Film Recensies

FilmTotaal heeft als doel om over iedere film die in de bioscoop uitkomt een recensie te laten schrijven. Hieronder de lijst met laatst toegevoegde recensies. Mocht je onze recensenten willen ontmoeten klik dan hier. Ons archief kan je hier vinden.

Only God Forgives

Een kleine twee jaar geleden was Drive een onverwacht grote filmsensatie. De onconventionele actiethriller werd door velen op handen gedragen en belandde bij menig criticus bovenaan zijn jaarlijst. Dat de bezoekersaantallen niet bijzonder goed waren en de film in het prijzenseizoen opnieuw werd genegeerd, lijkt alleen maar meer fundament te hebben geboden voor de status van ondergewaardeerd meesterwerk. Dat Drive het niet zozeer moest hebben van zijn simpele plot maar vooral van zijn vlekkeloze regie, maakte benieuwd naar het volgende werk van de Deense regisseur Nicolas Winding Refn. Toen bekend werd dat voor zijn opvolger de initieel gecaste hoofdrolspeler Luke Evans moest afhaken en werd vervangen door de met Drive stevig doorgebroken Ryan Gosling, liepen de verwachtingen op tot grote hoogte. Toch lijkt het onwaarschijnlijk dat Only God Forgives net zo unaniem zal worden omarmd als Refns grote doorbraak.

Tabu

De zwijgende film van de eerste decennia van de vorige eeuw vormt nog altijd een inspiratiebron voor moderne cineasten. Terwijl The Artist vorig voorjaar allerlei prijzen opstreek, ging op hetzelfde moment op het filmfestival in Berlijn Tabu in première en volgde later dat jaar Blancanieves in Toronto. Allemaal films in zwart-wit en met oude beeldverhoudingen. Maar waar de andere twee niet veel verder komen dan een ietwat opzichtige ode aan oude films, gebruikt regisseur Miguel Gomes stille filmtechnieken slechts in één helft van zijn magistrale meesterwerk om daarmee iets te zeggen over herinnering, onmogelijke liefde en Portugals koloniale verleden.

After Earth

Regisseur en schrijver M. Night Shyamalan vestigde begin deze eeuw snel zijn naam met films als The Sixth Sense en Unbreakable. Binnengehaald als de nieuwe Spielberg werd er reikhalzend naar de nieuwe Shyamalan uitgekeken. Hij leek zelf ook in die hype te gaan geloven, afgaand op de documentaire The Man Who Heard Voices, waarin hij zichzelf op schaamteloze wijze mystificeerde. Ook is er al veel gezegd en geschreven over de manier waarop hij brak met Disney, omdat zij hem niet zijn zin wilden geven. Shyamalan ging daarom zijn eigen weg en had met Lady in the Water zijn eerste flop te pakken. Ook de kwaliteit van zijn volgende films liep hard achteruit en Shyamalan werd het mikpunt van spot. After Earth is de eerste film die hij niet zelf geschreven heeft.

Die Wand

Een vrouw vertrekt met haar nicht Luise en dier man naar hun jachthuis in een bergdal. Daar aangekomen besluit het echtpaar nog even naar het dorp te wandelen. De vrouw blijft met hond Luchs alleen achter. Als ze de volgende ochtend wakker wordt, blijkt het echtpaar niet thuis gekomen te zijn. De vrouw besluit zelf richting het dorp te lopen om haar vrienden te gaan zoeken. Maar dan stuit ze op een onzichtbare wand, die haar hele leven plotsklaps verandert.

Star Trek Into Darkness

Van de handvol reboots die het afgelopen decennium zijn uitgekomen, is J.J. Abrams’ Star Trek waarschijnlijk de meest geslaagde. De film scheerde weliswaar niet langs de hoge toppen van Batman Begins en Casino Royale, maar Bond en Batman hebben dan ook zelden moeite gehad om bioscoopzalen te vullen. Het knappe aan Abrams’ prestatie is dat hij de Star Trek-franchise zowel aantrekkelijk als toegankelijk heeft weten te maken voor een veel groter publiek dan ooit tevoren. De eerste film leverde een mooie recette op en liet daarnaast enorme potentie zien voor toekomstige delen. Normaal gesproken wordt in dergelijke gevallen het ijzer gesmeed wanneer het heet is, maar omdat Abrams’ agenda zoals gebruikelijk vol stond met allerlei andere projecten, verschijnt de opvolger pas vier jaar later. Gelukkig blijkt Star Trek Into Darkness het wachten meer dan waard.

Before Midnight

Achttien jaar geleden raakten Française Céline en Amerikaan Jesse door toedoen van een stel luidruchtige Duitse toeristen met elkaar in gesprek in een trein van Boedapest naar Wenen. Ze stapten samen uit en brachten al pratend en flirtend een nacht door in de Oostenrijkste hoofdstad. Onmogelijk verliefd namen ze afscheid met de belofte om precies een half jaar later elkaar weer te ontmoeten. Die hereniging kwam echter pas negen jaar later toen Jesse het boek dat hij over zijn ontmoeting met Céline schreef in Parijs kwam promoten. Jesse was inmiddels getrouwd en vader geworden van een zoon, terwijl Céline het had aangelegd met een fotojournalist. Richard Linklater liet ons met de twee tortelduifjes achter in een Parijs appartement en we mochten wederom negen jaar gissen hoe het met de twee verder is gegaan.

Trance

Regisseur Danny Boyle is niet bang om uit te pakken. Of het nou om een een verslavingsdrama, een horror of een sciencefiction gaat; de Brit zet een scala aan stijlmiddelen in om zijn films een kenmerkende flair en energie te geven. Ook Trance is daarop geen uitzondering. En dat is maar goed ook, want met een conventionelere aanpak zou deze psychologische thriller al snel warrig en vervelend zijn geworden. In handen van Boyle zakt hij echter geen moment in.

The Iceman

Michael Shannon is het type acteur dat altijd in de schaduw van de hoofdrolspeler lijkt te staan, maar van wie je geen genoeg kunt krijgen. Eeuwig gedoemd om de tweede viool te spelen, totdat je tot de conclusie komt dat dit helemaal geen schande is. Shannon is zo’n bijrolacteur van wie je misschien niet gelijk de naam kunt oplepelen, maar die wel altijd markante bijdragen levert. Toen de bijrollen gingen opvallen (getuige Shannons Oscarnominatie voor Revolutionary Road), begonnen de dragende rollen zich aan te dienen (My Son, My Son, What Have Ye Done, Take Shelter. Shannon is later deze maand te zien als slechterik tegenover Superman, maar mag als opwarmertje eerst nog aan de slag als gangster.

The Hangover Part III

Jarenlang maakte Todd Phillips middelmatige komedies. Natuurlijk viel er wel wat te lachen in films als Road Trip en Old School, maar nergens staken ze boven het gemiddelde uit. En toen was daar in 2009 opeens The Hangover: origineel, verrassend, grappig. Hadden we deze regisseur dan al die jaren onderschat? Toen hij vervolgens Due Date en The Hangover Part II maakte werd het antwoord duidelijk. Nee, hij is altijd hetzelfde gebleven. Anders aan The Hangover was niet de regie, maar het scenario. Nog steeds is het de enige film in Phillips’ carrière waarvoor hij het script uit handen gaf. Had hij dat ook maar gedaan voor de films die daarna kwamen. Ook The Hangover Part III is ronduit teleurstellend.

Después de Lucia

Voor zijn tweede regieproject stort de Mexicaan Michel Franco zich in de wereld van de tienerpesterijen. Ook in ons land is dit momenteel een actueel onderwerp, na verhalen van getreiterde tieners die geen andere uitweg meer zagen dan de dood. Franco laat ons kennis maken met de jonge Alejandra, de dochter van de absente titelfiguur, die na de dood van haar moeder zes maanden geleden de draad weer probeert op te pakken. Het is een zwijgzaam meisje dat met haar vader naar het andere eind van het land verhuist. Aanvankelijk lijkt Alejandra goed in de groep te liggen. Vreemde incidentjes binnen haar nieuwe vriendengroep kunnen nog gemakkelijk aan het toeval of verkeerde interpretaties worden toegeschreven. Alejandra’s nieuwe vrienden herbergen echter wel degelijk een duistere kant die zich langzaamaan openbaart.

Ginger & Rosa

Het jaar is 1962, een van de heetste jaren tijdens de Koude Oorlog. De dreiging van een nucleaire holocaust groeit, culminerend in de Cubacrisis in oktober van dat jaar. De Britse veteraan Sally Potter situeert haar nieuwste film echter niet in deze tijd om commentaar op de politieke situatie te geven. In plaats daarvan maakt ze heel slim gebruik van de atoomoorlog als reflectie op de innerlijke zorgen van haar hoofdpersonage, het tienermeisje Ginger, en het explosieve persoonlijke drama dat zij doormaakt. Potter creëert daarmee een mooi coming-of-agedrama, met behulp van prachtige cinematografie en goed gebruik van een sterke soundtrack.

Oh Boy

Niko Fischer is een afgehaakte rechtenstudent van bijna dertig die nog helemaal niets heeft bereikt in het leven. Zijn vader maakt elke maand een rug naar hem over, maar weet niet dat Niko al twee jaar aan het lanterfanten is. In zijn nieuwe appartement zijn de meeste dozen nog niet eens uitgepakt en Niko steekt zijn sigaretten aan met het broodrooster. Als zijn rijbewijs is ingetrokken wegens buitensporig alcoholgebruik en de pinautomaat zijn pasje inslikt, moet Niko wel zijn handje komen ophouden bij zijn vader. Niko’s nieuwe vriend Matze sleept hem ondertussen mee naar de meest exotische plaatsen. Tijdens een lunch ontmoet Niko bovendien ook nog eens oud-schoolgenote Julika die erg aardig opgedroogd is.

Midnight's Children

De jonge Saleem is een speciaal kind. Hij heeft telepathische krachten, kan heel goed ruiken en is precies zo oud als het land waarin hij woont. Op 15 augustus 1947 werd hij om klokslag twaalf uur geboren, het moment dat de onafhankelijk in India werd uitgeroepen. Een middernachtskind, net als de tientallen andere jongens en meisjes met wie hij op afstand kan communiceren. En allemaal hebben ze hun eigen magische krachten. Het ruim dertig jaar oude verhaal van Salman Rushdie, destijds een groot succes, blijkt nog steeds te kunnen dienen als een pakkende geschiedenisles. Veel gevoel zit er jammer genoeg niet in de verfilming. Daarvoor blijft de vertelling te eenzijdig. Bovendien duurt Midnight’s Children met een lengte van 146 minuten een dik half uur te lang.

El Gusto

El Hadj Mohamed El Anka was één van de belangrijkste grondleggers van de Algerijnse moderne volksmuziekstroming chaâbi. De Arabische term betekent letterlijk 'van het volk'. De volksmuziek die El Anka mede ontwikkelde vormde een reactie op de dominante Berberse, Arabische en Andalusische muziekstromingen, die te weinig de stem en gevoelens van de gewone Algerijn verwoordden. El Anka groeide in de vroege jaren vijftig van de vorige eeuw uit tot een waar muzikaal en cultureel fenomeen met popsterrenstatus. Aanvankelijk werd door de elite nog neergekeken op de volkse muziek, maar toen El Anka een positie in het conservatorium van Algiers had verworven, kon niemand meer om hem heen. De geschiedenis gooide met de onafhankelijkheidsstrijd tegen de Fransen roet in het eten. Algerije en de chaâbimuziek raakten versnipperd en haast vergeten.

Epic

De zeventienjarige Mary Katherine, die zichzelf liever M.K. noemt, keert na enige tijd terug in het huis van haar vader. Deze is sinds jaar en dag verzonken in zijn eigen gekke onderzoek: hij gelooft dat het bos is bevolkt door piepkleine, elfachtige wezentjes. Als M.K. het geduld verliest met haar vaders obsessie, besluit ze weg te lopen. Daarbij komt ze in het bos terecht en daar gebeurt het ondenkbare: ze loopt Tara, de koningin van het bosvolkje, tegen het lijf. Met behulp van magie laat Tara M.K. krimpen tot de grootte van de kleine bosbewoners. Plots vindt M.K. zichzelf terug in een magische wereld. Maar die wereld is in gevaar: de eeuwigdurende strijd tussen goed en kwaad, of in dit geval leven en verrotting, is op zijn hoogtepunt. En voor M.K. is in die strijd een belangrijke rol weggelegd... Samen met Ronin, de heldhaftige leider van de zogeheten Leafmen, en diens eigenwijze stiefzoon Nod moet M.K. het bos redden van de kwaadaardige Boggans.

Fast & Furious 6

Bij langlopende filmseries heeft het weinig zin om het nieuwste deel te beoordelen als een op zichzelf staande film. De reeks in kwestie heeft zijn – vaak jarenlange – commerciële succes te danken aan een specifieke formule en zal daar weinig van afwijken. Hierdoor worden deze series vaak genres op zich. Dat geldt zeker voor de Fast and Furious-reeks. Fans weten precies wat ze van een nieuw deel kunnen verwachten en de makers doen er alles aan om aan die verwachtingen te voldoen. In dit zesde deel zijn de bekende onderdelen van de reeks dan ook weer goed vertegenwoordigd: een vette soundtrack, schaars geklede dames en natuurlijk een hoop blikschade.

The Act of Killing

Het is één van bloederigste bladzijdes uit de geschiedenis van het land, maar gek genoeg een die buiten Indonesische grenzen altijd sterk onderbelicht is gebleven. Nadat het leger in 1965 middels een militaire coup aan de macht komt, begint een grootschalige vervolging van de oppositie. Deze mensen werden door het leger als communisten bestempeld en één voor één afgevoerd naar kampen. Onder leiding van lokale gangsters roeiden de zogenaamde doodseskaders minstens één miljoen van deze vermeende communisten uit. Documentairemaker Joshua Oppenheimer deed ruim tien jaar onderzoek naar deze doodseskaders en hun slachtoffers.

Los Amantes Pasajeros

Het schijnt dat er in het kluchtige Los Amantes Pasajeros verborgen kritiek zit op de huidige Spaanse maatschappij. Pedro Almodóvars nieuwste film is echter zo krankzinnig dat je dat al snel vergeet. Het is iets compleet anders dan wat hij de afgelopen jaren heeft gedaan. Geen broeierige thriller of psychologisch drama, maar een komedie. De laatste keer dat hij dat deed was met Mujeres al Borde de un Ataque de Nervios (Women on the Verge of a Nervous Breakdown in 1988.

Welcome to the Punch

De Schot James McAvoy debuteerde als acteur halverwege zijn tienerjaren. Na zijn studie belandde hij in diverse televisieseries, maar het grote publiek maakte pas echt kennis met hem door zijn rol als faun in het eerste deel van de Narnia-reeks. De bijrol vormde de aftrap van een interessante en gevarieerde carrière, waarbij McAvoy karakterrollen, zoals in Atonement, afwisselt met bijdragen in actiespektakels als Wanted en X-Men: First Class. Regisseur en scenarist Eran Creevy wist McAvoy te strikken voor zijn regiedebuut, de intelligente actiethriller Welcome to the Punch. Zowel McAvoys personage als zijn persoonlijkheid moeten het hierin echter afleggen tegen tegenspeler Mark Strong.

L'Écume des Jours

Michel Gondry’s recente commerciële uitstapje, het superheldenvehikel The Green Hornet, werd hem niet alleen in weinig dank afgenomen, het paste bovenal niet in zijn straatje. De eigenzinnige Fransman was een pionier in het regisseren van videoclips voor artiesten als Björk, The Rolling Stones, The Vines en Radiohead. Videoclips werden onder meer door zijn toedoen in de jaren negentig verheven tot ware kunstwerkjes. Gondry's werk is direct herkenbaar, eigengereid, vaak surrealistisch en een tikkeltje bizar. Ook maakt hij gebruik van klassieke technieken als stopmotionanimatie, waarbij hij een sterk contrast genereert met de gelikte computeranimaties van dure videoclips. Zijn eerste grote speelfilmsucces boekte Gondry met het emotioneel geladen Eternal Sunshine of the Spotless Mind.

The Company You Keep

In de jaren zestig ontstond uit onvrede over de Vietnamoorlog de terreurgroep The Weathermen. Ze waren verantwoordelijk voor een aantal bomaanslagen op overheidsgebouwen, waarbij geen mensen om het leven kwamen. In The Company You Keep wordt uitgegaan van het fictieve scenario dat bij een actie van The Weathermen toch iemand omkwam, waarna de verantwoordelijken op de vlucht zijn geslagen.

The Haunting in Georgia

Vier jaar geleden werd Virginia Madsen en haar getroebleerde gezinnetje de stuipen op het lijf gejaagd in The Haunting in Connecticut. Zelfs bij de liefhebber van horror zal er niet veel van het verhaal zijn blijven hangen, anders dan dat het ging over een gezin dat verhuisde naar Connecticut om dichter bij het ziekenhuis te zijn voor hun door kanker getroffen zoontje. Het nieuwe huis bleek te spoken als de neten, omdat het in het verleden dienst had gedaan als mortuarium. En dan weet je het wel. Een combinatie van schrikmomenten en gorigheid in de vorm van rottende en brandende lijken was de voorspelbare uitkomst. Regisseur Peter Cornwell brouwde weinig nieuws of spannends, maar compenseerde dit enigszins met de mooi plaatjes die hij zijn publiek voorschotelde. Het zorgde voor een bescheiden bioscoopsuccesje, dat uiteraard uitgemolken moet worden tot de laatste druppel.

The Great Gatsby

'The Great American Novel'. Slechts weinige boeken hebben de eer om deze titel te mogen dragen. De term werd in 1868 het leven geroepen door schrijver John William De Forest als eerbetoon aan de romans die op ongenaakbare wijze de essentie van de Amerikaanse zeitgeist wisten te beschrijven. Een prestigieuze lijst met werken als Moby Dick, Huckleberry Finn, The Catcher In The Rye en zo ook The Great Gatsby. Het is dus geen wonder dat F. Scott Fitzgeralds klassieker al meerdere keren tot een verfilming inspireerde. De nieuwste update van deze Great American Novel komt uit de handen van de Australische regisseur Baz Luhrmann.

Two Mothers

Een man met een jongere vrouw is niets bijzonders, maar een vrouw met een jongere man is schijnbaar interessant genoeg om er een film mee te vullen. In het verleden leverde dit gegeven al diverse filmtitels op (met The Graduate als bekendste voorbeeld), dus om het anno 2013 nog als enigszins spraakmakend te kunnen presenteren, dien je er een zekere draai aan te geven. En dus vertelt Two Mothers het verhaal van twee hartsvriendinnen die zich in een affaire storten met elkaars zoons, die uiteraard ook elkaars beste vrienden zijn. Een plot dat opvallend veel gelijkenissen vertoont met dat van een komische sketch van The Lonely Island, maar in dit geval geheel serieus gebracht wordt.

Leve Boerenliefde

Het mag geen verrassing heten dat regisseur Steven de Jong (De Schippers van de Kameleon, De Hel van ’63) een voorliefde koestert voor het landleven. De boerenpersonages in zijn films zijn doorgaans hardwerkende lieden met een eerlijke inborst, terwijl de stadsmensen vaak worden weggezet als zelfzuchtige, zichzelf verrijkende klootzakken. Met Leve Boerenliefde - waarin een romance opbloeit tussen zo’n eerlijke, hardwerkende boer en een glitterjurkjesdragende barbiepop uit de stad - schroomt De Jong opnieuw niet om alle stereotypen uit de kast te halen.

Wadjda

Tijdens een wedstrijd Koranteksten citeren wordt een lastige vraag gesteld. Niemand weet wat de betekenis is van dat ene woord dat de lerares opleest. ‘Grote onrechtvaardigheid’ blijkt het juiste antwoord te zijn. De deelnemers - allemaal meisjes - lijken het voor het eerst te horen. Wadjda gaat over vrouwenonderdrukking. Toch is de film geen moment mistroostig. Hoopvol durft hij zelfs te zijn.

In Another Country

Isabelle Huppert geldt als één van de ‘grandes dames’ van de hedendaagse internationale cinema. De Française acteert al meer dan vier decennia, heeft een oeuvre waarvan je steil achterover slaat en werkte met grote regisseurs als Claude Chabrol, Michael Haneke, François Ozon en Wes Anderson. Huppert beperkt zich niet enkel tot het Franse territorium, want ze spreekt ook een aardig woordje over de grens. In haar eerste Aziatische productie, het Zuid-Koreaanse In Another Country hangt ze de buitenlandse toeriste uit. Niet één, maar zelfs drie.

The Grandmaster

De totstandkoming van The Grandmaster is een tijdrovende en ambitieuze onderneming geweest. De Chinese regisseur Wong Kar Wai begon tien jaar geleden al met de productie van The Grandmaster, een film die initieel over het leven van Bruce Lee zou gaan. Gaandeweg raakte Kar Wai echter meer gefascineerd door Ip Man, de leermeester van Bruce Lee. Kar Wai gooide het roer dan ook volledig om en maakte een film over het leven van Ip Man, hoewel de film zich niet enkel beperkt tot zijn persoon.

Olympus Has Fallen

Het Witte Huis heeft het zwaar te verduren deze zomer. Waar het presidentiële stulpje in 1996 al te grazen werd genomen door het buitenaardse tuig uit Independence Day, krijgt het dit jaar maar liefst twee terroristische aanvallen voor zijn kiezen. Over een paar maanden kunnen we Roland Emmerichs White House Down tegemoet zien komen, maar het startschot zal worden gegeven door Antoine Fuqua met Olympus Has Fallen. Of de eerste klap in dit geval ook meteen een daalder waard is, valt echter te betwijfelen.

The Big Wedding

Als Alejandro en Missy besluiten te trouwen, weten ze nog niet wat voor familiegedoe ze zich op de hals halen. Alejandro is geadopteerd door Ellie en Don, die inmiddels van elkaar gescheiden zijn. Ze hebben samen nog twee andere kinderen: Lyla, die problemen heeft met zwanger worden en daarom tijdelijk met haar echtgenoot heeft gebroken, en de negenentwintigjarige dokter Jared die zichzelf bewaart voor de ware. Wanneer Alejandro besluit zijn biologische moeder uit te nodigen voor de bruiloft, krijgen Ellie en Don het even Spaans benauwd. Alejandro’s moeder is streng katholiek en Ellie en Don zullen dus moeten doen alsof ze nog bij elkaar zijn. Alleen is Don inmiddels gelukkig met Bebe. Als dan ook nog de familie van Missy knettergek blijkt te zijn is het plaatje helemaal compleet.