Er zijn in de filmgeschiedenis tal van legendarische vetes geweest, maar een van de merkwaardigste en meest eenzijdige spanningen in Hollywood speelde zich af tussen Burt Reynolds en Marlon Brando. De twee iconische acteurs lagen bijna veertig jaar met elkaar overhoop, zonder dat Reynolds zich openlijk negatief uitliet over Brando, al deelde hij op televisie wel een paar steken uit.
Reynolds was in de jaren zeventig een grote ster, maar hij had nog veel groter kunnen worden als hij niet de gewoonte had ontwikkeld om belangrijke rollen af te slaan. Zo bedankte hij niet alleen voor de kans om James Bond te spelen als opvolger van Sean Connery, ook had hij geen interesse in de rol van Han Solo in Star Wars, wees hij de hoofdrol in One Flew Over the Cuckoo's Nest af - die Jack Nicholson een Oscar opleverde - en zei hij nee tegen de rol die later door Richard Gere werd vertolkt in Pretty Woman.
Bekendste gemiste kans
Misschien wel de bekendste gemiste kans was die van Michael Corleone in The Godfather, een rol die Reynolds tijdens het moeizame castingproces werd aangeboden, voordat uiteindelijk Al Pacino werd gekozen. Brando, die als eerste grote naam werd gecast als de iconische Vito Corleone, dreigde echter uit de productie te stappen als Reynolds zou worden aangenomen om zijn zoon op het witte doek te spelen.
De reden waarom Brando zo fel gekant was tegen Reynolds sudderde al een decennium en is op zijn minst deels terug te voeren op een aflevering van The Twilight Zone uit 1963. In 'The Bard' dreef Reynolds openlijk de spot met Brando's kenmerkende acteerstijl, accent en maniertjes in de rol van Rocky Rhodes, wat Brando mogelijk als een persoonlijke aanval heeft opgevat.
Walgelijk
Enkele jaren later overwoog Francis Ford Coppola Reynolds opnieuw voor een van zijn films, ditmaal Apocalypse Now. Toen Brando dit hoorde, was hij allesbehalve enthousiast. Er bestaan geluidsopnames van de set waarin Brando zich zeer denigrerend over Reynolds uitlaat.
Brando noemde hem "de belichaming van iets waar ik van moet overgeven" en deed er nog een schep bovenop door Reynolds te bestempelen als "de belichaming van alles wat walgelijk is aan acteurs", gedreven door de overtuiging dat "hij aanbidt in de tempel van zijn eigen narcisme". Opvallend genoeg stond Brando zelf bekend om zijn grilligheid, gebrekkige voorbereiding en conflicten op de set.
Reageerde met parodie
Reynolds reageerde op zijn beurt met parodie, ditmaal in Saturday Night Live. In de sketch probeert Gilda Radners presentatrice Baba Wawa de fictieve Brando te interviewen terwijl hij in bed ligt, maar dat loopt niet volgens plan wanneer de acteur onafgebroken zijn gezicht volstopt met eten. Hoewel Reynolds zijn rivaal nooit openlijk in de pers afbrandde, zeiden zijn imitaties meer dan duizend woorden.
Later vertelde hij aan Andy Cohen dat hij zich "zeer gevleid" voelde door Brando's woedende afkeer, al nuanceerde hij dat hij vooral gevleid was dat Brando zich zo druk om hem maakte. Het vergt heel wat om een zwaargewicht in de acteerwereld zó langdurig te irriteren, maar duidelijk had Reynolds dat speciale iets in overvloed.
Reynolds was in de jaren zeventig een grote ster, maar hij had nog veel groter kunnen worden als hij niet de gewoonte had ontwikkeld om belangrijke rollen af te slaan. Zo bedankte hij niet alleen voor de kans om James Bond te spelen als opvolger van Sean Connery, ook had hij geen interesse in de rol van Han Solo in Star Wars, wees hij de hoofdrol in One Flew Over the Cuckoo's Nest af - die Jack Nicholson een Oscar opleverde - en zei hij nee tegen de rol die later door Richard Gere werd vertolkt in Pretty Woman.
Bekendste gemiste kans
Misschien wel de bekendste gemiste kans was die van Michael Corleone in The Godfather, een rol die Reynolds tijdens het moeizame castingproces werd aangeboden, voordat uiteindelijk Al Pacino werd gekozen. Brando, die als eerste grote naam werd gecast als de iconische Vito Corleone, dreigde echter uit de productie te stappen als Reynolds zou worden aangenomen om zijn zoon op het witte doek te spelen.
De reden waarom Brando zo fel gekant was tegen Reynolds sudderde al een decennium en is op zijn minst deels terug te voeren op een aflevering van The Twilight Zone uit 1963. In 'The Bard' dreef Reynolds openlijk de spot met Brando's kenmerkende acteerstijl, accent en maniertjes in de rol van Rocky Rhodes, wat Brando mogelijk als een persoonlijke aanval heeft opgevat.
Walgelijk
Enkele jaren later overwoog Francis Ford Coppola Reynolds opnieuw voor een van zijn films, ditmaal Apocalypse Now. Toen Brando dit hoorde, was hij allesbehalve enthousiast. Er bestaan geluidsopnames van de set waarin Brando zich zeer denigrerend over Reynolds uitlaat.
Brando noemde hem "de belichaming van iets waar ik van moet overgeven" en deed er nog een schep bovenop door Reynolds te bestempelen als "de belichaming van alles wat walgelijk is aan acteurs", gedreven door de overtuiging dat "hij aanbidt in de tempel van zijn eigen narcisme". Opvallend genoeg stond Brando zelf bekend om zijn grilligheid, gebrekkige voorbereiding en conflicten op de set.
Reageerde met parodie
Reynolds reageerde op zijn beurt met parodie, ditmaal in Saturday Night Live. In de sketch probeert Gilda Radners presentatrice Baba Wawa de fictieve Brando te interviewen terwijl hij in bed ligt, maar dat loopt niet volgens plan wanneer de acteur onafgebroken zijn gezicht volstopt met eten. Hoewel Reynolds zijn rivaal nooit openlijk in de pers afbrandde, zeiden zijn imitaties meer dan duizend woorden.
Later vertelde hij aan Andy Cohen dat hij zich "zeer gevleid" voelde door Brando's woedende afkeer, al nuanceerde hij dat hij vooral gevleid was dat Brando zich zo druk om hem maakte. Het vergt heel wat om een zwaargewicht in de acteerwereld zó langdurig te irriteren, maar duidelijk had Reynolds dat speciale iets in overvloed.
