Korte versie: zeer indrukwekkende docu waar ook de niet-Stones fans zich gerust aan kunnen wagen!
Lange versie van wat ik eerder over Gimme Shelter schreef:
Vier maanden nadat het Woodstock-festival het ultieme symbool van love & peace was, markeerde het drama van Altamont, dat een West-Amerikaanse tegenhanger van Woodstock had moeten worden, het einde van het hippietijdperk. Door allerlei factoren was de menigte een stuk minder vredelievend, en de engeltjes van Woodstock waren verruild voor engelen in een heel andere gedaante: Hells Angels. Naar een idee van Grateful Dead, zo wil het verhaal althans, werden zij ingehuurd om de orde te bewaken. De vraag is niet: hoe kon dit fout gaan?, maar: hoe kon dit ooit niet in een totale chaos ontaarden?. Tientallen Hells Angels, zonder enige affiniteit met de muziek en nog minder met de bijbehorende cultuur, moesten 300.000 bezoekers, de meesten zwaar onder de invloed van drank en/of drugs, in bedwang houden op een inderhaast opgezet festival. Hóe dit fout loopt is te zien in Gimme Shelter.
De broers Maysles, Albert en David, hadden in de jaren zestig een reputatie opgebouwd met een aantal documentaires waarmee ze bijdroegen aan het ontstaan van de direct cinema. Bij deze stroming worden interviews, commentaren en het naspelen van situaties zoveel mogelijk vermeden; registratie van de handeling staat centraal. Door de groeiende beschikbaarheid van handheld cameras na de oorlog nam deze vorm van filmen een toevlucht. Op die manier hadden de broers al vele beroemdheden op celluloid vastgelegd toen ze door de Rolling Stones gevraagd werden een documentaire rondom hun tour maken. Na de gebeurtenissen in Altamont werd besloten de documentaire daar omheen te bouwen.
Terwijl de Stones met rauwe, energieke songs Amerika veroveren is het management druk in de weer een gratis toegankelijk concert te organiseren. De manier waarop dat gebeurt is ontgoochelend om te zien. Men schat het aantal geïnteresseerden aanvankelijk veel te laag in. Wanneer beseft wordt dat er honderdduizenden mensen op af komen wijkt men niet af van het besluit het festival plaats te laten vinden op het ongeschikte Altamont Speedway, nabij San Fransisco. Pas een dag voordat het festival plaats vindt is de locatie definitief. Terwijl de Stones zingen over vechtende menigtes in de straten zien we hoe s nachts in allerijl een podium en andere voorzieningen worden opgebouwd, en de eerste bezoekers toestromen. Wanneer het daglicht aanbreekt reikt de mensenmassa verder dan het oog kan zien. In afwachting van de muziek doen de bezoekers zich te goed aan sex, drugs en drank. Tegen de tijd dat Jefferson Airplane speelt hebben de Hells Angels hun handen vol aan het bewaken van de orde. De Angels en de hippies zijn als water en vuur, wat verergerd wordt door de nieuwkomers onder de Angels, die zich nog moeten bewijzen. Nummers worden diverse keren onderbroken vanwege vechtpartijen voor en zelfs op het podium.
De avond is al een eind op weg als de Stones met een krachtig Sympathy For The Devil hun optreden starten. Al snel wordt het nummer onderbroken vanwege vechtpartijen. De camera brengt de kijker in een tranceachtige toestand door onafgebroken te registreren wat er gebeurt. Een betraand meisje met daarnaast een lachende man. Een naakte vrouw die zich naar voren wurmt. Een hond die over het podium loopt. Een aantal mensen die in de stuwende massa iets willen oprapen: een slachtoffer? Nee een motorfiets! Een verdwaasd voor zich uit starende Hells Angel. Dan escaleert de boel en in een flits zie je een hand met een mes door de lucht gaan en landen in de schouder van een ander. Wat er daarna gebeurt is niet helemaal duidelijk, maar niet veel later verlaten de Stones met een helikopter de plek des onheils. Vier doden, ook vier die dag geborenen, en vele gewonden achterlatend.
Eerder schreef ik al de Gimme Shelter een film is over hóe de gebeurtenissen plaatsvonden. Daar schuilt ook een mogelijke zwakte in; waaróm het zo gebeurt wordt niet altijd even duidelijk. Waarom werden Hells anges aangesteld om de orde te bewaken? Waarom werd er door niemand ingegrepen terwijl het overduidelijk fout liep? Dat soort vragen worden hier niet beantwoord. Deel is dat te verklaren door het gehanteerde concept van direct cinema. Interviews, die wel die inzichten hadden kunnen bieden, horen daar niet bij. Dat is tevens de sterkte van Gimme Shelter. De beelden zijn van zichzelf al indrukwekkend genoeg. Menigmaal liepen de rillingen me over het lijf, interviews en achtergronden hadden beslist afbreuk gedaan aan de impact.
Hoewel de Stones in het middelpunt van de documentaire staan is Gimme Shelter zeker niet alleen voor de fans. De manier waarop met rake beelden en een adequate montage een spannend verhaal verteld wordt zal ook de neutrale filmkijker weten te boeien. Ook is de lengte, zon 90 minuten, precies goed om de aandacht van de kijker geen moment te laten verslappen.
Voor de Stonesfan zal wellicht een tweeslachtig gevoel heersen: enerzijds zal de laconieke houding van de heren jegens de gebeurtenissen de handen niet op elkaar weten te krijgen, anderzijds is er fantastische muziek. Naast een aantal energieke live-opnamen van eerdere concerten worden er ook licht afwijkende versies van Sticky Fingers nummers ten gehore gebracht. Bijvoorbeeld een losjes gespeelde Brown Sugar, met solootje in het intro, is voer voor de Stone-o-fielen. Zowel voor de fans als voor de neutrale toeschouwer is Gimme Shelter dus meer dan de moeite waard.
AngelEyes
Korte versie: zeer indrukwekkende docu waar ook de niet-Stones fans zich gerust aan kunnen wagen!
Lange versie van wat ik eerder over Gimme Shelter schreef:
Vier maanden nadat het Woodstock-festival het ultieme symbool van love & peace was, markeerde het drama van Altamont, dat een West-Amerikaanse tegenhanger van Woodstock had moeten worden, het einde van het hippietijdperk. Door allerlei factoren was de menigte een stuk minder vredelievend, en de engeltjes van Woodstock waren verruild voor engelen in een heel andere gedaante: Hells Angels. Naar een idee van Grateful Dead, zo wil het verhaal althans, werden zij ingehuurd om de orde te bewaken. De vraag is niet: hoe kon dit fout gaan?, maar: hoe kon dit ooit niet in een totale chaos ontaarden?. Tientallen Hells Angels, zonder enige affiniteit met de muziek en nog minder met de bijbehorende cultuur, moesten 300.000 bezoekers, de meesten zwaar onder de invloed van drank en/of drugs, in bedwang houden op een inderhaast opgezet festival. Hóe dit fout loopt is te zien in Gimme Shelter.
De broers Maysles, Albert en David, hadden in de jaren zestig een reputatie opgebouwd met een aantal documentaires waarmee ze bijdroegen aan het ontstaan van de direct cinema. Bij deze stroming worden interviews, commentaren en het naspelen van situaties zoveel mogelijk vermeden; registratie van de handeling staat centraal. Door de groeiende beschikbaarheid van handheld cameras na de oorlog nam deze vorm van filmen een toevlucht. Op die manier hadden de broers al vele beroemdheden op celluloid vastgelegd toen ze door de Rolling Stones gevraagd werden een documentaire rondom hun tour maken. Na de gebeurtenissen in Altamont werd besloten de documentaire daar omheen te bouwen.
Terwijl de Stones met rauwe, energieke songs Amerika veroveren is het management druk in de weer een gratis toegankelijk concert te organiseren. De manier waarop dat gebeurt is ontgoochelend om te zien. Men schat het aantal geïnteresseerden aanvankelijk veel te laag in. Wanneer beseft wordt dat er honderdduizenden mensen op af komen wijkt men niet af van het besluit het festival plaats te laten vinden op het ongeschikte Altamont Speedway, nabij San Fransisco. Pas een dag voordat het festival plaats vindt is de locatie definitief. Terwijl de Stones zingen over vechtende menigtes in de straten zien we hoe s nachts in allerijl een podium en andere voorzieningen worden opgebouwd, en de eerste bezoekers toestromen. Wanneer het daglicht aanbreekt reikt de mensenmassa verder dan het oog kan zien. In afwachting van de muziek doen de bezoekers zich te goed aan sex, drugs en drank. Tegen de tijd dat Jefferson Airplane speelt hebben de Hells Angels hun handen vol aan het bewaken van de orde. De Angels en de hippies zijn als water en vuur, wat verergerd wordt door de nieuwkomers onder de Angels, die zich nog moeten bewijzen. Nummers worden diverse keren onderbroken vanwege vechtpartijen voor en zelfs op het podium.
De avond is al een eind op weg als de Stones met een krachtig Sympathy For The Devil hun optreden starten. Al snel wordt het nummer onderbroken vanwege vechtpartijen. De camera brengt de kijker in een tranceachtige toestand door onafgebroken te registreren wat er gebeurt. Een betraand meisje met daarnaast een lachende man. Een naakte vrouw die zich naar voren wurmt. Een hond die over het podium loopt. Een aantal mensen die in de stuwende massa iets willen oprapen: een slachtoffer? Nee een motorfiets! Een verdwaasd voor zich uit starende Hells Angel. Dan escaleert de boel en in een flits zie je een hand met een mes door de lucht gaan en landen in de schouder van een ander. Wat er daarna gebeurt is niet helemaal duidelijk, maar niet veel later verlaten de Stones met een helikopter de plek des onheils. Vier doden, ook vier die dag geborenen, en vele gewonden achterlatend.
Eerder schreef ik al de Gimme Shelter een film is over hóe de gebeurtenissen plaatsvonden. Daar schuilt ook een mogelijke zwakte in; waaróm het zo gebeurt wordt niet altijd even duidelijk. Waarom werden Hells anges aangesteld om de orde te bewaken? Waarom werd er door niemand ingegrepen terwijl het overduidelijk fout liep? Dat soort vragen worden hier niet beantwoord. Deel is dat te verklaren door het gehanteerde concept van direct cinema. Interviews, die wel die inzichten hadden kunnen bieden, horen daar niet bij. Dat is tevens de sterkte van Gimme Shelter. De beelden zijn van zichzelf al indrukwekkend genoeg. Menigmaal liepen de rillingen me over het lijf, interviews en achtergronden hadden beslist afbreuk gedaan aan de impact.
Hoewel de Stones in het middelpunt van de documentaire staan is Gimme Shelter zeker niet alleen voor de fans. De manier waarop met rake beelden en een adequate montage een spannend verhaal verteld wordt zal ook de neutrale filmkijker weten te boeien. Ook is de lengte, zon 90 minuten, precies goed om de aandacht van de kijker geen moment te laten verslappen.
Voor de Stonesfan zal wellicht een tweeslachtig gevoel heersen: enerzijds zal de laconieke houding van de heren jegens de gebeurtenissen de handen niet op elkaar weten te krijgen, anderzijds is er fantastische muziek. Naast een aantal energieke live-opnamen van eerdere concerten worden er ook licht afwijkende versies van Sticky Fingers nummers ten gehore gebracht. Bijvoorbeeld een losjes gespeelde Brown Sugar, met solootje in het intro, is voer voor de Stone-o-fielen. Zowel voor de fans als voor de neutrale toeschouwer is Gimme Shelter dus meer dan de moeite waard.
[rating 5]