Eternal Sunshine of the Spotless Mind

Regie: Michel Gondry | Cast: Jim Carrey (Joel Barish), Kate Winslet (Clementine Kruczynski), Kirsten Dunst (Mary), Elijah Wood (Patrick) e.a.
“Blessed are the forgetful, for they get the better even of their blunders.”[/I]
(Friedrich Nietzsche, geciteerd door Mary/Kirsten Dunst)
Je grote liefde gaf je de bons, je kat werd overreden, Nederland verloor de WK-finale in ’74 – iedereen draagt wel pijnlijke herinneringen met zich mee. Littekens op de ziel.
Zou het niet heerlijk zijn als je je al deze nare gebeurtenissen niet meer hoeft te herinneren? Dat kan! Tenminste, in de nieuwe film van regisseur Michel Gondry, Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Het bedrijf Lancuna Inc. specialiseert zich namelijk in een medische procedure waarbij bepaalde herinneringen uit de hersenen worden verwijderd. Joel Barish, een prachtig ingetogen rol van Jim Carrey, is gedumpt door zijn vriendin en besluit alle herinneringen aan haar te laten vernietigen. Maar, zo laten Gondry en scriptschrijver Charlie Kaufman ons op sublieme wijze zien, met het verdwijnen van pijnlijke herinneringen verdwijnen ook de mooie dingen, die intrinsiek verbonden zijn aan de pijn. En sommige herinneringen zijn te dierbaar om los te laten.
Tot zijn ontsteltenis ontdekt Joel Barish (Jim Carrey) dat zijn ex-vriendinnetje Clementine (Kate Winslet) hem uit haar geheugen heeft laten wissen door middel van een ingenieuze medische procedure, uitgevoerd door het bedrijf Lancuna Inc. Verblind door woede en wanhoop maakt Joel ook een afspraak met het bedrijf, om daar zijn eigen herinneringen aan Clementine en hun kapotgelopen relatie te laten wissen. Tijdens de procedure waarin zijn herinneringen een voor een worden verwijderd, bedenkt Joel zich echter. Hij was vergeten dat er, voordat de relatie met Clementine verzandde in ruzies en kwetsende opmerkingen, ook veel mooie dingen waren – intimiteit, tederheid, geborgenheid. In een uiterste poging om het team van Lancuna Inc. voor te blijven bij hun verwijderingsprocedure, probeert Joel de mooie herinneringen aan Clementine te verbergen in de duistere hoeken van zijn geest.
Het verhaal van Eternal Sunshine of the Spotless Mind is van de hand van Charlie Kaufman, de man die eerder bizarre scripts schreef voor onder meer Being John Malkovich en Adaptation. Eternal Sunshine of the Spotless Mind is Kaufmans meest toegankelijke werk, en ook meteen zijn beste. Het is een prachtig geconstrueerd liefdesverhaal, puur en oprecht, met een bitterzoet slot. Geen softfocus, geen aanzwellende violen-romantiek, maar ongepolijste, ontroerende, recht-voor-zijn-raap-liefde. Kaufmans script is in goede handen bij regisseur Michel Gondry. De Fransman, die eerder geniale clips maakte voor onder andere Björk, Daft Punk en Massive Attack, weet als geen ander de surrealistische werkelijkheid van Kaufman vorm te geven. Meesterlijk leidt hij ons door het Escheriaanse landschap van Joels herinneringen. De visuele trukendoos die Gondry opentrekt staat echter altijd in dienst van het verhaal, en niet andersom.
De film wordt boven alles gedragen door het sublieme spel van Jim Carrey en Kate Winslet. Voor beiden betekent Eternal Sunshine of the Spotless Mind het hoogtepunt van hun carrière. Romantiek is zelden zo puur en kwetsbaar op film vastgelegd. Eternal Sunshine of the Spotless Mind is een ode aan de verliefdheid. Het is een ode aan de herinneringen – de mooie, maar ook de pijnlijke. Want al deze herinneringen maken ons tot wie we zijn.
Eternal Sunshine of the Spotless Mind, de film van het jaar…zonder twijfel.
“How happy is the blameless Vestal's lot! / The world forgetting, by the world forgot / Eternal sunshine of the spotless mind! / Each pray'r accepted, and each wish resign'd.”
(Alexander Pope geciteerd door Mary/Kirsten Dunst)

Bekijk de Eternal Sunshine of the Spotless Mind trailer (meer filmtrailers)
© FilmTotaal 2013 | Trailer | Filminformatie | Nieuwsoverzicht
Reacties op dit artikel (56)
Goeie recensie by the way
misschien dat ik mezelf over een tijdje toch over de streep krijg.
maar misschien moet ik me erover heen zetten. Ik weet nog dat ik hetzelfde had met Robin Williams, totdat ik 'Awakenings' zag...
maar misschien moet ik me erover heen zetten. Ik weet nog dat ik hetzelfde had met Robin Williams, totdat ik 'Awakenings' zag...
Ik ben ook totaal geen liefhebber van Carrey in het algemeen (Ace Ventura en al die andere comedy's vind ik tenenkrommend door het gekke-bek-getrek van Jim). The Truman Show, Man on the Moon en Eternal Sunshine zijn wat dat betreft (flink) positieve uitzonderingen op de regel!
Die recensie is zoals bijna elke recensie hier weer is een understatement van hier tot tokio. Het opschijven van waarom een film bagger is een waar het aan ligt is natuurlijk makkelijker dan echt goed zeggen waarom die film zo goed is en ook nog wat details opnoemen etc. Maar je komt bijna niet verder dan het semi technisch behandelen van de cv van de crew en een kort synopsisje van het verhaal. Wat de fuck is er gewoon gebeurt met alle personages in de film, zijn ze zo vlak dat ze het niet waard zijn om genoemd te worden in je recensie ofzo. Erg vaag allemaal, daarom is dat ding zo kort. Of iets van het plot of sub-plot behandelen ofzo.. Nahja, welterusten.
Beste Mark,
Ik denk dat het nu wel veilig is om te stellen dat een recensie op FilmTotaal nooit kan voldoen aan jouw strenge kwaliteitscontrole. Het lijkt me dan ook beter dat je hier niet meer reageert, maar je eigen website opent; www.MarksMening.nl o.i.d.
Op die website kan dan iedereen genieten van jouw geniale inzichten, kritieken en bioscoopavonturen.
Ik denk dat het heel druk gaat worden wat joúw stukjes zijn altijd buitengewoon origineel en ook nog goed geschreven.
Succes!
je zal wel gelijk hebben, hoor overal dezelfde geluiden wat dat betreft.
Ga hem denk ik toch spoedig zien. Aan deze recensie zal het in ieder geval niet liggen, die is namelijk briljant (heb zelden zo'n sterke gelezen, die ruben heeft het toch in z'n vingers..).
De review is tamelijk kort, en ik ga totaal niet in op de subplotjes (b.v. de hele rol van Kirsten Dunst). Ik had eerder een versie waarin ik dit wel allemaal had vermeld. Maarrrr...dat vond ik te droog. Te opsommerig. Ik wilde in een kort stukje een beetje de sfeer & de schoonheid spiegelen van deze film. Dat blijft altijd een understatement...vooral als het een film als ESOTSM betreft. Maar dan zouden er uberhaupt geen reviews geschreven kunnen worden...dan rest er alleen de film te kijken. Is ook een keuze...en een keuze die ik niet eens zo slecht vind. Maar dan kunnen we FT opdoeken...en dat vind ik zielig voor Tako & Peter
maar...goed punt, Mark...stel je commentaar (dit keer
wie zegt dat een recensie een volledig moet zijn? ik vind juist dat je op zeer originele wijze ingaat op het thema, zonder al teveel te veraden. Mocht je recensie bedoelt zijn om mensen nieuwsgierig te maken, dan is je bescheidenheid hier onterecht, dat is je namelijk erg goed gelukt! kort maar krachtig
...Het lijkt me dan ook beter dat je hier niet meer reageert, maar je eigen website opent; www.MarksMening.nl o.i.d.
Waar kan ik me inschrijven??
Al vond ik The Return en Lost in translation nog net iets beter.
(Al zijn die officieel natuurlijk niet van dit jaar.)
Ruben, dit is toch de beste recensie die ik van je heb gelezen: niets weggegeven van het verhaal, maximale impact. Klasse.
Lekker gemaakt door de sublieme recensie van Ruben heb ik de film gekeken en viel hij me toch wat tegen.
Om te beginnen vraag ik me af waarom niet wat meer expertise is gevraagd op het gebied van de hersenen. Tijdens het memory-delete proces dat Joel (Carrey) ondergaat zien we op een computerschermpje vele hersengebieden oplichten. Helaas doen de gebieden die betrokken zijn bij emotie en het vormen en opslaan van geheugensporen niet mee. Ook wanneer Joel zijn ogen opent, of zijn hoofd beweegt, zien we niet de gebieden oplichten die dit bewerkstelligen. De beeldvormende techniek die wordt gebruikt is dubieus, het is in ieder geval niet een van de bruikbare methoden (CT en MRI beiden onmogelijk). Ditzelfde geldt uiteraard voor de manier waarop geheugen wordt gewist.
Natuurlijk betreft het hier een virtuele procedure, die in werkelijk niet mogelijk is, en nooit zal worden, toch hadden bovenstaande punten wat meer aandacht verdient, wellicht dat het budget hier de boosdoener is geweest.
Is het gedrag van de assistente en de hulpdokter tijdens de procedure niet wat overdreven? Waarom zo’n gespring en gefeest tijdens een zo ingenieus proces? Dat het mis zou gaan voel je als kijker dan ook op je klompen aankomen, al was het maar omdat de film anders nog saaier zou zijn. Het delete proces zelf gaf mij namelijk een beetje het gevoel alsof ik mijn viruskiller weer eens los liet op mijn harde schijf. Zo zien we het verleden van de geliefden voorbij komen met veel cliche fragmenten boordevol zoetsappige romantiek en daily hazzles. Voor mensen die zelf een langere relatie hebben valt hier weinig nieuws te ontdekken. De achtergrond muziek helpt in ieder geval niet het allemaal wat levendiger te maken, die is namelijk grotendeels afwezig.
Van de gevolgen die de procedure bij Joel heeft aangericht zien we helaas bar weinig. Toevallig ontmoet hij Clementine (Winslet) zeer spoedig erna, en nadert de ontknoping. Van die ontknoping zal ik hier niks verklappen, behalve dat het een erg hoog Soap-gehalte heeft.
Deze film lijkt bijna wel een hype: Enkel positieve reakties en voor gezonde kritiek lijkt geen plaats. Ik denk dat nadat de stof wat op is getrokken de film langzaam maar zeker weer uit de toplijstjes zal verdwijnen naar een definitieve stek, ergens vlakboven de middenmoot…
Het effect dat deze film op jouw relatie heeft gehad JB, heb ik niet mogen ondervinden. Misschien dat het in de Bioscoop allemaal wat meer indruk maakt dan in je eigen leunstoel thuis.
Als einstein serieus meent dat dat toeval was, dan moet ie misschien de film nog 's opnieuw gaan kijken, zonder met zijn vergrootglas te zoeken naar alle slakken waar hij eventueel zout op zou kunnen leggen, en die er voor het verhaal echt totaal niet toe doen (ik vermoed dat het minstens 99.5% van de mensen die deze film ooit zullen zien niets uit zal maken welke delen van de hersenen oplichten in een scene die helemaal niets met de realiteit te maken *hoeft* te hebben, bijvoorbeeld...).
Ik vond het een prachtige film, en ik kan hier weinig zeggen wat anderen niet al beter hebben gezegd, dus daar laat ik 't maar bij.
Misschien moet je eerst bedenken of het hier science fiction of science fantasy betreft. Ik kan niet oordelen, heb de film nog niet gezien, ga dat dan ook niet doen. Maar als het echt Science Fiction is dan kan je inderdaad kanttekeningen plaatsen bij het al dan niet correct weergeven van de techniek die wordt gebruikt. Is het science fantasy dan maakt dat helemaal niets uit, de techniek is ondergeschikt aan het verhaal en je accepteerd gewoon dat het werkt en denkt er verder niet over na.
misschien dat ik mezelf over een tijdje toch over de streep krijg.
Zoals Niels Bohr (beroemd natuurkundige) ooit zei over een film: ...het feit dat er vent langskomt om al al die ongeloofwaardige dingen [plotwendingen] op film vast te leggen, is wel het meest ongeloofwaardige van alles....
(zéér vrij vertaald...).
Nee hoor, maar wat doet het er toe dat het geheugen-wis-gedeelte niet wetenschappelijk verantwoord is. Het gaat om het idee toch? Anders wordt het een Discovery docu ben ik bang.
De dansen-op-het-bed scene vond ik wel een beetje vreemd... Maar wel lekker.
die bijdragen waren niet zo best (irriteerde me zelfs aan frodo). Dat is wsch ook de reden dat ze hier niet genoemd worden, daar hier enkel plek is voor positief commentaar over deze film...
Ik vrees dat ik deze keer toch de kant van Einstein moet kiezen. Hij geeft toch duidelijk aan dat hij het een prachtige film vind, maar hoeft daarbij toch niet weer dezelfde argumenten op te sommen als iedereen ervoor ook al gedaan heeft? Ik heb de film helaas nog niet gezien, maar het lijken mij toch goed onderbouwde punten van kritiek. De film had dus NOG beter kunnen zijn...
Dat stuk dat Kirsten Dunst stoned op het bed danste in een wit hemdje en een onderbroek...
14 steden inderdaad, maar het heeft waarschijnlijk iets te maken met te weinig ontploffingen en een hoofdrolspeelster met blauw haar
Hoe kom je daar nou bij Peter?! in zo'n mierezoet verhaal horen toch helemaal geen groteske explosies?!
Hoewel...
Misschien had er eigenlijk wel een explosietje gekund aan het begin als ze elkaar tegenkomen in de metro, en 1 van de 2 dan plotseling een zeer haatdragende deja vu zou hebben.... Of, wacht ff...

bij nader inzien Peter, misschien heb je toch gelijk: er hadden best wat ontploffingen in gemogen!
volgens mij is dat expres gekozen om het contrast tussen de beide hoofdrolspelers zo groot mogelijk te maken...
maar je hebt gelijk... ik hou er ook niet van..
[edit: oppassen voor spoilers einstein, niet iedereen heeft de film al gezien, explosies of niet
Prachtige film
Trouwens ongelofelijk dat de geek Stan en de stoere L.A. cop uit Collateral één en dezelfde persoon zijn (Mark Ruffalo)!
Trouwens ongelofelijk dat de geek Stan en de stoere L.A. cop uit Collateral één en dezelfde persoon zijn (Mark Ruffalo)!
Damn! Nu je het zegt! Ik was er nooit zelf op gekomen!
Het is niet alleen het sublieme script van Kaufman dat van "Eternal Sunshine of the Spotless Mind" een prachtige film maakt, regisseur Michel Gondry voegt er een kleurrijke en speelse fotografie aan toe en kan bovendien rekenen op uitstekende acteerprestaties van protagonisten Jim Carrey en Kate Winslet. Jim Carrey bewijst nog maar eens dat hij niet alleen een voortreffelijk bekkentrekker is, maar net zoals bij "The Truman Show" of "Man on the Moon" ook in het serieuzer werk kan uitblinken. Het zou me niet verbazen als "Eternal Sunshine of the Spotless Mind" een resem oscarnominaties zou vergaren waaronder deze voor de acteerprestaties. Bij mij heeft de film in elk geval een onuitwisbare indruk nagelaten.
Hierboven zei nog iemand dat hij de vorm van verliefdheid in deze film niet kende, maar ik vond toch erg veel dingen herkenbaar eigenlijk. Van de plotselinge verliefdheid die er van het een op het andere moment is en je niet meer loslaat, tot aan de stekende opmerkingen wanneer je elkaar het licht in de ogen niet meer gunt. En toch, toch hou je een er een gevoel aan over...
Damn, ik ga er bijna gedichtjes van schrijven
Wat overigens erg triest is, is het volgende nieuwsbericht:
http://tweakers.net/nieuws/56415/wissen-specifieke-herinneringen-wordt-mogelijk.html
Eternal Sunshine of the Spotless Mind.. soon coming to a brain near you.
























