Filmtotaal Recensie

Hoe lastig het leven kan zijn voor iemand die lijdt onder dwangneuroses (of, zoals de Amerikanen het noemen, obsessive-compulsive disorder) liet Jack Nicholson een aantal jaren geleden al zien met zijn vertolking van de onvergetelijke Melvin Udall in As Good As It Gets. Maar Melvin Udall was een schrijver, die zijn werk thuis kon doen en eigenlijk alleen voor zijn maaltijden de deur uit hoefde. Roy Waller (Nicolas Cage), de hoofdpersoon uit Ridley Scotts nieuwste film Matchstick Men, leidt een iets gecompliceerder bestaan: hij is een professioneel oplichter, een grifter, een ‘matchstick man’. Ooit wist hij hiermee het grote geld binnen te halen, maar dat is lang geleden. Roy en zijn protégé Frank (Sam Rockwell) richten zich nu voornamelijk op naïeve huisvrouwen en ouderen, die ze via een vermakelijke dubbele zwendel twee keer achter elkaar tillen: eerst via de telefoon als frauduleuze verkopers, daarna aan huis als fraudebestrijdende rechercheurs.

Gezien het feit dat Roy lijdt aan hevige pleinvrees, smetvrees, een batterij tics en een slecht geweten, gek wordt van openstaande deuren of ramen en deze slechts door het uitvoeren van een merkwaardig ritueel kan openen of sluiten, is zijn succes als ‘con artist’ (zoals hij zichzelf noemt) behoorlijk indrukwekkend. Maar hij krijgt het alleen voor elkaar door een sober en solitair leven te leiden, niemand behalve Frank toe te laten in zijn smetteloos schone huis, en iedere dag een kalmerend pilletje te slikken.

Lees verder