Raadselachtige film. De start is moeizaam en onduidelijk. Eerst gaat het om de tango, geleidelijk aan wordt de tango een metafoor voor de relatie tussen de hoofdpersonen (aantrekken en afstoten). De danser leert de regisseuse de tango. Hij leidt en zij moet volgen. Later draaien de rollen volledig om. Zij gaat een film maken en hij is als acteur afhankelijk van haar. Steeds is sprake van opportunisme bij de één en onzekerheid bij de ander. Onbegrijpelijk is dat de regisseuse de hoofdrol speelt: een afstandelijke Britse met weinig passie (en dat in een film over de tango). De passie voor de tango komt in ieder geval wel tot zijn recht. Mooie beelden in zwart/wit. Art House.
Falconetti