De legendarische fantasyfilms die het genre voorgoed hebben veranderd, hebben hun reputatie verdiend door filmmakers te inspireren en trends te zetten die zelfs vandaag de dag nog standhouden.
42 jaar geleden kwam er een fantasyfilm uit die veel mensen heeft geïnspireerd en die nu nog steeds heel populair en geliefd is. Deze film, met een score van 84% op Rotten Tomatoes, is nog steeds de beste manier om iemand kennis te laten maken met het genre.
Gebaseerd op roman
In 1984 werd de fantasyfilm The NeverEnding Story uitgebracht, mede geschreven en geregisseerd door Wolfgang Petersen (in zijn eerste Engelstalige film), en gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1979 van Michael Ende.
De film heeft hoofdrollen voor Noah Hathaway, Barret Oliver, Tami Stronach, Patricia Hayes, Sydney Bromley, Gerald McRaney en Moses Gunn, met Alan Oppenheimer als stem van Falkor, Gmork en andere personages.
Verhaal
The NeverEnding Story volgt Bastian (Oliver), een jongen die een magisch boek vindt waarin wordt verteld over een jonge krijger die de taak krijgt om een duistere kracht genaamd "het Niets" tegen te houden voordat het de wonderlijke wereld van Fantasia opslokt.
Dit is de eerste film in de The NeverEnding Story-filmreeks. Het verfilmt alleen de eerste helft van het boek. De tweede helft van het boek werd vervolgens in grote lijnen gebruikt als basis voor de tweede film, The NeverEnding Story II: The Next Chapter (1990). De derde film, The NeverEnding Story III (1994), heeft een volledig origineel verhaal dat niet op het boek is gebaseerd.
Een van meest herkenbare uitgangspunten
The NeverEnding Story heeft een van de meest herkenbare uitgangspunten voor een kinderverhaal: een kind dat zich een buitenstaander voelt en gepest wordt, vindt troost in een verre wereld die hem laat zien dat hij niet alleen is.
Het helpt hem de kracht te vinden om zijn hoofd hoog te houden en opnieuw de vreugde van verbeelding te ontdekken, ondanks de afkeuring van zijn vader over zijn dagdromen.
Fantasierijke wereldontwerp
Petersens film mag dan 42 jaar oud zijn en speciale effecten hebben die vandaag de dag wat gedateerd ogen, één aspect houdt nog steeds stand. Het fantasierijke wereldontwerp van The NeverEnding Story doet je bijna afvragen waarom niet meer fantasyfilms zo zijn.
Van steeneters en gelukdraken tot reuzenschildpadden en drijfzand dat wordt geactiveerd door depressie: Fantasia is een leuke, duistere, rommelige, vrolijke en hypnotiserende wereld. Het kleurenpalet is uitnodigend en alles ziet er levendig uit, vooral omdat zelfs de kleinste details in flora en fauna getuigen van een enorme creatieve vrijheid van het productieteam. De schaal van de film is bewonderenswaardig.
Tijdloze boodschap
De reden dat The NeverEnding Story de tand des tijds heeft doorstaan, is dat de boodschap tijdloos is. Hoewel je het in eerste instantie niet ziet aankomen, gaat de film over verbeelding en speelsheid. Het spoort mensen aan om te blijven dromen, zelfs wanneer hun werk en de geïndustrialiseerde wereld om hen heen suggereren dat dat kinderachtig zou zijn.
Je kan discussiëren of een geliefd personage in The NeverEnding Story had moeten sterven, maar de boodschap die daarmee wordt overgebracht is diep en krachtig. De noodzaak om hoop levend te houden, zelfs wanneer depressie en wanhoop overweldigend lijken, kan niet genoeg benadrukt worden. Tegelijk erkent de film de echtheid van die strijd en gebruikt het een metafoor om deze boodschap over te brengen.
Begrijpt wat fantasyfilm goed maakt
Of het nu voor kinderen is of voor volwassenen, The NeverEnding Story is een van de ideale startpunten om fantasyfilms te ontdekken. De film begrijpt wat een fantasyfilm goed maakt: een underdog-hoofdpersonage die het opneemt tegen een maatschappelijk kwaad, hilarisch inventieve wezens en landschappen, een klassieke queeste die heldendom viert, een oprecht goed-tegen-kwaad-verhaal en een hartverwarmende, positieve boodschap.
De donkere elementen van The NeverEnding Story horen thuis in een kinderfilm, omdat ze het verhaal in staat stellen de juiste idealen uit te dragen en persoonlijkheidskenmerken te vieren die iemand sterker maken. Bovendien speelt de film met het idee dat een goede fantasyvertelling je een paar uur laat ontsnappen, terwijl het je tegelijk leert hoe je je angsten in de echte wereld onder ogen kunt zien.
Kijken?
Wil je The NeverEnding Story zien? Je kunt de film huren en kopen op Pathé Thuis en Prime Video.
42 jaar geleden kwam er een fantasyfilm uit die veel mensen heeft geïnspireerd en die nu nog steeds heel populair en geliefd is. Deze film, met een score van 84% op Rotten Tomatoes, is nog steeds de beste manier om iemand kennis te laten maken met het genre.
Gebaseerd op roman
In 1984 werd de fantasyfilm The NeverEnding Story uitgebracht, mede geschreven en geregisseerd door Wolfgang Petersen (in zijn eerste Engelstalige film), en gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1979 van Michael Ende.
De film heeft hoofdrollen voor Noah Hathaway, Barret Oliver, Tami Stronach, Patricia Hayes, Sydney Bromley, Gerald McRaney en Moses Gunn, met Alan Oppenheimer als stem van Falkor, Gmork en andere personages.
Verhaal
The NeverEnding Story volgt Bastian (Oliver), een jongen die een magisch boek vindt waarin wordt verteld over een jonge krijger die de taak krijgt om een duistere kracht genaamd "het Niets" tegen te houden voordat het de wonderlijke wereld van Fantasia opslokt.
Dit is de eerste film in de The NeverEnding Story-filmreeks. Het verfilmt alleen de eerste helft van het boek. De tweede helft van het boek werd vervolgens in grote lijnen gebruikt als basis voor de tweede film, The NeverEnding Story II: The Next Chapter (1990). De derde film, The NeverEnding Story III (1994), heeft een volledig origineel verhaal dat niet op het boek is gebaseerd.
Een van meest herkenbare uitgangspunten
The NeverEnding Story heeft een van de meest herkenbare uitgangspunten voor een kinderverhaal: een kind dat zich een buitenstaander voelt en gepest wordt, vindt troost in een verre wereld die hem laat zien dat hij niet alleen is.
Het helpt hem de kracht te vinden om zijn hoofd hoog te houden en opnieuw de vreugde van verbeelding te ontdekken, ondanks de afkeuring van zijn vader over zijn dagdromen.
Fantasierijke wereldontwerp
Petersens film mag dan 42 jaar oud zijn en speciale effecten hebben die vandaag de dag wat gedateerd ogen, één aspect houdt nog steeds stand. Het fantasierijke wereldontwerp van The NeverEnding Story doet je bijna afvragen waarom niet meer fantasyfilms zo zijn.
Van steeneters en gelukdraken tot reuzenschildpadden en drijfzand dat wordt geactiveerd door depressie: Fantasia is een leuke, duistere, rommelige, vrolijke en hypnotiserende wereld. Het kleurenpalet is uitnodigend en alles ziet er levendig uit, vooral omdat zelfs de kleinste details in flora en fauna getuigen van een enorme creatieve vrijheid van het productieteam. De schaal van de film is bewonderenswaardig.
Tijdloze boodschap
De reden dat The NeverEnding Story de tand des tijds heeft doorstaan, is dat de boodschap tijdloos is. Hoewel je het in eerste instantie niet ziet aankomen, gaat de film over verbeelding en speelsheid. Het spoort mensen aan om te blijven dromen, zelfs wanneer hun werk en de geïndustrialiseerde wereld om hen heen suggereren dat dat kinderachtig zou zijn.
Je kan discussiëren of een geliefd personage in The NeverEnding Story had moeten sterven, maar de boodschap die daarmee wordt overgebracht is diep en krachtig. De noodzaak om hoop levend te houden, zelfs wanneer depressie en wanhoop overweldigend lijken, kan niet genoeg benadrukt worden. Tegelijk erkent de film de echtheid van die strijd en gebruikt het een metafoor om deze boodschap over te brengen.
Begrijpt wat fantasyfilm goed maakt
Of het nu voor kinderen is of voor volwassenen, The NeverEnding Story is een van de ideale startpunten om fantasyfilms te ontdekken. De film begrijpt wat een fantasyfilm goed maakt: een underdog-hoofdpersonage die het opneemt tegen een maatschappelijk kwaad, hilarisch inventieve wezens en landschappen, een klassieke queeste die heldendom viert, een oprecht goed-tegen-kwaad-verhaal en een hartverwarmende, positieve boodschap.
De donkere elementen van The NeverEnding Story horen thuis in een kinderfilm, omdat ze het verhaal in staat stellen de juiste idealen uit te dragen en persoonlijkheidskenmerken te vieren die iemand sterker maken. Bovendien speelt de film met het idee dat een goede fantasyvertelling je een paar uur laat ontsnappen, terwijl het je tegelijk leert hoe je je angsten in de echte wereld onder ogen kunt zien.
Kijken?
Wil je The NeverEnding Story zien? Je kunt de film huren en kopen op Pathé Thuis en Prime Video.
