Intiem drama over een componist en gamba-speler (soort cello) die alleen voor zichzelf schrijft, en muziek leeft, versus een speler die de blitz wil maken en bekend wil worden. Aan het eind van hun leven groeien ze naar elkaar toe, over de centrale vraag: wat is muziek?
De film heeft een trieste sfeer, en wordt begeleid door heel veel grotendeels trieste gamba-muziek. Ook is de film erg traag, op zijn tijd zelfs behoorlijk saai. Maar, hierdoor komen de karakters wel weer erg mooi tot hun recht.
Wat ik zelf erg storend vind is dat wanneer de acteurs zogenaamd op de gamba zitten te spelen, het toch wel erg duidelijk is dat ze dat niet zelf doen, de stuntelige vingerbewegingen ten spijt. Om dit op te vangen zien we volle minuten aan close-ups van het gezicht waarbij je vingers noch strijkstok kunt zien, en de gezichten geven een uitdrukking alsof ze intens met de muziek meeleven.
Al met al een mooie film, mits je van trieste cellomuziek en doorleefde karakters houdt, en van films die *zeer* uitgebreid de tijd nemen om het verhaal te vertellen.
ErwinT
De film heeft een trieste sfeer, en wordt begeleid door heel veel grotendeels trieste gamba-muziek. Ook is de film erg traag, op zijn tijd zelfs behoorlijk saai. Maar, hierdoor komen de karakters wel weer erg mooi tot hun recht.
Wat ik zelf erg storend vind is dat wanneer de acteurs zogenaamd op de gamba zitten te spelen, het toch wel erg duidelijk is dat ze dat niet zelf doen, de stuntelige vingerbewegingen ten spijt. Om dit op te vangen zien we volle minuten aan close-ups van het gezicht waarbij je vingers noch strijkstok kunt zien, en de gezichten geven een uitdrukking alsof ze intens met de muziek meeleven.
Al met al een mooie film, mits je van trieste cellomuziek en doorleefde karakters houdt, en van films die *zeer* uitgebreid de tijd nemen om het verhaal te vertellen.
7/10.