Filmtotaal Recensie

Regie: Wim van der Aar | Cast: Guido van Waveren, e.a. | Speelduur: 87 minuten | Jaar: 2012

Hij filmde reclamespotjes voor een automerk, een telefoonaanbieder, een opticien, een supermarktketen en een bank, maar de grootste liefde van de in 1964 geboren Wim van der Aar is het verzamelen van beeld- en geluidopnames. In twee decennia heeft Van der Aar een collectie opgebouwd van ruim vijfduizend opnames die hij overal en nergens opscharrelde. Deze liefhebberij resulteerde in 1996 in het oprichten van SUPERM8, een platform voor found footage, home movies en amateurfilms. Ondanks zijn omvangrijke cv als reclamefilmer geldt [/i]De Van Waveren Tapes[/i] als zijn bioscoopdebuut. Het is een imposante, fragmentarische karakterschets van een man die niemand echt kende, onder wie hijzelf.

Op het Amsterdamse Waterlooplein vond Van der Aar halverwege de jaren negentig een tas vol met geluidsopnames van ene Guido van Waveren. De banden bestaan uit opnames van telefoongesprekken die Van Waveren in de jaren zeventig voerde met officiële instanties, zijn beste vriendin Nel, zijn moeder, maar ook enkel een monoloog tot zichzelf gericht. Van Waveren, zo blijkt uit onderzoek van Van der Aar, heeft slechts vier jaar lagere school gevolgd en ging op zijn vijfentwintigste zonder werk op zichzelf wonen in de Pijp, terend op de zak van zijn moeder. Langzaam ontvouwt zich een beeld van een gekweld man afkomstig uit een welgestelde familie. Hij heeft narcistische persoonlijkheidskenmerken - wat wel blijkt uit het tapen van zijn eigen gesprekken - en onderhield een moeizame, verwijtende relatie met zijn moeder.

Lees verder