Algemeen

The Truman Show in zakformaat [column]

door Filmtotaal op 05.03.2007 om 12:32 in Algemeen
[header]Met handen in je zakken wandel je door de stad. MP3-speler in de binnenzak, de soundtrack van je favoriete film op maximum volume...[/header]Met handen in je zakken wandel je door de stad. MP3-speler in de binnenzak, de soundtrack van je favoriete film op maximum volume. Terwijl je voorbijgangers steeds meer begint te negeren en het ritme van de muziek je wandeltempo beheerst, lijkt er een camera op je gericht te staan. Evendraait de hele wereld om jou; je eigen Truman Show in zakformaat.

In hoeverre wordt ons dagelijks leven beïnvloed door het kijken van grote hoeveelheden films? Veel cinefielen kijken films vanwege escapisme; even weg zijn uit de huidige wereld. Dit gevoel kunnen we echter ook bereiken door het filmische gevoel op te roepen in onszelf. Want hoe komt het dat we bijvoorbeeld een lopend persoon in een filmscène anders beleven dan een lopend persoon in de realiteit? En hoe kunnen we ervoor zorgen dat we de realiteit net zo speciaal beleven als een film?

Veel films kijken en constant filmcitaten mompelen om zo een korte nostalgie op te roepen is niet voldoende om een zogenoemde ‘filmische realiteit’ te creëren. De harde werkelijkheid lijkt namelijk dat de enige Scarlett Johansson die wij ooit zullen aanraken, diegene is die op de hoes van Lost in Translation staat. Vroeger speelden we nog wel eens cowboyspelletjes en prinsessenspelletjes, uiteraard gebaseerd op westernfilms en Disney. Maar hoe ouder we worden, hoe lastiger dit soort spelletjes te spelen zijn. Tijdens die wandeling in de stad gebeurt er zoveel om je heen, maar door de gewenning beleef je het grotendeels als oninteressant. Sinds wanneer is de wereld zo saai geworden? Bestaan vrouwen zoals Johansson alleen maar in films?

Ik ontkom er niet aan om mijn favoriete film aan te halen. In American Beauty zien we de estheet Ricky Fitts met een compacte filmcamera rondlopen om dagelijks esthetische momenten vast te leggen. Waarom beleven wij de wereld niet door zijn ogen of de ogen van zijn camera? Wanneer we namelijk beelden zien uit een film gecombineerd met een zwoele achtergrondmuziek, lijken zelfs de normaalste beelden prachtig te zijn (denk aan het plastic zakje). Wanneer we dit gevoel en deze blik kunnen oproepen in het dagelijks leven, dan beleven we de ‘filmische realiteit’. Hier zijn natuurlijk hulpmiddelen voor: het cameraperspectief verzin je zelf en de zwoele achtergrondmuziek komt uit je MP3-speler. Een dergelijke beleefwereld creëren is een kwestie van goed gefocust kijken en geloven. Bij een film worden we in een kader geplaatst en we beleven esthetiek geforceerd. Wanneer we dit kader voor onszelf kunnen creëren, kunnen we dezelfde esthetiek ook beleven buiten het medium film. We beleven de wereld niet meer op een alledaagse manier, maar spelen de hoofdrol in onze eigen geromantiseerde film. En het mooiste is: we hoeven niet te spelen. We zijn.

‘De schoonheid der aarde is niet te koop; zij behoort aan wie haar ontdekt, haar begrijpt, en haar weet te genieten.’ (Henry Bordeaux)

10 Reacties

account_circleLog in of registreer om mee te praten.

sephiroth1986

Avatar

Ik vind het een mooi stukje. Je beschrijft min of meer wat ik ook denk (en nooit op papier heb weten te zetten)

Leuk om te lezen dit. En vooral herkenbaar

Ice

Avatar

Heel mooi verwoord!
Het is wel grappig dat je nu net deze colums schrijft, omdat ik dat de laatste tijd een paar keer hebt gehad. Dat ik een muziekje op mn MP3-speler had aanstaan en dacht: deze muziek past precies bij dit moment, net alsof ik Tarantino zelf was en een nummer had gekozen dat de gebeurtenissen perfect illustreerde.
En ik moet zeggen, dat geeft een goed gevoel, of het nou dramatische muziek is of niet.

Jusjuh

Avatar

Eindelijk weer een toffe column. Mooimooi!

Ebrill

Avatar

Misschien is dit heel 'nerdy', maar als ik op straat loop en op m'n mp3-speler is zo'n lekker nummer aan het spelen, doe ik weleens alsof ik op dat moment in een film zit en dat dat liedje dan de soundtrack is. Haha, heel stom eigenlijk maar ik kan m'n fantasiën dan echt alle kanten uit!

Leuk stukje!

Mook

Avatar

Helemaal niet stom. Smiley face Volgens mij doen veel mensen dit, tenminste, onder de filmfans.

master3d

Avatar

En daarom doe ik niet aan MP3-spelers, ik negeer graag niet mijn medepersonenSmiley face ik bekijk ze liever en observeer. Ja ik weet het, klinkt gek, maar zo doe ik dat. Als ik de muziek van mensen in een bus hoor denk ik: wat voor iemand zou dat zijn, waarom zou die dat soort muziek draaien. Wel grappig stukje hoor

Feoreunn

Avatar

Mooie column. En ik moet zeggen dat ik er mij ook soms op betrap dit te doen. Tijdens 'glorieuze' momenten (verwacht nu geen epische drakengevechten of zo) komt bijna altijd spontaan de eindmuziek van de eerste Pirates of the Caribbean in mijn hoofd (héérlijk bombastisch nummer) en als ik in een wijds landschap sta, dan durf ik wel eens denken aan muziek uit Lord of the Rings, Braveheart of Dances With Wolves. Trouwens, wie heeft er onder jullie nog nooit bij aankomst van een vrij 'bedreigend' persoon Imperial March uit Star Wars geneuried? :P

Dieks

Avatar

Ja zeer mooi stukje tekts, volkomen mee eens.
herken mezelf er in, heerlijk

BAD

Avatar

Het gaat vooral ook om het geforceerd beleven.

Vergelijk het met het opzetten van een CD of luisteren naar de radio. Ikzelf zal eerder een track op een CD skippen dan van radiozender wisselen als een nummer me niet aanstaat.

Of het kijken naar TV ipv dezelfde programma's via uitzendgemist. De reden dat TV zenders succesvol zijn (of niet) ligt vooral in het feit dat er voor je gekozen wordt ipv dat je zelf moet kiezen.

Mensen willen soms simpelweg consumeren ipv alles zelf moeten bepalen of beleven.

Moarhh88

Avatar

Wow, mooie column! ik loop soms rond momenten mooi te maken met de muziek uit king kong 2005 of atonement..

NieuwsFilm