Film Recensies

FilmTotaal heeft als doel om over iedere film die in de bioscoop uitkomt een recensie te laten schrijven. Hieronder de lijst met laatst toegevoegde recensies. Mocht je onze recensenten willen ontmoeten klik dan hier.

Lebanon

Ze zijn op weg naar Saint-Tropez, de soldaten in Lebanon. Saint-Tropez is het codewoord voor de relatief veilige haven die de jonge militairen in de film moeten zien te bereiken. Voor ze daar aankomen, moeten ze zich echter wel een weg zien te banen door het Libanese land dat verscheurd wordt door de inval van het Israëlische leger. Het is een tocht die van de jongens mannen maakt, hen verbroedert en uit elkaar drijft, maar hen bovenal laat kennismaken met de hel die oorlog heet.

The Road

Waar schrijver Cormac McCarthy de wereld met No Country for Old Men al enigszins naargeestig beschreef, ging hij met zijn meesterwerk The Road nog een stuk verder. Deze wereld is voor niemand geschikt; niet voor oude mensen, maar ook niet voor jonge. Het hoe en waarom van de verwoesting van de wereld is in The Road niet eens meer een vraagstuk van belang. De gruwelijke nasleep, daar gaat het om. De sterke, fragmentarische structuur van het boek is in de film gehandhaafd. De impact is, mede door het ijzersterke acteerwerk en de prachtige beelden, misschien wel versterkt.

Case 39

Het kind als personificatie van de duivel; het is van oudsher een dankbaar thema voor horrorfilms. Van klassiekers als The Excorcist en The Omen in de jaren zeventig tot aan het heel aardige Orphan vorig jaar: kinderen zijn eng. Laat hun naïeve onschuldigheid je niet verblinden, want stiekem zijn ze niets minder dan het ultieme kwaad. Ook Case 39 past binnen deze traditie en regisseur Christian Alvart speelt in zijn film met zichtbaar plezier met de genreregels.

From Paris with Love

Ruim vijftien jaar na Pulp Fiction en een karrenvracht matige films verder, moeten we misschien gewoon niet meer zo veel van John Travoltafilms verwachten. Ook From Paris With Love valt tegen, maar Travolta zelf knalt gelukkig harder dan ooit van het scherm als ultieme gangster Charlie Wax, die zich met gemak met Vincent Vega uit Pulp Fiction had kunnen meten. Het sterke spel van Travolta doet echter met heimwee verlangen naar een podium als Pulp Fiction, waar zo’n prestatie wel volledig tot zijn recht kan komen. Niet voor niets is het hoogtepunt van From Paris With Love het moment waarop Charlie Wax een ‘Royale with Cheese’ wegwerkt. Goeie oude tijd.

Gainsbourg, Vie Héroïque

Als een biopic over het leven van de Franse chansonnier Serge Gainsbourg het heroïsche leven van Gainsbourg wordt genoemd, hoop je dat de titel ironisch is bedoeld en de film toch nog een kritische houding tegenover zijn hoofdpersoon aanneemt. IJdele hoop, zo blijkt na het kijken van het filmdebuut van Joann Sfar. Sfar is overduidelijk fan van Gainsbourg en fans maken nu eenmaal zelden goede films over hun idolen. Gainsbourg, Vie Héroïque is helaas geen uitzondering.

Bad Lieutenant: Port of Call - New Orleans

De aankondiging van deze 'remake' van Abel Ferrara's Bad Lieutenant deed nogal wat stof opwaaien, vooral toen Ferrara zei dat alle betrokkenen moesten “sterven in de hel”. Regisseur Werner Herzog reageerde hier stoïcijns op door te zeggen dat hij niet wist wie Ferrara was en Bad Lieutenant nooit gezien had. Bad Lieutenant: Port of Call - New Orleans is dan ook niet bepaald een remake te noemen, maar eerder een film die enkele basiselementen deelt met het 'origineel'. Verder wordt de film gekenmerkt door typische Herzogwaanzin, absurde humor en een aantal geniale scènes.

Dogtooth

Een man en een vrouw rijden in een auto naar het huis van de man. Hij betaalt haar, ze gaat naar binnen en heeft seks met zijn zoon, waarna ze het huis weer verlaat. Het prikkelende begin van het Griekse Dogtooth heeft de aandacht van de kijker al snel te pakken. Wie zijn deze mensen en wat is er met hen aan de hand?

Zwart Water

Een groot verlaten landgoed is niet de meest ideale plek om rond te waren, getuige de eindeloze stroom aan horrorfilms uit Japan, Zuid-Korea en de Verenigde Staten. Voeg daar een ronddolende geest van een klein meisje aan toe en je hebt een blauwdruk voor een formulematige horrorfilm. Met Zwart Water heeft Nederland eindelijk een film van eigen bodem in de bioscopen draaien die uit hetzelfde hout gesneden is als zijn buitenlandse horrorbroertjes. Zwart Water is echter geen remake, maar een psychologische thriller die op eigen benen staat, maar dikwijls tegen zijn voorbeelden aanleunt.

Dear John

Het grote publiek weet het pas sinds de verfilming van The Notebook, maar Nicholas Sparks is al veel langer de koning van het romantische verhaal. Naast het feit dat Sparks ons in al zijn boeken steeds weer ongekend meeslepende liefdesdrama's geeft, lukt het hem ook als één van de weinigen telkens weer grote clichés te ontwijken. Zo ook in Dear John, die daarom nergens echt voorspelbaar wordt. Het meeslepende liefdesverhaal komt dit keer helaas minder uit de verf dan in The Notebook; daar is de film net iets ambitieus voor en stellen Amanda Seyfried en Channing Tatum net iets te veel teleur.

Videocracy

De openingsbeelden van Videocracy zijn zo toepasselijk voor de rest van de film dat je het gevoel hebt in de maling te worden genomen. We zien zwart-witbeelden van een tv-studio, waarin de opnames van een van een van de allereerste Italiaanse tv-programma’s plaatsvinden. De verteller meldt dat het gaat om een quiz, waarbij kijkers kunnen bellen naar de studio om vragen te beantwoorden. Als ze de vraag goed hebben, begint een huisvrouw in de studio aan een striptease. Er is weinig veranderd in de afgelopen decennia...

Lourdes

Mariabeelden met neonaureolen, galmende, massale kerkdiensten en eetzalen vol gelatinepuddinkjes: de Oostenrijkse regisseuse Jessica Hausner lijkt het beroemde Franse bedevaartsoord Lourdes in eerste instantie te schetsen als een wereld die is opgetrokken uit kitsch en troosteloosheid. Maar al snel blijkt ze ook oog te hebben voor de oprechte hoop van de ongelukkige bedevaartgangers en het mededogen van hun begeleiders. Ook Hausners hoofdpersoon Christine, een jonge vrouw in een rolstoel, is sceptisch over de groepsbedevaart waaraan ze meedoet - tot ze in de greep raakt van de mogelijkheid te genezen van haar ziekte MS. Maar als wonderen bestaan, heeft zij er dan ook recht op?

Alice in Wonderland

Het belangrijkste resultaat van de mogelijke boycot van Alice in Wonderland door de grote Nederlandse bioscoopketens? Dat Pathé de film nu zelfs nog een week eerder in haar bioscopen heeft uitgebracht om maar optimaal te kunnen profiteren van de publiciteit rondom de film. Het is een wat goedkope marketingtruc die bovendien onnodig is. Tim Burtons Alice in Wonderland kan op eigen kracht namelijk ook heel goed mensenmassa’s op de been brengen.

Invictus

De voormalig ‘zwijgende cowboy’ Clint Eastwood maakt met Invictus zijn eerste film over een politiek-historisch figuur: Nelson Mandela. Hij stuurt de film die begint als een politiek drama echter steeds meer in een richting die je niet direct zou verwachten: die van het klassieke sportmelodrama. Eastwood laat vervolgens wel zien als regisseur beide genres tot in de puntjes te beheersen.

The Blind Side

Oscarnominaties en extreme winsten in de Verenigde Staten kunnen veel doen voor een film. Dit zagen we bij The Hurt Locker, die na maandenlang uit- en afstellen toch nog in de Nederlandse bioscopen kwam. Een vergelijkbaar lot is het veelgeprezen The Blind Side niet beschoren. De film krijgt geen Nederlandse bioscooprelease omdat de thematiek nu eenmaal te ver van de Nederlandse cultuur afstaat. Om toch een slaatje uit de twee Oscarnominaties te slaan is ervoor gekozen om de film dit weekend wel in première te laten gaan via Video on Demand (VOD). Een film eerder uitbrengen via VOD dan op gewone dvd is nog nooit gebeurd in Nederland, maar tradities zijn er om gebroken te worden. Zeker als het om geld gaat.

Chloe

Soms kunnen feiten rondom de productie van een film de waardering voor het eindresultaat verhogen. Denk aan Heath Ledger, die zich zes weken opsloot in voorbereiding voor zijn rol als The Joker, of Kevin Smith, die zijn stripcollectie verkocht en tien creditcards aanschafte om Clerks te maken. Eenzelfde blijk van hart voor het vak vinden we in Chloe. Tijdens de productie van de film kwam de vrouw van Liam Neeson, actrice Natasha Richardson, om het leven als gevolg van een skiongeluk. Neeson zette echter door en keerde al snel terug op de set om Chloe af te maken. Helaas is de film niet de beloofde topper geworden, maar Neeson verdient lof voor zowel zijn liefde voor het medium als voor zijn acteerprestatie.

Eyes Wide Open

Hoe onmogelijk kan een liefde zijn? Weinig onmogelijker dan die tussen een keurig getrouwde orthodox-joodse slager in Jeruzalem en zijn knecht. De jonge Israëlische regisseur Haim Tabakman schrikt er niet voor terug zijn eerste speelfilm over zulke controversiële geliefden te laten gaan, en cast ook nog eens de in Israël hysterisch populaire, zingende en acterende ‘hunk’ Ran Danker als de slagersjongen. Het resultaat is een film die vooral te omschrijven valt als moedig.

The Book of Eli

Het einde der tijden was nog nooit zo populair. Vorig jaar ging de hele wereld eraan in het grootse en bombastische 2012 en binnenkort gaat het langverwachte The Road in première, dat de verwoestingen weliswaar subtieler, maar ook veel indringender in beeld brengt. Eerst is het echter nog de beurt aan The Book of Eli, een film die in vele opzichten tussen 2012 en The Road in zit. The Book of Eli is net als The Road rauw en deprimerend, maar biedt daarnaast ook ruimte aan grootse ontploffingen, flitsende actiescènes en het mooi opmaken van Mila Kunis. Hierdoor is de film waarschijnlijk toegankelijker dan The Road, maar zullen we hem ook iets eerder weer vergeten zijn.

Hunting & Zn.

In het psychologische drama van Sander Burger wordt een mooi filmisch commentaar op burgerlijkheid gegeven. Hunting en Zn. vertelt het verhaal van de ogenschijnlijk gelukkige Tako Hunting en zijn vrouw Sandra die voor de buitenwereld het perfecte paar vormen. Ze zien er beiden goed uit en hebben allebei een goede baan. Hij is werkzaam in een fietsenwinkel die hij na de dood van zijn vader heeft overgenomen en zij slijt haar dagen bij een plaatselijk reisbureau. Ze wonen in een in Ikea gehulde woning boven de zaak en hebben veel vrienden.

The Lovely Bones

Het moet een vreemde gewaarwording zijn geweest voor Peter Jackson: met de voltooiing van de opnamen van King Kong in 2005 kwam een periode van zes jaar tot een einde, waarin hij zijn twee grote droomprojecten werkelijkheid zag worden. Het succes van zowel Lord of the Rings als King Kong gaven de Nieuw-Zeelandse regisseur de mogelijkheid welke film dan ook te maken. Hij koos er niet voor om zich op de eerste de beste film te storten, maar te wachten tot hij het door velen geliefde boek The Lovely Bones (De Wijde Hemel) kon verfilmen. Na vier jaar strijd verschijnt de film dan eindelijk in de Nederlandse bioscopen. Is dit het langverwachte meesterwerk of kan Jackson zich maar beter op actiegerichtere films concentreren?

Daybreakers

Ach en wee. Alweer een vampierfilm in de bioscoop. Ideeënarmoede ten top daar in Amerika. Tenminste, dat dacht ik voordat ik Daybreakers zag. Maar eigenlijk is deze prent best wel tof en origineel. Er is weinig zo leuk als lage verwachtingen die naar boven bijgesteld moeten worden.

The Last Station

Bij een film over de nadagen van Lev Tolstoj, de vermaarde Russische auteur van onder andere Oorlog en Vrede en Anna Karenina, verwacht je misschien niet zo snel een ouderwets romantische film over ontluikende liefdes en gepassioneerde huwelijken. Toch is dat precies wat The Last Station te bieden heeft. Meer dan over de auteur Tolstoj, waar toch ook meer dan voldoende over te zeggen valt, gaat deze film van Michael Hoffman namelijk over de alles overwinnende kracht van de liefde.

J'ai Tué Ma Mère

De pas twintigjarige Canadees Xavier Dolan heeft talent. Zoveel is wel duidelijk na het zien van J'Ai Tué Ma Mère. Dolan schreef het scenario, regisseerde de film én speelde de hoofdrol. En dat heeft een prima debuutfilm opgeleverd die reeds meerdere prijzen wist te winnen. Op het festival van Cannes kreeg de film maar liefst drie onderscheidingen, waaronder de Prix Regards Jeune, en op het festival van Rotterdam won de film de MovieSquad Award. De film zit dan ook goed in elkaar en kent scherpe dialogen, sterke acteurs, bijzondere karakters, een ongewone cameravoering en fijne muziek. Toch balanceert de film regelmatig op het randje van pronkzuchtige aanstellerigheid.

Harry Brown

Jongere generaties kennen Michael Caine vooral van zijn vaderlijke rollen van de afgelopen tien jaar, maar kenners en oudere generaties weten wel beter: Caine is een boef, een schurk, een spion en bovenal een keiharde gangster. Caine is de nietsontziende Jack Carter uit Get Carter (niet die verschrikkelijke remake met Sylvester Stallone). In Harry Brown keert Caine terug naar die wortels. In zijn eentje maakt hij de film daarmee de moeite waard, want voor de rest wordt het niveau van zijn acteerprestatie of zijn oude films bij lange na niet gehaald.

Visage

Tsai Ming-Liang is een gevestigde naam in de arthousewereld, met veelvuldig bekroonde films als The Wayward Cloud en Vive L’Amour. Maar waar de extreem lange takes en de schaarse dialogen in zijn films vaak voor lief worden genomen omwille van zijn visuele meesterschap, maakt hij het in Visage toch echt te bont. Hemeltergend traag, met een plot dat zich pas in het laatste kwartier enigszins begint af te tekenen, is dit een zeldzaam ondoorgrondelijke en pretentieuze film, die de kijker bovendien minacht door geen enkel aanknopingspunt te verschaffen.

Gangsterboys

Allereerst een waarschuwing voor degenen die me gaan beschuldigen van cynisme of het feit dat ik de film te serieus zou nemen: stop hier met lezen. Hieronder zul je namelijk weinig positieve dingen horen over Gangsterboys. Ik heb de laatste jaren veel slechte Nederlandse films gezien, variërend van Het Woeden der Gehele Wereld tot Spion van Oranje en Gangsterboys verdient moeiteloos een plek in dit illustere rijtje.

Shutter Island

Als Martin Scorsese een nieuw project aankondigt, dan ritselt het celluloid een beetje. En niet zonder reden, want de regisseur heeft al zo'n veertig jaar lang een ongenaakbare reputatie. Daarom ritsel ik als kijker altijd een beetje mee. In Shutter Island werkt de filmmaker bovendien voor een vierde maal samen met Leonardo DiCaprio, een verbond dat beide heren in het verleden geen windeieren legde.

Nine

Er bestaat nog altijd een duidelijke scheidslijn tussen de wereld van film en die van theater, zo mag je concluderen na het zien van Nine. Want hoe vertaal je een levendige show succesvol naar een plat scherm? Waar het concept op de planken in Broadway uitstekend werkte, blijkt dat voor een versie op celluloid een hoop meer uit de kast moet worden gehaald om de musicalmagie tot leven te wekken. Rob Marshall, die eerder goede zaken deed met de musicalverfilming Chicago, lijkt met Nine verdacht veel weg te hebben van hoofdpersonage Guido Contini. Net als Contini kampt Marshall met een regieblokkade en daar is een heel peloton aan Oscarwinnaars de dupe van.

Tales from the Golden Age

Het Gouden Tijdperk, zo noemde de Roemeense dictator Ceausescu de laatste vijftien jaar van zijn communistische schrikbewind. In werkelijkheid waren de jaren tachtig een dieptepunt voor zijn van vrijheid en voedsel verstoken volk. De Roemenen overleefden op zwarte humor. In de lange rijen voor de praktisch lege winkels vertelden ze elkaar ‘urban legends’ over het absurde leven onder Ceausescu’s vuist. Die verhalen zijn de basis van Tales from the Golden Age: van een in de keuken vergast varken tot een zweefmolen die van de regering moet blijven draaien.

Het Regent Gehaktballen

3D-techniek is lange tijd niet veel meer geweest dan een grappige gimmick waarbij uit het niets opeens dingen de zaal in vliegen. Met als resultaat dat het publiek verschrikt wegduikt of het object in kwestie probeert te vangen om zich daarna weer op het verhaal te richten. Erg leuk, maar het blijft toch vooral een attractie die zelden iets toevoegt en regelmatig afleidt. Zelfs bij een film als Avatar zagen we het; prachtige techniek, maar daaronder verschrikkelijk tweedimensionaal. Het Regent Gehaktballen lijkt een stap in de goede richting te zetten. De 3D-versie van de film biedt ons prachtige 3D-beelden van steden en zelfs tornado’s zonder het verhaal uit het oog te verliezen. Voor het eerst staat de 3D-technologie echt in dienst van het verhaal en niet andersom. Een nieuw hoogtepunt in animatiefilms is bereikt, en niet eens door Pixar.

Iep!

“Ik hou niet van kinderfilms, ik hou van mensenfilms waar kinderen ook naar mogen kijken." Dat zei regisseur Rita Horst heel duidelijk tegen de producent en de financiers voordat ze begon met het maken van Iep! Dat ze dit wel heel letterlijk heeft genomen bleek na de eerste proefvoorstellingen, toen duidelijk werd dat het inderdaad geen kinderfilm was geworden. Producent Lemming Films schrok zich rot en zette de schaar erin om de film wat kindvriendelijker te maken. Tot ongenoegen van Horst die tevergeefs een kort geding aanspande om de film terug te krijgen. Een lastige kwestie, want had ze eigenlijk niet gelijk moeten krijgen omdat Iep! de film is geworden die ze min of meer had aangekondigd? Had Lemming Films niet van tevoren een regisseur moeten zoeken die wel van kinderfilms houdt?