The Lady Vanishes (1938)

Spies! Playing the game of love - and sudden death!

Beste filmliefhebber,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt. Dit vinden wij jammer, want FilmTotaal is dankzij onze advertenties gratis toegankelijk. Graag willen we je vragen een uitzondering te maken voor FilmTotaal. Hoe je dat moet doen lees je hier.

M.v.g FT

Reviews (1)

Mr. Hulot

Avatar

The Lady Vanishes was de laatste film die Hitchcock in Groot-Brittannië maakte voordat hij (mede door deze film) doorbrak in Hollywood, en het was een grote hit in 1938. Van de beroemde Hitchcock-suspense is in deze film geen sprake, en dat was ook niet de bedoeling. Op de poster wordt de film aangeprezen met: Comedy! Chills! Chuckles! On a mystery express! Tachtig jaar later is het moeilijk voor te stellen dat mensen in groten getale naar de bioscoop gingen om dit te gaan zien: de film is traag, uiteraard in zwart-wit, en vertelt een onnozel verhaaltje dat zich geheel afspeelt in en rondom een trein. Het camera- en acteerwerk doen knullig en verouderd aan, om van de humor maar te zwijgen. Humor veroudert net zo snel als mode. Aan de geamuseerde gezichten van de cast kun je zien dat sommige dingen leuk bedoeld waren, maar op hun billen vallende acteurs en dieren die hun kop om een hoekje steken vinden wij niet meer dolkomisch. Het is daarentegen interessant om te zien wat in 1938 een vlotte, moderne outfit was, en dat die een smaakvollere versie is van de verschrikkelijke mode uit de jaren 80.

Eenmaal kijkend met een wat meer historische blik valt er nog veel meer te genieten. De trein zelf bijvoorbeeld. Het is een stoomtrein zoals wij die alleen uit musea kennen, maar dan niet opgepoetst, volledig historisch verantwoord ingericht en in functie. Ook wat er op de perrons gebeurt is verbazend: er is een ware menigte aan personeel aanwezig om alles te openen, sluiten, inladen, uitladen, en coördineren. Ook in de trein zijn ze overal, inclusief een restaurant in vol ornaat met obers en koks, die het keukenafval zonder blikken of blozen uit het treinraampje kieperen. Flauwvallen behoorde voor dames nog tot het standaardrepertoire, en ook in levensgevaar gingen zij altijd vóór, zij het dat ze met lichte drang vooruit geduwd werden. Oudere mensen werden nog voor vol aangezien, evenals de psychologie van Freud en Jung.

De film ademt een gezellige, onbezorgde sfeer, waarin spionagecomplotten nog het meest lijken op een potje Cluedo met het hele gezin. Aan het eind van de film is er nog een verbijsterende schietpartij, die eraan herinnert dat deze mensen niet wisten dat ze allemaal over een jaar midden in een vreselijke wereldoorlog zouden zitten. Terwijl de mensen hun pistolen afschieten, die niet hoeven te worden herladen en grote witte rookwolken uitbraken, steken ze nog gezellig een pijpje op en hebben hele gesprekken over bijzaken. Wordt er iemand geraakt, dan neemt die even de tijd om een verbijsterd gezicht te trekken, steekt pas daarna de handen dramatisch in de lucht, om vervolgens in een zelf gespeelde slow motion ter aarde te zijgen. Vijf jaar later zou zo’n scène er heel anders hebben uitgezien, met een cast die allemaal 5 oorlogsjaren achter de rug hadden.
The Lady Vanishes was ooit een amusante, hippe blockbuster, maar hoewel Lockwood en Redgrave beslist een leuk filmstel zijn, is hij 80 jaar later om heel andere redenen amusant: het zijn de gewone, vanzelfsprekende dingen in de film die voor ons nu exotisch en boeiend zijn.