David Fincher wordt vaak gezien als een van de toonaangevende regisseurs van zijn generatie, en dat is niet verwonderlijk als je kijkt naar de films die hij geregisseerd heeft. Hij maakte zijn regiedebuut in 1992 met Alien 3 en brak door met Se7en (1995). Daarna regisseerde hij onder meer Fight Club, Panic Room, Zodiac, The Social Network en Gone Girl.
Hoewel hij uitgegroeid is tot een grote naam, zijn er ook projecten die Fincher graag wilde maken maar nooit tot uitvoering kon brengen. Een van deze projecten was een van zijn droomprojecten, bedoeld voor Disney. De studio werkte hem echter zo tegen dat Fincher besloot het project te laten vallen.
Nieuwe verfilming
Begin jaren 2010 wilde Fincher een nieuwe verfilming maken van de roman 20,000 Leagues Under the Sea. Dit scifi-boek van de Franse schrijver Jules Verne werd eerder al verfilmd, waarvan de versie uit 1954 waarschijnlijk de bekendste is. Die film werd geregisseerd door Richard Fleischer, geproduceerd door Walt Disney en met Kirk Douglas, James Mason en Peter Lorre in de hoofdrollen.
20,000 Leagues Under the Sea volgt drie hoofdpersonages: professor Aronnax, zijn assistent Conseil en de harpoenier Ned Land. Ze worden op een expeditie gestuurd om een "monstrueus zeedier" te onderzoeken dat schepen terroriseert. Al snel ontdekken ze dat het vermeende zeemonster in werkelijkheid een geavanceerde onderzeeër is, de Nautilus, bestuurd door de geheimzinnige Captain Nemo.
Veel gesprekken
Fincher voerde vanaf 2009 veel gesprekken met Disney over zijn visie op het onderwateravontuur. Hij wilde dichter bij het bronmateriaal blijven, waarin Captain Nemo wordt neergezet als een Indiase prins die zich verzet tegen het Britse kolonialisme. Disney was daar volgens Fincher echter minder enthousiast over.
"Ik wilde 20,000 Leagues Under the Sea echt graag maken, omdat wat wij in gedachten hadden eigenlijk best grof, smerig, nat en steampunkachtig was", vertelde Fincher in een interview met Letterboxd. "Je kunt mensen niet enthousiast maken over de risico's waar jij enthousiast over bent. Disney zat op een punt waarop ze zeiden: 'We moeten zeker weten dat er iets is waarvan we weten hoe we het van begin tot eind kunnen uitmelken, en daarvoor zul je bepaalde vakjes voor ons moeten afvinken.'"
Tegenwerking van Disney
Fincher sprak verder over de tegenwerking van Disney die de verfilming grotendeels de nek omdraaide: "Ik dacht: 'Jullie hebben Jules Verne toch gelezen?' Dit is een verhaal over een Indiase prins die problemen heeft met het witte imperialisme, en dat is wat wij wilden vertellen. En zij zeiden: 'Ja, ja, prima. Zolang daar maar veel minder van in zit.'"
"Op een gegeven moment kom je dan op het punt dat je denkt: 'Kijk, ik kan hier niet mee sjoemelen, en ik wil ook niet dat jullie pas bij de première ontdekken wat jullie hebben gefinancierd. Dat heeft geen zin, want de komende twee jaar zou het alleen maar trekken aan een dood paard zijn.' En daar had ik geen zin in. Het leven is te kort."
Project laten vallen
Uiteindelijk besloot Fincher het project te laten vallen om zich te richten op de thriller Gone Girl (2014). Het is niet verrassend dat de samenwerking tussen Disney en Fincher uiteindelijk niet werkte. De regisseur staat bekend als een echte auteur die graag volledige controle heeft over zijn filmvisie, terwijl Disney doorgaans geen studio is die dat soort creatieve vrijheid toestaat.
Hoewel hij uitgegroeid is tot een grote naam, zijn er ook projecten die Fincher graag wilde maken maar nooit tot uitvoering kon brengen. Een van deze projecten was een van zijn droomprojecten, bedoeld voor Disney. De studio werkte hem echter zo tegen dat Fincher besloot het project te laten vallen.
Nieuwe verfilming
Begin jaren 2010 wilde Fincher een nieuwe verfilming maken van de roman 20,000 Leagues Under the Sea. Dit scifi-boek van de Franse schrijver Jules Verne werd eerder al verfilmd, waarvan de versie uit 1954 waarschijnlijk de bekendste is. Die film werd geregisseerd door Richard Fleischer, geproduceerd door Walt Disney en met Kirk Douglas, James Mason en Peter Lorre in de hoofdrollen.
20,000 Leagues Under the Sea volgt drie hoofdpersonages: professor Aronnax, zijn assistent Conseil en de harpoenier Ned Land. Ze worden op een expeditie gestuurd om een "monstrueus zeedier" te onderzoeken dat schepen terroriseert. Al snel ontdekken ze dat het vermeende zeemonster in werkelijkheid een geavanceerde onderzeeër is, de Nautilus, bestuurd door de geheimzinnige Captain Nemo.
Veel gesprekken
Fincher voerde vanaf 2009 veel gesprekken met Disney over zijn visie op het onderwateravontuur. Hij wilde dichter bij het bronmateriaal blijven, waarin Captain Nemo wordt neergezet als een Indiase prins die zich verzet tegen het Britse kolonialisme. Disney was daar volgens Fincher echter minder enthousiast over.
"Ik wilde 20,000 Leagues Under the Sea echt graag maken, omdat wat wij in gedachten hadden eigenlijk best grof, smerig, nat en steampunkachtig was", vertelde Fincher in een interview met Letterboxd. "Je kunt mensen niet enthousiast maken over de risico's waar jij enthousiast over bent. Disney zat op een punt waarop ze zeiden: 'We moeten zeker weten dat er iets is waarvan we weten hoe we het van begin tot eind kunnen uitmelken, en daarvoor zul je bepaalde vakjes voor ons moeten afvinken.'"
Tegenwerking van Disney
Fincher sprak verder over de tegenwerking van Disney die de verfilming grotendeels de nek omdraaide: "Ik dacht: 'Jullie hebben Jules Verne toch gelezen?' Dit is een verhaal over een Indiase prins die problemen heeft met het witte imperialisme, en dat is wat wij wilden vertellen. En zij zeiden: 'Ja, ja, prima. Zolang daar maar veel minder van in zit.'"
"Op een gegeven moment kom je dan op het punt dat je denkt: 'Kijk, ik kan hier niet mee sjoemelen, en ik wil ook niet dat jullie pas bij de première ontdekken wat jullie hebben gefinancierd. Dat heeft geen zin, want de komende twee jaar zou het alleen maar trekken aan een dood paard zijn.' En daar had ik geen zin in. Het leven is te kort."
Project laten vallen
Uiteindelijk besloot Fincher het project te laten vallen om zich te richten op de thriller Gone Girl (2014). Het is niet verrassend dat de samenwerking tussen Disney en Fincher uiteindelijk niet werkte. De regisseur staat bekend als een echte auteur die graag volledige controle heeft over zijn filmvisie, terwijl Disney doorgaans geen studio is die dat soort creatieve vrijheid toestaat.
