Het werk van Roland Emmerich moet je altijd met een flinke korrel zout nemen. Met zijn nieuwste maakt hij het wel heel bont.
In 'Moonfall' komt de maan in botsing met iets mysterieus waardoor ze van haar baan raakt en in ramkoers komt met de planeet aarde. Terwijl de rampen zich op aarde al beginnen te voltrekken, gaan NASA executive Jo Fowler en haar ex collega Brian Harper samen met space nerd en ruimte rookie KC Houseman op ruimtemissie voor een allerlaatste kans om het noodlot te keren. Daar ontdekken de bondgenoten dat de maan niet is wat we altijd gedacht hebben
- Regie
- Roland Emmerich
- Cast
- Tyrone Benskin, Donald Sutherland, Halle Berry, Maxim Roy, Stephen Bogaert, Michael Peña, Patrick Wilson, John Bradley, Carolina Bartczak, Eme Ikwuakor, Katy Breier, Charlie Plummer, Josh Cruddas, Wenwen Yu, Chris Sandiford, Frank Schorpion, Kathleen Fee, Zayn Maloney, Ava Weiss, Jonathan Maxwell Silver, Ryan Bommarito, Hazel Nugent.
- Budget
- $ 150.000.000
- Release
- 02.02.2022
- Release NL
- 24.03.2022
- Release DVD
- 07.07.2022
Filmtotaal Recensie
Regie: Roland Emmerich | Scenario: Roland Emmerich, Harald Kloser en Spenser Cohen | Cast: Halle Berry (Jocinda Fowler), Patrick Wilson (Brian Harper), John Bradley (KC Houseman), Charlie Plummer (Sonny Harper), Michael Peña (Tom Lopez), Caroline Bartczak (Brenda Lopez)m e.a. | Speelduur: 130 minuten | Jaar: 2022
In onze harde realiteit is ramptoerisme verachtelijk, maar de ramptoerist uithangen in de bioscoop is volstrekt acceptabel. Vooral als het om gebeurtenissen gaat die in werkelijkheid onmogelijk kunnen plaatsvinden. Een meester in de rampenfilm is de Duitser Roland Emmerich. Hij heeft op de wereldwijde bioscooppopulatie heel wat catastrofes afgevuurd. Of het nu gaat om een buitenaardse invasie, een klimaatramp of het einde der tijden, Emmerich weet er altijd wel weer hersenloos amusement uit te persen. Dat hoeft net per se een diskwalificatie te zijn.
Het oeuvre van de filmmaker mag dan allesbehalve intellectueel of artistiek hoogstaand zijn, het kent tevens een hoog vermakelijkheidsgehalte. Ook heel wat waard. Misschien zit de charme van Emmerichs werk wel in het besef dat hoe erg je eigen sores ook mogen zijn, je gelukkig niet in een ramp van globale omvang terecht bent gekomen. De elementen en omstandigheden die Emmerich combineert zijn vaak zo over de top, dat het de amusementswaarde alleen nog maar doet toenemen. Het zijn dan ook deze ingrediënten die Moonfall tot een typische Roland Emmerich-film maken, compleet met uiterst onwaarschijnlijk plot en een zoetsappig familieverhaaltje dat poogt nog enige emotie op te roepen. Alsof je daar op zit te wachten als de wereld dreigt te vergaan.
