Deze tijdreisfilm lijkt eerst klein en vreemd, maar na 25 minuten valt het slimme mechanisme op zijn plek
Door een aantal slimme trucs onderscheidt deze film zich van andere tijdreisfilms.
De Spaanse sciencefictionfilm Timecrimes uit 2007 begint bedrieglijk eenvoudig. Héctor, gespeeld door Karra Elejalde, brengt met zijn vrouw Clara een rustige dag door wanneer hij met een verrekijker een jonge vrouw in het bos bespiedt. Die nieuwsgierigheid zet een reeks gebeurtenissen in gang die steeds verder ontsporen.
Na ongeveer 24 minuten komt het tijdreismechanisme in beeld en verandert de film in een ingenieuze puzzel. Héctor vlucht voor een mysterieuze man met een verband om zijn gezicht en belandt bij een tijdmachine, waarmee hij ongeveer een uur terug in de tijd wordt gestuurd. Plotseling loopt er nog een versie van hemzelf rond.
Bijzonder
Wat Timecrimes bijzonder maakt, is dat Héctor niet simpelweg probeert zijn fouten te herstellen. Hij weigert te accepteren dat de gebeurtenissen die hij probeert te voorkomen juist door zijn eigen toekomstige versies worden veroorzaakt. Daardoor verandert hij zelf in de dreigende figuur waarvoor hij aanvankelijk op de vlucht sloeg.
Regisseur Nacho Vigalondo, die ook de wetenschapper speelt die de tijdmachine beheert, bouwt het verhaal zorgvuldig op. Iedere verkeerde beslissing veroorzaakt nieuwe problemen en uiteindelijk duiken er zelfs drie versies van Héctor op. De film laat zien hoe een betrekkelijk klein incident kan uitgroeien tot een vrijwel onontwarbare tijdreisconstructie.
Nieuwsgierig
Toch draait deze Spaanse thriller niet alleen om ingewikkelde tijdlijnen. Héctors gedrag tegenover de naamloze vrouw in het bos maakt duidelijk dat zijn problemen niet uitsluitend door de tijdmachine ontstaan. Zijn nieuwsgierigheid slaat om in grensoverschrijdend gedrag, terwijl hij zichzelf steeds opnieuw probeert wijs te maken dat hij geen andere keuze heeft.
De vrouw krijgt nauwelijks een eigen verhaal, en dat maakt haar rol ongemakkelijker dan die van een doorsnee personage in een thriller. Terwijl Héctor steeds verder verstrikt raakt in zijn eigen acties, blijft zij vooral het slachtoffer van zijn beslissingen. De film nodigt de kijker daardoor uit om ook kritisch naar zijn gedrag te kijken.
Andere visie
Daarmee wijkt Timecrimes af van bekende tijdlusfilms zoals Groundhog Day, waarin herhaling uiteindelijk tot persoonlijke groei leidt. Héctor leert juist nauwelijks iets van zijn fouten en blijft dezelfde keuzes maken. Zijn grootste vijand blijkt niet de tijdmachine, maar zijn onvermogen om verantwoordelijkheid te nemen voor zijn eigen gedrag.
Na ongeveer 24 minuten komt het tijdreismechanisme in beeld en verandert de film in een ingenieuze puzzel. Héctor vlucht voor een mysterieuze man met een verband om zijn gezicht en belandt bij een tijdmachine, waarmee hij ongeveer een uur terug in de tijd wordt gestuurd. Plotseling loopt er nog een versie van hemzelf rond.
Bijzonder
Wat Timecrimes bijzonder maakt, is dat Héctor niet simpelweg probeert zijn fouten te herstellen. Hij weigert te accepteren dat de gebeurtenissen die hij probeert te voorkomen juist door zijn eigen toekomstige versies worden veroorzaakt. Daardoor verandert hij zelf in de dreigende figuur waarvoor hij aanvankelijk op de vlucht sloeg.
Regisseur Nacho Vigalondo, die ook de wetenschapper speelt die de tijdmachine beheert, bouwt het verhaal zorgvuldig op. Iedere verkeerde beslissing veroorzaakt nieuwe problemen en uiteindelijk duiken er zelfs drie versies van Héctor op. De film laat zien hoe een betrekkelijk klein incident kan uitgroeien tot een vrijwel onontwarbare tijdreisconstructie.
Nieuwsgierig
Toch draait deze Spaanse thriller niet alleen om ingewikkelde tijdlijnen. Héctors gedrag tegenover de naamloze vrouw in het bos maakt duidelijk dat zijn problemen niet uitsluitend door de tijdmachine ontstaan. Zijn nieuwsgierigheid slaat om in grensoverschrijdend gedrag, terwijl hij zichzelf steeds opnieuw probeert wijs te maken dat hij geen andere keuze heeft.
De vrouw krijgt nauwelijks een eigen verhaal, en dat maakt haar rol ongemakkelijker dan die van een doorsnee personage in een thriller. Terwijl Héctor steeds verder verstrikt raakt in zijn eigen acties, blijft zij vooral het slachtoffer van zijn beslissingen. De film nodigt de kijker daardoor uit om ook kritisch naar zijn gedrag te kijken.
Andere visie
Daarmee wijkt Timecrimes af van bekende tijdlusfilms zoals Groundhog Day, waarin herhaling uiteindelijk tot persoonlijke groei leidt. Héctor leert juist nauwelijks iets van zijn fouten en blijft dezelfde keuzes maken. Zijn grootste vijand blijkt niet de tijdmachine, maar zijn onvermogen om verantwoordelijkheid te nemen voor zijn eigen gedrag.
