O ja, je had niet goed opgelet, misschien begreep je het niet.
Dit is een drama die je gewoon moet zien, waarbij deze recensent waarschijnlijk te druk bezig was op zijn iphone om er enige aandacht aan te tonen. Dit is met Jagten 1 van de beste films die ik dit jaar hebt gezien, die een duidelijk beeld laat zien van hoe een tiener zich kan voelen op school.
Het was overigens een drama, en geen komedie. Dus de verwijzing na Superbad is erg belachelijk !
Topfilm! Ik verwachte puberdrama maar kreeg een super coming of age film. Schetst de emotie en sfeer van middelbare school heel goed. Haalt oude wonden open, maar heelt deze ook weer. Goeie neerzetting van personages. Fijne komische elementen, sterke dramatische momenten.
Niks van de negatieve recensie aantrekken, gewoon bekijken!
Ik vond het een erg goed drama met veel elementen die je vaker ziet op de middelbare school.
Waar ik wel mee eens ben is het gebrek van uitleg over de hoofdpersoon zelf. Z'n beste vriend heeft zelfmoord gepleegd, dat is het enige wat je erover hoort, en op het laatst weet je pas waarom hij zoveel over z'n favoriete tante nadenkt.
Jammer van dat minpuntje, maar om daar nu 2 sterren voor te geven, nee. Ik zou zelf 4 sterren geven. Gewoon om het feit dat ik nu de moeite heb genomen de film te verdedigen en dat ik over de film blijf nadenken, wat ik niet vaak heb bij de meeste films die ik tegenwoordig zie.
Een vraagje voor de rest. Ik kan het niet helpen deze film in het straatje van Juno te zetten. Als ik hierin gelijk heb, weten mensen dan meer van dit soort (ik zou haast zeggen 'cult') films?
