Voor een sociaal-kritisch drama kan de film niet doorgaan helaas.
De 19-jarige Tsotsi leeft op de straten van Johannesburg. Zijn naam betekent gangster in straattaal, maar zijn echte naam en de herinneringen aan het verleden drukt Tsotsi weg. Hij is impulsief en gewelddadig en maakt mensen bang. Samen met enkele anderen leeft hij dan ook van de straatsmisdaad. Op een avond blijft een van Tsotsis maten doorvragen over zijn verleden, waarop Tsotsi hem in elkaar slaat. Hij slaat op de vlucht en berooft een vrouw van haar auto. Daarin blijkt een drie maanden oude baby te zitten. De baby brengt een zorgzame kant in Tsotsi naar boven.
- Regie
- Gavin Hood.
- Cast
- Percy Matsemela, Zola, Israel Makoe, Ian Roberts, Nambitha Mpumlwana, Rapulana Seiphemo, Owen Sejake, Terry Pheto, Presley Chweneyagae, Kenneth Nkosi, Mothusi Magano, Zenzo Ngqobe, Jerry Mofokeng, Thembi Nyandeni, Sindi Khambule.
- Budget
- $ 3.000.000
- Opbrengst
- $ 9.879.971
- Release
- 23.12.2005
Filmtotaal Recensie
Regie: Gavin Hood | Cast: Presley Chweneyagae (Tsotsi), Mothusi Magano (Boston), Jerry Mofokeng (Morris), Terry Pheto (Miriam), Kenneth Nkosi (Aa) e.a. | Speelduur: 94 minuten
Zelden zagen de golfplaten daken van de sloppenwijken in Johannesburg er zo fotogeniek uit. Bijna alsof de townships in een studio zijn nagebouwd. Regisseur Gavin Hood bereikt met zijn in de ghettos gesitueerde verhaal niet het rauwe realisme van een Cidade de Deus (2002), maar dat was wellicht ook niet de intentie. Het gestilleerde Tsotsi, hier momenteel vooral bekend als de film die onze Paradise Now versloeg bij de recente Oscaruitreiking, komt in alles over als een sprookje.
De vraag is waar die beelden van arme, verloederde buurten hun opmerkelijke glans vandaan hebben. Na enig speurwerk blijkt dat Hollywood hier een rol in heeft gespeeld. Daar ging de Zuid-Afrikaanse filmmaker en scenarist Gavin Hood op zoek naar financiers voor zijn geplande verfilming van Athol Fugards gelijknamige roman. Het script werd gedurende die zoektocht meerdere malen aangepast. De jaren vijftig, waarin het boek zich afspeelt, werden vervangen door het heden en ook het einde kreeg een metamorfose, opdat het publiek zou achterblijven met gevoelens van optimisme en hoop. Ook de belofte om er geen semi-documentaire met de bekende grofkorrelige beelden van te maken, was een belangrijke stap. Uiteindelijk werd een Engelsman de financier, maar het geflirt met Hollywood blijft in het eindresultaat zichtbaar.