Een van de beste films ooit! Het verhaal is erg mooi en ook zo zielig!
Een vader heeft als baan posters ophangen en daar moet hij een eigen fiets voor hebben van zijn baas. De vader heeft een vrouw en twee kinderen en ze zijn erg arm. Op een dag is hij bezig met het ophangen van posters en dan wordt zijn fiets gestolen. Hij gaat naar de politie want hij denkt dat de politie het erg serieus gaan nemen. Maar helaas.
Dus besluit de man om samen met zijn zoon heel Rome rond te dwalen op zoek naar zijn fiets. Uiteindelijk vinden ze de dief maar hij heeft de fiets al verkocht. De vader wordt helemaal boos en beschuldigd de dief maar de dief raakt in shock en de hele buurt komt om hun heen staan en ze worden boos op de vader. De politie kan de dief niet arresteren omdat er geen getuigen waren bij de diefstal.
De vader en zoon gaan weg en gaan op de stoep voor het voetbalstadion zitten. De vader kijkt naar al die fietsen die daar staan. Hij besluit er een te stelen. Maar ironisch genoeg wordt hij wel betrapt(ironie want bij de diefstal van zijn fiets waren er geen getuigen). Dan komt er een erg verdrietige scene. Alle mensen komen om hem heen staan en vernederen hem. De zoon kijkt verdrietig toe. De man(waarvan de vader de fiets wilde stelen)besluit geen aanklacht in te dienen tegen de vader. Want hij krijgt medelijden met het zoontje.
De vader pakt zijn zoon bij de hand en loopt weg. De kijker wordt in onzekerheid achtergelaten: onzeker over hun toekomst.
Dit meesterwerkje kregen wij op de filmacademie (RITCS) als studiemateriaal van de onvolprezen Jo Ropke (God hebbe zijn ziel, de goede man) en toen vielen de schellen me van de ogen : met slechts 2 camera's en zonder kunstlicht, alles op locatie gefilmd met niet-professionele acteurs, kom daar in het Hollywood van nu maar eens om.
Een pareltje van neo-realistische Italiaanse cinema om te hebben, te houden en te koesteren. En nog eens te kijken !
Put this in your pipe and smoke it, Lars von F#&$%ing Trier.
nilofarish
Een vader heeft als baan posters ophangen en daar moet hij een eigen fiets voor hebben van zijn baas. De vader heeft een vrouw en twee kinderen en ze zijn erg arm. Op een dag is hij bezig met het ophangen van posters en dan wordt zijn fiets gestolen. Hij gaat naar de politie want hij denkt dat de politie het erg serieus gaan nemen. Maar helaas.
Dus besluit de man om samen met zijn zoon heel Rome rond te dwalen op zoek naar zijn fiets. Uiteindelijk vinden ze de dief maar hij heeft de fiets al verkocht. De vader wordt helemaal boos en beschuldigd de dief maar de dief raakt in shock en de hele buurt komt om hun heen staan en ze worden boos op de vader. De politie kan de dief niet arresteren omdat er geen getuigen waren bij de diefstal.
De vader en zoon gaan weg en gaan op de stoep voor het voetbalstadion zitten. De vader kijkt naar al die fietsen die daar staan. Hij besluit er een te stelen. Maar ironisch genoeg wordt hij wel betrapt(ironie want bij de diefstal van zijn fiets waren er geen getuigen). Dan komt er een erg verdrietige scene. Alle mensen komen om hem heen staan en vernederen hem. De zoon kijkt verdrietig toe. De man(waarvan de vader de fiets wilde stelen)besluit geen aanklacht in te dienen tegen de vader. Want hij krijgt medelijden met het zoontje.
De vader pakt zijn zoon bij de hand en loopt weg. De kijker wordt in onzekerheid achtergelaten: onzeker over hun toekomst.
Een erg prachtige en mooie film
Bongwater
Dit meesterwerkje kregen wij op de filmacademie (RITCS) als studiemateriaal van de onvolprezen Jo Ropke (God hebbe zijn ziel, de goede man) en toen vielen de schellen me van de ogen : met slechts 2 camera's en zonder kunstlicht, alles op locatie gefilmd met niet-professionele acteurs, kom daar in het Hollywood van nu maar eens om.
Een pareltje van neo-realistische Italiaanse cinema om te hebben, te houden en te koesteren. En nog eens te kijken !
Put this in your pipe and smoke it, Lars von F#&$%ing Trier.