Film Recensies

FilmTotaal heeft als doel om over iedere film die in de bioscoop uitkomt een recensie te laten schrijven. Hieronder de lijst met laatst toegevoegde recensies. Mocht je onze recensenten willen ontmoeten klik dan hier.

Goodbye Solo

In Goodbye Solo stapt de oude en zwijgzame redneck William in bij taxichauffeur Solo, een uiterst positieve en extroverte immigrant van Senegalese afkomst. De eerste lijkt op weg naar het einde, en de ander op weg naar een nieuw begin. De twee maken een afspraak die resulteert in een vrij onmogelijke, maar uitermate warme en boeiende verbintenis. Het levert tevens een heel goede film op, waarin belangrijke levensvragen en thema’s als de dood en de liefde niet worden geschuwd. De bekende Amerikaanse filmcriticus Roger Ebert ziet regisseur Bahrani als de ‘new great American director’. En daar is wat voor te zeggen.

Les Regrets

Is het toeval dat deze film een week voor de al veelbesproken verfilming van Kluuns boek Komt Een Vrouw Bij de Dokter uitgebracht wordt? Waarschijnlijk wel. Zoveel overeenkomsten zijn er niet tussen de twee films, behalve dat de twee protagonisten zich allebei verliezen in een buitenechtelijke affaire als vlucht uit andere emoties. De Nederlanders gaat het om die vlucht, de Fransen laten dat al snel liggen en vanaf dat moment draait de film volledig om de passie van twee niet met elkaar getrouwde mensen.

Das Weiße Band

Oostenrijker Michael Haneke maakte in de jaren negentig furore met een aantal films in eigen land, waaronder Benny’s Video en Funny Games, waarna hij zijn producties naar Frankrijk verhuisde en nog meer controverse, lof en afschuw opriep met titels als La Pianiste en Caché. Na een verguisd uitstapje naar de Verenigde Staten voor een remake van zijn eigen Funny Games koos hij Duitsland als nieuwe uitvalsbasis. De eerste film die daar nu uit voortkomt is Das Weiße Band, die Haneke voor het eerst de Gouden Palm op Cannes opleverde. Terecht, want zijn nieuwste is een subtiel, sfeervol meesterwerk.

A Christmas Carol

Het blijft eeuwig zonde dat Robert Zemeckis, regisseur van klassiekers als Forrest Gump en Back to the Future, zich nog uitsluitend bezighoudt met motion capture, een techniek waarbij bewegingen en gezichtsuitdrukkingen van acteurs worden geregistreerd en vervolgens worden geanimeerd. A Christmas Carol is na The Polar Express en Beowulf alweer de derde keer dat Zemeckis zich hiervan bedient. Hoewel dat ook ditmaal visueel spectaculaire resultaten oplevert, vergeet hij nog wel eens gebruik te maken van de belangrijkste reden waarom de klassieker van Charles Dickens nog steeds gelezen wordt: het humanistische verhaal.

North

Een depressieve alcoholist in de sneeuw: het onderwerp van North kán nauwelijks Scandinavischer. Maar wie bang is voor een loodzwaar treurspel mag opgelucht ademhalen - de tagline van North is niet voor niets ‘An anti-depressive off-road movie’. De Noor Rune Denstad Langlo verwerkte zijn eigen depressie en jeugdherinneringen tot een droogkomisch regiedebuut.

The Twilight Saga: New Moon

Het is een interessante keus geweest om Chris Weitz aan te stellen als regisseur voor dit vervolg op het immens succesvolle Twilight. Weitz brak door met echte ‘mannenfilms’ als American Pie en About a Boy, maar moet zich nu met name concentreren op hysterische tienermeisjes die collectief wegdromen bij de aanblik van hun idool Robert Pattinson. Hoewel er voor hen zeker voldoende te zwijmelen valt in The Twilight Saga: New Moon (je kan niet met je ogen knipperen of een gespierde jongen loopt weer eens halfnaakt rond), moet gezegd worden dat Weitz er, meer dan zijn voorganger Catherine Hardwicke in ieder geval, in is geslaagd ook de andere helft van de wereldbevolking enigszins tegemoet te komen.

Couples Retreat

Dertien jaar geleden braken komedianten Vince Vaughn en Jon Favreau in de Verenigde Staten door met culthit Swingers, geschreven door Favreau. De uitspraak dat iets ‘so money’ was, ging tot plezier van de fans en ergernis van de rest een eigen leven leiden. In 2001 maakten ze samen opnieuw een film, Made, maar deze liet kennelijk zo weinig indruk achter dat het door hen samen geschreven Couples Retreat in de Verenigde Staten werd gezien als de reünie van de ‘swingers’. Volgens de regels van Hollywood zijn reünies in Amerika altijd een misère, en dat is ook van toepassing op deze hereniging, een flauwe komedie die veel te lang duurt, veel te weinig goede grappen bevat en te weinig boeiende personages om de aandacht vast te houden.

Whatever Works

In de historie van film en televisie zijn er al heel wat cynici de revue gepasseerd. Het bekendst is uiteraard Ebenezer Scrooge, ’s werelds meest harteloze man uit Dickens’ A Christmas Carol. Meer recent mogen/mochten we genieten van Dr. John Becker uit de serie Becker, Dr. Perry Cox uit Scrubs en Dr. Gregory House uit de hitserie House. Vanaf vandaag kan misantroop Boris Yellnikoff aan dit rijtje worden toegevoegd. Deze voor de Nobelprijs genomineerde doemdenker kan zich zonder enige moeite meten met voorgaande ‘grootheden’. Gelukkig maar, want anders viel er heel wat minder te lachen in Whatever Works, de nieuwste film van Woody Allen.

The Time Traveler's Wife

Tijdreizen in films blijft een moeilijk onderwerp. Maar weinig films lukt het een dusdanig meeslepend verhaal te vertellen dat het belachelijke uitgangspunt niet meer uitmaakt. De rest moet het over een andere boeg gooien en vooral de draak met zichzelf kunnen steken. The Time Traveler’s Wife denkt helaas in de eerste categorie te vallen en neemt zichzelf heel erg serieus. Dat is jammer, want Eric Bana die om de vijf minuten op de meest willekeurige plekken naakt verschijnt met alle complicaties van dien, dat is toch eigenlijk alleen geschikt als zeer flauwe komedie?

Zonder Pardon

Op 9 september vorig jaar ging het zesde cabaretprogramma van Theo Maassen in première in (uiteraard) Eindhoven. Na een tour van een jaar verschijnt een gefilmde versie van een van de laatste voorstellingen landelijk in de bioscoop. Half september 2009 werd de voorstelling van Maassen in het Oude Luxor Theater te Rotterdam met tien camera’s vastgelegd en nog geen twee maanden later draait de film in de bios. Op de show van Maassen zelf valt niets af te dingen, deze is grappig, scherp en onderhoudend. Maar het is waarschijnlijk toch net iets leuker om bij zijn optreden aanwezig te zijn dan het in de bioscoop te zien.

2012

Hoe overtref je een monster dat de nodige schade aanricht (Godzilla), een buitenaardse invasie (Independence Day) en de wereld die een nieuwe ijstijd tegemoet gaat (The Day After Tomorrow)? Door heel de aarde te vernietigen, moet Roland Emmerich, regisseur van bovenstaande films, gedacht hebben. Zijn nieuwste film, 2012, heeft de torenhoge ambitie om alle andere rampenfilms overbodig te maken en, eerlijk is eerlijk, de vernietiging van de aarde heeft er nog nooit zo indrukwekkend uitgezien.

Love Happens

Ergens in Love Happens probeert een goede film zich wanhopig een weg naar buiten te worstelen. Dat het niet lukt, is voornamelijk te wijten aan de angst van de makers om de genreconventies van de romantische komedie opzij te schuiven. Wat overblijft is een halfbakken poging een realistisch verhaal over rouwverwerking te vertellen, verpakt in een romantisch sausje met als uithangbord Jennifer Aniston die de mensen naar de bioscoop moet lokken.

Terribly Happy

Het is moeilijk te geloven dat Terribly Happy is gebaseerd op ware gebeurtenissen, zoals in het begin wordt gemeld. De Deense film van Henrik Ruben Genz, die in eigen land alle belangrijke filmprijzen in de wacht sleepte en voor de Oscars is ingestuurd, loopt namelijk over van de absurdistische taferelen. In de kruising tussen dit absurdisme en de realistische elementen van het verhaal, schuilt de kracht van deze genreoverschrijdende film.

Orphan

Het Russische weeskind Esther is een bijzonder gemanierd meisje. Ze is intelligent, maakt de mooiste schilderijen en kan met het bespelen van een piano prima uit de voeten. Het immer in ouderwetse jurkjes gestoken kind lijkt zich zelfs te kunnen afsluiten voor haar afgrijselijke verleden, waarin haar ouders bij een brand om het leven kwamen. Liefhebbers van horrorthrillers weten echter dat dit soort kinderen een bepaalde rol binnen het genre vervullen en dat deze schijnbare onschuld een voorteken is van een hoop narigheid. In Orphan is dat niet veel anders. De nog jonge actrice Isabelle Fuhrman geeft op schitterende wijze gestalte aan Esther, die zich gaandeweg ontpopt tot een ‘enfant du diable’.

Le Hérisson

Wat doe als je elf jaar bent en geen zin hebt in het leven? Juist. Dan pleeg je zelfmoord. Maar niet voordat je echt zeker weet dat er niets mooi is aan het leven. Dit is zo’n beetje de gedachtewereld van Paloma, een intelligent meisje dat ondanks haar jonge leeftijd kampt met grote levensvragen.

Cirque du Freak: The Vampire's Assistant

In 1897 zette Bram Stoker met zijn roman Dracula de standaard voor alle moderne vampiers en sindsdien zijn adaptaties daarop niet meer weg te denken uit westerse fantasieverhalen en popcultuur. Wel hebben de wezens door de jaren heen enige transformaties doorgemaakt. Zo had acteur Max Schreck in Nosferatu uit 1921 nog puntige snijtanden in plaats van hoektanden. Dat beeld is verleden tijd, maar één ding zal nooit veranderen: vampiers drinken bloed.

Paniek in het Dorp

In veel kinderverhalen en kinderfilms zijn mensen en dieren gelijk. In Paniek in het Dorp (originele titel Panique au Village) woont Paard dus gewoon samen in een huis met zijn vrienden Indiaan en Cowboy. De avonturen die zij beleven worden met de minuut absurder en dat maakt de film, ook mede door de sterke stemmencast, leuk voor zowel kinderen als volwassenen.

Antichrist

Film is kunst. Velen hebben het al gezegd in het korte bestaan van het populaire medium. Was het in 1932 filmtheoreticus Rudolf Arnheim die dit idee verkondigde, tegenwoordig zijn het vooral regisseurs die deze zin nog wel eens in de mond willen nemen als ze over hun eigen films praten. Hoewel regisseur Lars von Trier de woorden nooit heeft uitgesproken, zijn de films die hij creëert vaak prachtige voorbeelden van de wijze waarop film als kunst kan worden gezien. Zo ook Antichrist, zijn laatste film, waarin vrijwel elk beeld een kunstwerk op zich is, waarin alles tot in de puntjes is verzorgd en waarin het woord ‘confronterend’ nieuwe betekenissen krijgt.

New York, I Love You

Een mozaïek van korte films, die samen een grote liefdesbrief vormen aan New York; ambitie valt de nieuwste aflevering van het Cities of Love-project niet te ontzeggen. Wat is er op het witte doek immers nog niet gezegd over New York en hoeveel films zijn er wel niet opgedragen aan 'the city that never sleeps'? Maar de liefde van filmmakers en acteurs voor New York blijft altijd branden en dus stonden zowel gevestigde als aanstormende namen in de rij om hun bijdrage te leveren aan New York, I Love You. Of de stad in katzwijm valt bij het lezen van hun gezamenlijke liefdesbrief valt echter te betwijfelen.

The Informant!

Schaduwboekhoudingen, fraude, corruptie en meer van die ellende. Geen ingrediënten voor een komische film, en al helemaal geen ingrediënten voor een hilarische film. The Informant! kaart een akelig onderwerp aan in een film waarbij de kijker regelmatig twijfelt of hij moet huilen of lachen. De vele sitcomsterren en comedians die de film rijk is, allen overigens met heel serieuze rollen, dragen hier alleen maar aan bij. Maar zelfs de gebeurtenissen waar wij eigenlijk alleen om zouden moeten huilen, brengt Soderbergh ons zo subliem, dat wij blijven genieten. Ook al snappen we er op een gegeven moment geen bal meer van.

Terug Naar de Kust

29 oktober is een datum die in de agenda’s van veel Nederlandse boekenfans gemarkeerd staat. Dan verschijnt namelijk de langverwachte verfilming van het succesvolle boek Terug Naar de Kust van Saskia Noort. Na lang twijfelen en het afwegen van verschillende gegadigden, besloot Noort haar ‘kindje’ aan regisseuse Will Koopman (Grijpstra & De Gier, Baantjer) te geven. Deze zou er samen met haar man Lex Wertwijn (cameraman en scenarioschrijver) een film van maken die recht deed aan de spanning en de sfeer uit het boek. Ergens lijkt er echter iets mis te zijn gegaan, want het ontbreekt Terug Naar de Kust aan spanning en een goed geconstrueerd verhaal.

Autumn Ball

Naar aanleiding van het gelijknamige boek van Mati Unt maakte Veiko Õunpuu het grauwe Autumn Ball. Het is zijn debuut als speelfilmregisseur en gezien het filmische talent geeft dat een hoopgevend gevoel. Inhoudelijk is de film echter gitzwart. Eenzaamheid en ellende worden tot in het uiterste doorgevoerd.

This Is It

Natuurlijk is This Is It een uiterst commercieel product dat erop gericht is om zo snel mogelijk zo veel mogelijk geld in het laatje te brengen. En natuurlijk worden de persoonlijke problemen van Michael Jackson op geen enkel moment aangestipt, om maar te benadrukken hoe geweldig deze man was. Maar ondanks zijn gebreken, zorgt This Is It er wel voor dat we inzage krijgen in een show die, wanneer hij op volle kracht zou zijn uitgevoerd, een nieuwe standaard voor de muziekindustrie zou zetten.

Fish Tank

’Life Is a Bitch’ van rapper Nas klinkt over de aftiteling van Fish Tank. Zelden heeft een nummer de strekking van een film beter weergegeven. In het sociaal-realistische drama van Andrea Arnold, dat de juryprijs won op het afgelopen filmfestival van Cannes, stapelen de problemen zich op voor de vijftienjarige Mia, die opgroeit in een grauwe Britse achterstandswijk. Het is een wrange, maar geenszins cynische boodschap in een sublieme film waar alle stukjes op hun plaats lijken te vallen.

Halloween II

Sinds hij in 1978 voor het eerst op het witte doek verscheen is Michael Myers altijd een mysterie gebleven voor de kijker. Niemand had het idee dat er iets menselijks in de psychopaat zou schuilen. Niemand kon de motieven van zijn wandaden doorgronden. Toen de eigenzinnige regisseur Rob Zombie in 2007 besloot zijn visie op de man met het witte masker en keukenmes los te laten, werd duidelijk dat Michael niet de ideale opvoeding genoten had. Uit de perfecte samenstelling van huiselijke problemen werd de zwijgende moordenaar geboren en zijn familie moest daar uiteindelijk de hoogste prijs voor betalen. Na een periode van vijftien jaar in een inrichting wist Michael te ontsnappen waarop hij ogenblikkelijk terugkeerde naar zijn ouderlijk huis in Haddonfield. Een reeks moordpartijen wekte het stadje uit zijn slaap. Op 31 oktober, tijdens Halloween.

Partir

Een vrouw ligt op een warme zomernacht in bed te woelen. Ze staat op, gaat de kamer uit en even later klinkt er buiten beeld een schot. Heeft de vrouw zelfmoord gepleegd of op een ander geschoten? Wat er precies gebeurd is blijft in het midden tot het eind van Partir, als duidelijk wordt wat zich in de zes maanden voorafgaand aan dit incident precies heeft afgespeeld.

Bright Star

Waarschuwing: slechts voor echte romantici. Het zou zomaar op de poster kunnen staan van Bright Star, de nieuwste film van Jane Campion (The Piano). Dit is een film over De Liefde, met hoofdletters geschreven, en dat zal ongetwijfeld mensen afschrikken die de laatste jaren gewend zijn geraakt aan de vele Amerikaanse romantische komedies, waarin alles uiteindelijk goed komt. Wie daar voorbij durft te kijken, krijgt een hartverscheurend mooi portret van twee mensen die zoveel van elkaar houden dat het meer pijn dan geluk oplevert. Want dat is wat echte liefde ook kan zijn.

Moon

Schrijver-regisseur Duncan Jones besluit dat het door zijn beperkte budget slim is om zo min mogelijk acteurs aan te trekken en die vervolgens in een kleine ruimte te laten spelen, om zo het maximale rendement uit zijn geld te krijgen. Sam Rockwell krijgt de kans om zich te bewijzen in een ruimtestation op, jawel, de maan. De manier waarop Jones met dit simpele gegeven de kijker voor de volle 97 minuten weet te boeien mag een bijzondere prestatie genoemd worden.

Julie & Julia

We mogen 2009 zo stilletjes aan al uitroepen tot het jaar van de vrouwelijke regisseurs. Op het filmfestival van Cannes draaiden drie vrouwen met hun films in de officiële competitie, in de Verenigde Staten maakt Kathryn Bigalow furore met haar Irakfilm The Hurt Locker en dan hebben we het nog niet eens gehad over het voor de Oscars getipte drama An Education van de Deense Lone Scherfig en Claudia Llosa die met La Teta Asutada eerder dit jaar de Gouden Beer in Berlijn won. Een van de drie vrouwen die deze week met hun film in première gaan, is de ervaren Nora Ephron (You’ve Got mail, Sleepless in Seattle). Laten we hopen dat de kwaliteit van Julie & Julia geen indicatie is voor wat nog komen gaat.

Surrogates

Na het succes van The Matrix in 1999 verschenen er plotsklaps veel soortgelijke scifi’s vol met technische snufjes en levensbeschouwende vragen. Surrogates is geen uitzondering op die regel. Actie, robots en Bruce Willis: dat moet haast wel vermakelijk worden.