Ruimtehorror blijft een van de effectiefste genres binnen de filmwereld. Het onbekende, de stilte van de ruimte en een levensvorm die totaal anders denkt dan wij zorgen bijna automatisch voor spanning. Dat is exact waarom Life bij de release zoveel potentie leek te hebben, maar waar ging deze eigenlijk de mist in?
Met grote sterren als Jake Gyllenhaal, Ryan Reynolds en Rebecca Ferguson had de film alle ingrediënten voor een moderne sciencefictionklassieker. In het begin werkt de film dan ook verrassend goed.
Sterk begin, maar dan...
De sfeer aan boord van het internationale ruimtestation voelt beklemmend en realistisch, terwijl de kleine buitenaardse levensvorm, genaamd 'Calvin', langzaam intelligenter en agressiever begint te worden. Vooral het idee dat de alien constant evolueert, maakt de eerste helft van de film behoorlijk ongemakkelijk.
Juist daar loopt Life uiteindelijk tegen hetzelfde probleem aan als veel andere monsterfilms. Hoe minder je van het wezen ziet, hoe enger het wordt. In de eerste scènes is Calvin vooral angstaanjagend omdat niemand begrijpt wat het precies is of hoe het werkt. De paranoia doet het meeste werk.
Te veel beelden
Tijdens de tweede helft van de film komt de alien steeds vaker volledig in beeld, waardoor langzaam een deel van de dreiging verdwijnt. Calvin verandert uiteindelijk in een soort zwevende ruimte-inktvis, waardoor de mysterieuze horror plaatsmaakt voor meer traditionele actie en achtervolgingen.
Het monster wordt daardoor minder onvoorspelbaar en dus automatisch minder eng. Dat is extra jammer omdat regisseur Daniel Espinosa duidelijk sterk begon. De film bevat meerdere intense scènes, waaronder de inmiddels beroemde sterfscène van Reynolds' personage, die destijds veel bioscooppubliek compleet verraste.
Ook interessant
Deze beruchte horrorfilm breekt zelfs de meest doorgewinterde horrorfans: "Té extreem"
Horrorfans denken vaak dat ze alles aankunnen. Gore, martelingen, schokkende beelden of extreme psychologische horror, het kan soms niet gek genoeg. Toch gaan sommige films...[Lees verder]
Met grote sterren als Jake Gyllenhaal, Ryan Reynolds en Rebecca Ferguson had de film alle ingrediënten voor een moderne sciencefictionklassieker. In het begin werkt de film dan ook verrassend goed.
Sterk begin, maar dan...
De sfeer aan boord van het internationale ruimtestation voelt beklemmend en realistisch, terwijl de kleine buitenaardse levensvorm, genaamd 'Calvin', langzaam intelligenter en agressiever begint te worden. Vooral het idee dat de alien constant evolueert, maakt de eerste helft van de film behoorlijk ongemakkelijk.
Juist daar loopt Life uiteindelijk tegen hetzelfde probleem aan als veel andere monsterfilms. Hoe minder je van het wezen ziet, hoe enger het wordt. In de eerste scènes is Calvin vooral angstaanjagend omdat niemand begrijpt wat het precies is of hoe het werkt. De paranoia doet het meeste werk.
Te veel beelden
Tijdens de tweede helft van de film komt de alien steeds vaker volledig in beeld, waardoor langzaam een deel van de dreiging verdwijnt. Calvin verandert uiteindelijk in een soort zwevende ruimte-inktvis, waardoor de mysterieuze horror plaatsmaakt voor meer traditionele actie en achtervolgingen.
Het monster wordt daardoor minder onvoorspelbaar en dus automatisch minder eng. Dat is extra jammer omdat regisseur Daniel Espinosa duidelijk sterk begon. De film bevat meerdere intense scènes, waaronder de inmiddels beroemde sterfscène van Reynolds' personage, die destijds veel bioscooppubliek compleet verraste.
Ook interessant
Deze beruchte horrorfilm breekt zelfs de meest doorgewinterde horrorfans: "Té extreem"
Horrorfans denken vaak dat ze alles aankunnen. Gore, martelingen, schokkende beelden of extreme psychologische horror, het kan soms niet gek genoeg. Toch gaan sommige films...[Lees verder]
