Ik heb altijd het idee dat het bijna heiligschennis is om kritiek te hebben op Interstellar, de scifi-film die door velen wordt aanbeden. Toch is die film, ondanks de visuele pracht en de vakkundige regie van Christopher Nolan, voor mij verre van perfect. De artistieke ambitie maskeert soms flinke gebreken, en het verhaal voelt bij vlagen zelfs inconsistent aan.
De beruchte scène in de boekenkast, oftewel de 'tesseract', vormt voor mij het grootste struikelblok. Het moment waarop Cooper via zwaartekrachtgolven door de tijd communiceert met zijn dochter, voelt als een vergezochte 'deus ex machina'. Het haalt de kijker direct uit de tot dan toe realistische, wetenschappelijke sfeer die de film probeert neer te zetten.
Meer kritiek
En ik sta daarin niet alleen. Op platforms zoals Reddit bekritiseren fans vaak de stroperigheid van de film. Personages leggen complexe natuurkunde aan elkaar uit alsof het kleuters zijn, puur ten behoeve van de kijker. Dit haalt de vaart uit het verhaal en zorgt ervoor dat de dialogen gedurende de gehele speelduur onnatuurlijk en geforceerd aanvoelen. Het maakt het geheel er simpelweg niet sterker op.
Een ander veelgehoord punt van kritiek is de emotionele logica rondom het thema 'liefde'. Het idee dat liefde een fysieke dimensie is die tijd en ruimte overstijgt, botst hard met de 'harde' sciencefiction die Nolan aanvankelijk presenteert. Juist daar wringt de schoen; die wetenschappelijke kant kan mij namelijk wél enorm bekoren.
Mooie verpakking, weg fantasie
Natuurlijk valt niet te ontkennen dat de cinematografie van Hoyte van Hoytema adembenemend is. De beelden van het zwarte gat en de overweldigende soundtrack van Hans Zimmer zijn meesterlijk. Echter, een mooie verpakking kan de gaten in het narratieve fundament niet verbloemen.
Noem mij een kritische kijker, maar op het moment dat de 'tesseract' start en er geforceerd wordt verwezen naar eerdere gebeurtenissen, word ik compleet uit de film gehaald. Ik voel me bijna afgekocht. Waar mijn fantasie gedurende grote delen van de film graag meegaat in de gepresenteerde werkelijkheid, stopt die bereidwilligheid daar abrupt.
Meerdere keren gezien
Recent keek ik de film voor een derde keer, en opnieuw deed het verhaal me weinig. Waarom wordt er aan de ene kant gekozen voor opzichtige gemakzucht, om het de kijker vervolgens op andere vlakken onnodig moeilijk te maken? Hopelijk weet Nolan met zijn aanstaande The Odyssey weer de kracht van films als Inception en Dunkirk te evenaren.
De beruchte scène in de boekenkast, oftewel de 'tesseract', vormt voor mij het grootste struikelblok. Het moment waarop Cooper via zwaartekrachtgolven door de tijd communiceert met zijn dochter, voelt als een vergezochte 'deus ex machina'. Het haalt de kijker direct uit de tot dan toe realistische, wetenschappelijke sfeer die de film probeert neer te zetten.
Meer kritiek
En ik sta daarin niet alleen. Op platforms zoals Reddit bekritiseren fans vaak de stroperigheid van de film. Personages leggen complexe natuurkunde aan elkaar uit alsof het kleuters zijn, puur ten behoeve van de kijker. Dit haalt de vaart uit het verhaal en zorgt ervoor dat de dialogen gedurende de gehele speelduur onnatuurlijk en geforceerd aanvoelen. Het maakt het geheel er simpelweg niet sterker op.
Een ander veelgehoord punt van kritiek is de emotionele logica rondom het thema 'liefde'. Het idee dat liefde een fysieke dimensie is die tijd en ruimte overstijgt, botst hard met de 'harde' sciencefiction die Nolan aanvankelijk presenteert. Juist daar wringt de schoen; die wetenschappelijke kant kan mij namelijk wél enorm bekoren.
Mooie verpakking, weg fantasie
Natuurlijk valt niet te ontkennen dat de cinematografie van Hoyte van Hoytema adembenemend is. De beelden van het zwarte gat en de overweldigende soundtrack van Hans Zimmer zijn meesterlijk. Echter, een mooie verpakking kan de gaten in het narratieve fundament niet verbloemen.
Noem mij een kritische kijker, maar op het moment dat de 'tesseract' start en er geforceerd wordt verwezen naar eerdere gebeurtenissen, word ik compleet uit de film gehaald. Ik voel me bijna afgekocht. Waar mijn fantasie gedurende grote delen van de film graag meegaat in de gepresenteerde werkelijkheid, stopt die bereidwilligheid daar abrupt.
Meerdere keren gezien
Recent keek ik de film voor een derde keer, en opnieuw deed het verhaal me weinig. Waarom wordt er aan de ene kant gekozen voor opzichtige gemakzucht, om het de kijker vervolgens op andere vlakken onnodig moeilijk te maken? Hopelijk weet Nolan met zijn aanstaande The Odyssey weer de kracht van films als Inception en Dunkirk te evenaren.
