Deze voortreffelijke Netflix-serie herinnert mij eraan waarom ik mijn 'tijd' veel liever in films steek dan series
'Dark' van Baran bo Odar en Jantje Friese is indrukwekkend maar tijdrovend.
Soms bevestigt een geweldige serie juist waarom films zo aantrekkelijk blijven. De Duitse Netflix-serie Dark is knap gemaakt, spannend en slim opgebouwd, maar precies die kwaliteit maakt ook duidelijk hoeveel tijd een serie van je vraagt voordat alles echt op zijn plek valt.
Na de eerste aflevering is de kans groot dat Winden blijft hangen. Makers Baran bo Odar en Jantje Friese (Who Am I) bouwen een wereld waarin elke blik verdacht voelt. Het is verslavend, maar niet zonder een lichte irritatie.
Tijd als tegenstander
Het uitgangspunt van Dark grijpt meteen, zeker voor wie houdt van verhalen waarin tijd meer is dan een trucje. Toch werkt diezelfde tijd tegen de kijker. Na zeven afleveringen blijft bij mij de grote vraag 'wat gebeurt hier eigenlijk?' grotendeels onbeantwoord, terwijl de serie steeds nieuwe deuren opent.
Daar schuurt voor mij het probleem. Series hebben ruimte voor extra verhaallijnen, waardoor de wereld voller wordt dan nodig voelt. Dat kan diepte geven, maar het haalt ook vaart weg. Ook Dark neemt soms lang de tijd om iets te laten landen.
Maar één echt verhaal
Bij een film ligt dat anders. Je stapt in met de verwachting dat het antwoord binnen twee uur dichterbij komt. Een vervolg kan later nog iets toevoegen, maar in veruit de meeste gevallen voelt het oorspronkelijke verhaal afgerond genoeg om de kern te begrijpen.
Dat maakt Dark niet minder indrukwekkend. Met Louis Hofmann (Land of Mine) als sterke blikvanger steekt de serie ver boven het gemiddelde uit. Toch herinnert dit kijkavontuur eraan waarom een film voor mij prettiger is, zeker als er na seizoen één nog twee seizoenen klaarstaan.
Na de eerste aflevering is de kans groot dat Winden blijft hangen. Makers Baran bo Odar en Jantje Friese (Who Am I) bouwen een wereld waarin elke blik verdacht voelt. Het is verslavend, maar niet zonder een lichte irritatie.
Tijd als tegenstander
Het uitgangspunt van Dark grijpt meteen, zeker voor wie houdt van verhalen waarin tijd meer is dan een trucje. Toch werkt diezelfde tijd tegen de kijker. Na zeven afleveringen blijft bij mij de grote vraag 'wat gebeurt hier eigenlijk?' grotendeels onbeantwoord, terwijl de serie steeds nieuwe deuren opent.
Daar schuurt voor mij het probleem. Series hebben ruimte voor extra verhaallijnen, waardoor de wereld voller wordt dan nodig voelt. Dat kan diepte geven, maar het haalt ook vaart weg. Ook Dark neemt soms lang de tijd om iets te laten landen.
Maar één echt verhaal
Bij een film ligt dat anders. Je stapt in met de verwachting dat het antwoord binnen twee uur dichterbij komt. Een vervolg kan later nog iets toevoegen, maar in veruit de meeste gevallen voelt het oorspronkelijke verhaal afgerond genoeg om de kern te begrijpen.
Dat maakt Dark niet minder indrukwekkend. Met Louis Hofmann (Land of Mine) als sterke blikvanger steekt de serie ver boven het gemiddelde uit. Toch herinnert dit kijkavontuur eraan waarom een film voor mij prettiger is, zeker als er na seizoen één nog twee seizoenen klaarstaan.
Interessant voor jou
Nieuwe thriller houdt kijkers in zijn greep op Netflix, Prime Video pakt uit met fantasyreeks en fantasy op HBO Max die je versteld doen staan
Netflix komt met seizoen 4 van misdaadserie, nieuwe trailer voor seizoen 2 van serie en scifi-serie nog steeds te streamen
