Afgelopen weekend won Paul Thomas Anderson zes Oscars voor zijn film One Battle After Another, waaronder die voor Beste Film en Beste Regisseur. Het is de eerste keer dat een film van hem in de prijzen valt tijdens de Oscars, maar niet de eerste keer dat hij nominaties ontving.
Anderson heeft inmiddels een indrukwekkende carrière opgebouwd en wordt vaak beschouwd als een van de meest vooraanstaande regisseurs van zijn generatie. In de beginfase van zijn carrière werd hij nog vaak vergeleken met een reeks grote filmmakers, maar het duurde niet lang voordat hij niet langer in één adem met anderen werd genoemd en juist werd gezien als een uniek talent. Toch heeft hij nog steeds inspiratiebronnen.
Vergeleken
Zijn eerste twee films - Hard Eight en Boogie Nights - zorgden ervoor dat hij regelmatig werd vergeleken met Robert Altman en Martin Scorsese, iets wat voor een relatief nieuwe filmmaker best intimiderend had kunnen zijn. In plaats daarvan trok Anderson zich daar weinig van aan en werkte hij gestaag verder aan zijn eigen stijl, tot het punt waarop hij nu als vrijwel onvergelijkbaar wordt beschouwd.
Van de psychologische complexiteit van Magnolia tot het meedogenloze nihilisme van There Will Be Blood, via het moeilijk te definiëren Inherent Vice en de coming-of-age-invloeden van Licorice Pizza: de schrijver en regisseur beweegt moeiteloos tussen genres, terwijl zijn kenmerkende stijl altijd herkenbaar blijft. Dat is ook terug te zien in zijn meest recente film One Battle After Another.
Beetje gênant
Toen hij bij de release van Boogie Nights door Cigarettes & Red Vines werd gevraagd naar die vergelijkingen met Altman en Scorsese, gaf hij toe dat het ook een beetje ongemakkelijk voelde, al kon hij het niet laten om een sneer uit te delen naar een populaire actiefilm uit datzelfde jaar.
"Nee, het is een beetje gênant, want het is natuurlijk heel aardig en vleiend, en geweldig ook - en het is een stuk beter dan vergeleken worden met de man die Con Air heeft gemaakt", zei hij. "Maar tegelijkertijd denk ik: kom op, doe me dat nog niet aan, ik verdien dat nog niet. Kijk, ik heb een ego, ik ben trots op mijn film en ik vind hem echt goed. Maar die gasten hebben al een carrière. Laat mij eerst maar eens een carrière opbouwen."
Grootste inspiratiebron
Afgezien van die opmerking over Con Air, geregisseerd door Simon West, noemde Anderson "die twee" wel degelijk als directe invloeden, maar voor zijn grootste inspiratiebron wees hij iemand anders aan. "De invloed van Nashville en Goodfellas zit overal in deze film", vervolgde hij, verwijzend naar Boogie Nights. "Maar daarnaast is Jonathan Demme waarschijnlijk mijn grootste inspiratiebron - onder hedendaagse filmmakers dan. En uit het verleden zou ik zeggen: Orson Welles en François Truffaut, absoluut."
Altman, Scorsese, Demme, Welles en Truffaut vormen een indrukwekkend rijtje, en het is niet ondenkbaar dat Anderson zich op basis van zijn films inmiddels een plek aan hun zijde heeft verdiend in de filmgeschiedenis.
Anderson heeft inmiddels een indrukwekkende carrière opgebouwd en wordt vaak beschouwd als een van de meest vooraanstaande regisseurs van zijn generatie. In de beginfase van zijn carrière werd hij nog vaak vergeleken met een reeks grote filmmakers, maar het duurde niet lang voordat hij niet langer in één adem met anderen werd genoemd en juist werd gezien als een uniek talent. Toch heeft hij nog steeds inspiratiebronnen.
Vergeleken
Zijn eerste twee films - Hard Eight en Boogie Nights - zorgden ervoor dat hij regelmatig werd vergeleken met Robert Altman en Martin Scorsese, iets wat voor een relatief nieuwe filmmaker best intimiderend had kunnen zijn. In plaats daarvan trok Anderson zich daar weinig van aan en werkte hij gestaag verder aan zijn eigen stijl, tot het punt waarop hij nu als vrijwel onvergelijkbaar wordt beschouwd.
Van de psychologische complexiteit van Magnolia tot het meedogenloze nihilisme van There Will Be Blood, via het moeilijk te definiëren Inherent Vice en de coming-of-age-invloeden van Licorice Pizza: de schrijver en regisseur beweegt moeiteloos tussen genres, terwijl zijn kenmerkende stijl altijd herkenbaar blijft. Dat is ook terug te zien in zijn meest recente film One Battle After Another.
Beetje gênant
Toen hij bij de release van Boogie Nights door Cigarettes & Red Vines werd gevraagd naar die vergelijkingen met Altman en Scorsese, gaf hij toe dat het ook een beetje ongemakkelijk voelde, al kon hij het niet laten om een sneer uit te delen naar een populaire actiefilm uit datzelfde jaar.
"Nee, het is een beetje gênant, want het is natuurlijk heel aardig en vleiend, en geweldig ook - en het is een stuk beter dan vergeleken worden met de man die Con Air heeft gemaakt", zei hij. "Maar tegelijkertijd denk ik: kom op, doe me dat nog niet aan, ik verdien dat nog niet. Kijk, ik heb een ego, ik ben trots op mijn film en ik vind hem echt goed. Maar die gasten hebben al een carrière. Laat mij eerst maar eens een carrière opbouwen."
Grootste inspiratiebron
Afgezien van die opmerking over Con Air, geregisseerd door Simon West, noemde Anderson "die twee" wel degelijk als directe invloeden, maar voor zijn grootste inspiratiebron wees hij iemand anders aan. "De invloed van Nashville en Goodfellas zit overal in deze film", vervolgde hij, verwijzend naar Boogie Nights. "Maar daarnaast is Jonathan Demme waarschijnlijk mijn grootste inspiratiebron - onder hedendaagse filmmakers dan. En uit het verleden zou ik zeggen: Orson Welles en François Truffaut, absoluut."
Altman, Scorsese, Demme, Welles en Truffaut vormen een indrukwekkend rijtje, en het is niet ondenkbaar dat Anderson zich op basis van zijn films inmiddels een plek aan hun zijde heeft verdiend in de filmgeschiedenis.
