The Glenn Miller Story

The Glenn Miller Story (1954)

See it and Hear it as Never Before [1980 re-release]

Reviews (2)

Tarkus

Avatar

Mijn allereerste herinnering aan deze film gaat al heel ver, de eerste maal dat ik hem zag was zelfs in zwart-wit (in de tijd dat er nog gene kleuren tv bestond dus).
Maar dankzij deze film heb ik wel de prachtige muziek van Glenn Miller leren kennen, ja zelfs een liefhebber van rockmuziek zoals ik kan deze muziek ook wel waarderen.
De film toont de opkomst en tragische einde van een van de grootste componisten uit de muziekgeschiedenis, het is dus bijzonder spijtig dat zijn leven zo abrupt eindigde aan het eind van de Tweede Wereldoorlog, we hadden nog veel mooie dingen kunnen horen van deze man.
De prent op zich, nu al 60 jaar oud !!, is prachtig gemaakt met natuurlijk veel aandacht voor Miller's muziek zoals het hoort.
Het einde is natuurlijk bijzonder emotioneel en triest, maar toch kan ik de film warm aanbevelen, voor muziekliefhebbers en ook voor diegenen die deze muziek nog niet kennen, want na meer dan 70 jaar heeft het nog niets van zijn kracht verloren.
Topfilm !!!

notReal

Avatar

Ik hou er niet zo van om 'tienen' te geven; ik ben meer iemand die altijd wel wat aan te merken heeft. En okee, het tempo had vast anders gekund, en het verhaal iets minder Amerikaans-succesverhaal, en Jimmy Stewart had misschien iets minder een karikatuur van zichzelf kunnen zijn, maar bij deze epic krijg ik iedere keer weer rillingen op mn rug en tranen in mn ogen.

Als je de film goed bekijkt en de zoektocht van de jonge Glenn Miller naar zijn eigen 'sound' probeert te begrijpen, dan zul je daarna iedere cover/uitvoering van een Glenn Miller-liedje langs een hogere lat leggen. "Is deze manier van spelen hoe hij het bedoelt heeft?" Impressionisten van Glenn Miller muziek kunnen zich wat mij betreft daarom maar beter bij het origineel houden, met hetzelfde ritme en zeker met dezelfde instrumenten..

Wat deze film werkelijk bijzonder maakt is de medewerking van diverse originele muzikanten, die in werkelijkheid dus geen acteurs waren. Ondermeer Gene Krupa, Ben Pollack, Frances Langford en natuurlijk Louis Armstrong -helden in hun eigen genre- deden graag mee aan dit postume eerbetoon aan een geweldige collega.

Ik werd door het zien van deze meeslepende en innemende film op slag fan van James Stewart en kreeg nog meer bewondering voor Glenn Miller's fantastisch swingende muziek.

Zodra hij weer te zien is staat hij zeker aan!