Gisteren zag ik eindelijk 'Supergirl' op HBO Max en er is één ding dat ik compleet niet snap
Supergirl met Milly Alcock overtuigt deels, maar Craig Gillespie's actiespektakel lijkt al een paar jaar oud.
Ik heb Supergirl eerder dit jaar bewust overgeslagen in de bioscoop. De matige ontvangst hielp niet bepaald en omdat Superman van James Gunn mij ook al niet volledig wist te overtuigen, voelde ik weinig noodzaak om opnieuw het DC Universe in te duiken. Inmiddels heb ik de film dan toch gezien en één vraag blijft vooral hangen: hoe kan deze film uiteindelijk zo gedateerd aanvoelen?
Laat ik duidelijk zijn: Supergirl is wat mij betreft zeker geen geweldige film. Daarvoor gaat er simpelweg te veel mis. Toch heb ik me er meer mee vermaakt dan ik vooraf had verwacht. Vooral omdat er zichtbaar geprobeerd wordt om van Kara Zor-Els avontuur iets anders te maken dan opnieuw een superheld die een stad moet redden van een gigantisch gevaar.
Een beetje Guardians
De invloed van Guardians of the Galaxy is onmogelijk te missen. De buitenaardse werelden, vreemde figuren en vooral de ruimtepiraten hebben regelmatig iets weg van de Ravagers uit de Marvel-films. Alleen ogen die figuren in Supergirl vaak net wat smeriger en rauwer, groter ook. Prima.
Ook Milly Alcock (House of the Dragon) blijkt een uitstekende keuze. Na de trailers had ik al weinig twijfel dat zij Kara Zor-El kon dragen en dat doet ze ook. Ze heeft precies genoeg eigenheid en charme om van deze Supergirl geen vrouwelijke kopie van Superman te maken.
En toen kwam de CGI
Helaas belandt Kara uiteindelijk alsnog in een heel herkenbare superheldenfilm. Vooral tijdens de grotere actiescènes bekroop mij regelmatig het gevoel dat er maar weinig afstand wordt genomen van het oude DC Extended Universe. Opnieuw krijgen we enorme digitale omgevingen, personages die alle kanten op worden geslingerd en beelden die zo vol zitten met CGI dat je nauwelijks nog weet waar je naar moet kijken.
Dat vind ik misschien nog wel het vreemdste aan Supergirl, en dan met de wetenschap dat deze film is geregisseerd door Craig Gillespie. Dezelfde filmmaker maakte ook Cruella en I, Tonya, twee films die veel duidelijker een eigen smoel hebben. Waar is die Gillespie gebleven?
Wie hield wie tegen?
Natuurlijk is een peperdure DC-film iets totaal anders dan I, Tonya. Er zijn producenten, een grote studio en een compleet filmuniversum waar rekening mee moet worden gehouden. Toch blijf ik me afvragen hoeveel ruimte Gillespie daadwerkelijk heeft gekregen om zijn eigen film te maken.
Juist Gunn heeft met zijn eerdere werk laten zien dat een superheldenfilm niet voortdurend hoeft te bestaan uit meer explosies, meer CGI en nóg grotere eindgevechten. Daarom is het zo opvallend dat Supergirl uiteindelijk toch weer zo vaak terugvalt op precies dat soort spektakel. Is het stempel van Warner Bros. dan zo groot?
Less is more
Supergirl had alle ingrediënten om een vreemd en persoonlijker ruimteavontuur te worden. Alcock werkt, de buitenaardse setting werkt en zelfs de wat ruwere sfeer smaakt naar meer. Vervolgens wordt dat allemaal verpakt in een dertien-in-een-dozijn superheldenfilm waarin groter automatisch beter betekent.
Hopelijk durft Gunn met Man of Tomorrow, dat in de zomer van 2027 moet verschijnen, wat vaker op de rem te trappen. Minder gehak en gebeuk, minder digitale chaos en misschien eens geen ondergrond die tijdens de finale volledig in de fik staat. Superhelden hoeven wat mij betreft niet altijd de halve wereld af te breken om indruk te maken.
Laat ik duidelijk zijn: Supergirl is wat mij betreft zeker geen geweldige film. Daarvoor gaat er simpelweg te veel mis. Toch heb ik me er meer mee vermaakt dan ik vooraf had verwacht. Vooral omdat er zichtbaar geprobeerd wordt om van Kara Zor-Els avontuur iets anders te maken dan opnieuw een superheld die een stad moet redden van een gigantisch gevaar.
Een beetje Guardians
De invloed van Guardians of the Galaxy is onmogelijk te missen. De buitenaardse werelden, vreemde figuren en vooral de ruimtepiraten hebben regelmatig iets weg van de Ravagers uit de Marvel-films. Alleen ogen die figuren in Supergirl vaak net wat smeriger en rauwer, groter ook. Prima.
Ook Milly Alcock (House of the Dragon) blijkt een uitstekende keuze. Na de trailers had ik al weinig twijfel dat zij Kara Zor-El kon dragen en dat doet ze ook. Ze heeft precies genoeg eigenheid en charme om van deze Supergirl geen vrouwelijke kopie van Superman te maken.
En toen kwam de CGI
Helaas belandt Kara uiteindelijk alsnog in een heel herkenbare superheldenfilm. Vooral tijdens de grotere actiescènes bekroop mij regelmatig het gevoel dat er maar weinig afstand wordt genomen van het oude DC Extended Universe. Opnieuw krijgen we enorme digitale omgevingen, personages die alle kanten op worden geslingerd en beelden die zo vol zitten met CGI dat je nauwelijks nog weet waar je naar moet kijken.
Dat vind ik misschien nog wel het vreemdste aan Supergirl, en dan met de wetenschap dat deze film is geregisseerd door Craig Gillespie. Dezelfde filmmaker maakte ook Cruella en I, Tonya, twee films die veel duidelijker een eigen smoel hebben. Waar is die Gillespie gebleven?
Wie hield wie tegen?
Natuurlijk is een peperdure DC-film iets totaal anders dan I, Tonya. Er zijn producenten, een grote studio en een compleet filmuniversum waar rekening mee moet worden gehouden. Toch blijf ik me afvragen hoeveel ruimte Gillespie daadwerkelijk heeft gekregen om zijn eigen film te maken.
Juist Gunn heeft met zijn eerdere werk laten zien dat een superheldenfilm niet voortdurend hoeft te bestaan uit meer explosies, meer CGI en nóg grotere eindgevechten. Daarom is het zo opvallend dat Supergirl uiteindelijk toch weer zo vaak terugvalt op precies dat soort spektakel. Is het stempel van Warner Bros. dan zo groot?
Less is more
Supergirl had alle ingrediënten om een vreemd en persoonlijker ruimteavontuur te worden. Alcock werkt, de buitenaardse setting werkt en zelfs de wat ruwere sfeer smaakt naar meer. Vervolgens wordt dat allemaal verpakt in een dertien-in-een-dozijn superheldenfilm waarin groter automatisch beter betekent.
Hopelijk durft Gunn met Man of Tomorrow, dat in de zomer van 2027 moet verschijnen, wat vaker op de rem te trappen. Minder gehak en gebeuk, minder digitale chaos en misschien eens geen ondergrond die tijdens de finale volledig in de fik staat. Superhelden hoeven wat mij betreft niet altijd de halve wereld af te breken om indruk te maken.
Interessant voor jou
Eerste recensies: lijkt 'Supergirl' nu al een eindoordeel te vestigen over het grote nieuwe DC Universe?
Fans teleurgesteld in 'Supergirl'-budget: ziet er 'goedkoop' uit vergeleken met 'Superman'
