Ruim 35 jaar geleden was deze western een gigantisch succes en Hollywood zou er iets van moeten leren
Kevin Costners 'Dances with Wolves' vulde precies op het juiste moment een vergeten westerngat.
Sommige films vragen bijna vanzelf om een remake of vervolg, maar voor Dances with Wolves geldt dat duidelijk niet. De western van Kevin Costner (Open Range) werkte juist omdat hij in 1990 verscheen op een moment waarop Hollywood nauwelijks nog geloofde in dit soort groots opgezette westerns.
Dat betekent nog niet dat de film per se zijn tijd ver vooruit was. Costner vond de western niet opnieuw uit en ook de thematiek was niet volledig nieuw. Het bijzondere was vooral dat hij een gat vulde. Een drie uur durend western-epos met lange passages in het Lakota was destijds bepaald geen vanzelfsprekend bioscoopproject.
Een genre op sterven
De klassieke western had zijn grote Hollywoodperiode al lang achter zich toen Costner aan zijn regiedebuut begon. Het genre werd commercieel als riskant beschouwd. Unforgiven, de veelgeprezen western van Clint Eastwood, zou bovendien pas in 1992 verschijnen. Costner stapte dus niet mee in een bestaande nieuwe westernhype. Hij hielp die juist zelf creëren.
Daarbij nam hij opvallend veel verantwoordelijkheid. Costner produceerde de film, regisseerde hem en speelde zelf luitenant John Dunbar. Het resultaat duurde ongeveer drie uur, kostte uiteindelijk zo'n 22 miljoen dollar en bracht wereldwijd ruim 424 miljoen dollar op. Bovendien won de film zeven Oscars, waaronder die voor Beste Film en Beste Regisseur.
Precies het juiste moment
Dat succes zegt misschien meer over de kracht van Dances with Wolves dan een moderne remake ooit zou kunnen reproduceren. De film gaf het publiek iets waar op dat moment nauwelijks ruimte voor was. Het landschap, de traagheid, de schaal en Costners bijna ouderwetse vertrouwen in het genre vormden juist samen de aantrekkingskracht.
Decennia later gebeurde iets vergelijkbaars met Yellowstone. Ook die serie kwam niet met een totaal nieuw concept, maar liet wel zien dat er een enorm publiek bestond voor moderne westernverhalen over land, familie en macht. De serie groeide vervolgens uit tot een van de grootste successen op televisie. We hadden al jaren geen grote westernserie meer gezien.
Creatieve invalshoek
Dances with Wolves is een uitstekend voorbeeld van hoe creativiteit beloond kan worden. Net als Yellowstone jaren later bewees de Oscarwinnaar dat een western plotseling weer succesvol kan worden wanneer iemand precies op het juiste moment een creatieve invalshoek kiest. Hopelijk gebeurt dat de komende jaren vaker. Niet per se met westerns, maar ook met andere genres. Dat zorgt voor de broodnodige variatie op het witte doek, naast de vele CGI superhelden-/monsteravonturen.
Wil je Dances with Wolves graag (nog) een keer zien? De film staat op dit moment op Apple TV.
Dat betekent nog niet dat de film per se zijn tijd ver vooruit was. Costner vond de western niet opnieuw uit en ook de thematiek was niet volledig nieuw. Het bijzondere was vooral dat hij een gat vulde. Een drie uur durend western-epos met lange passages in het Lakota was destijds bepaald geen vanzelfsprekend bioscoopproject.
Een genre op sterven
De klassieke western had zijn grote Hollywoodperiode al lang achter zich toen Costner aan zijn regiedebuut begon. Het genre werd commercieel als riskant beschouwd. Unforgiven, de veelgeprezen western van Clint Eastwood, zou bovendien pas in 1992 verschijnen. Costner stapte dus niet mee in een bestaande nieuwe westernhype. Hij hielp die juist zelf creëren.
Daarbij nam hij opvallend veel verantwoordelijkheid. Costner produceerde de film, regisseerde hem en speelde zelf luitenant John Dunbar. Het resultaat duurde ongeveer drie uur, kostte uiteindelijk zo'n 22 miljoen dollar en bracht wereldwijd ruim 424 miljoen dollar op. Bovendien won de film zeven Oscars, waaronder die voor Beste Film en Beste Regisseur.
Precies het juiste moment
Dat succes zegt misschien meer over de kracht van Dances with Wolves dan een moderne remake ooit zou kunnen reproduceren. De film gaf het publiek iets waar op dat moment nauwelijks ruimte voor was. Het landschap, de traagheid, de schaal en Costners bijna ouderwetse vertrouwen in het genre vormden juist samen de aantrekkingskracht.
Decennia later gebeurde iets vergelijkbaars met Yellowstone. Ook die serie kwam niet met een totaal nieuw concept, maar liet wel zien dat er een enorm publiek bestond voor moderne westernverhalen over land, familie en macht. De serie groeide vervolgens uit tot een van de grootste successen op televisie. We hadden al jaren geen grote westernserie meer gezien.
Creatieve invalshoek
Dances with Wolves is een uitstekend voorbeeld van hoe creativiteit beloond kan worden. Net als Yellowstone jaren later bewees de Oscarwinnaar dat een western plotseling weer succesvol kan worden wanneer iemand precies op het juiste moment een creatieve invalshoek kiest. Hopelijk gebeurt dat de komende jaren vaker. Niet per se met westerns, maar ook met andere genres. Dat zorgt voor de broodnodige variatie op het witte doek, naast de vele CGI superhelden-/monsteravonturen.
Wil je Dances with Wolves graag (nog) een keer zien? De film staat op dit moment op Apple TV.
