Eerlijk is eerlijk, het moment waarop Paul Atreides de keizer genadeloos onttroonde, was een puur cinematografisch hoogtepunt, en zijn monsterlijk brute toespraak niet ver daarvoor sneed dwars door je ziel. Regisseur Denis Villeneuve leverde een modern meesterwerk af. Maar laten we reëel blijven: zoiets overtreffen is een vrijwel onmogelijke opgave.
Gevaar voor herhaling
Hoofdrolspeler Timothée Chalamet draagt deze franchise moeiteloos, maar hoeveel rek zit er nog in zijn getormenteerde blik? Mijn onderbuik schreeuwt dat we straks naar een ongeïnspireerde herhaling van zetten staren. Als we enkel meer van hetzelfde krijgen, voelt deze woestijntrip al snel als een stoffige herhalingsoefening.
De toevoeging van nieuw bloed maakt het mogelijk ook nog eens onnodig complex. De altijd intrigerende Anya Taylor-Joy en - we zien hem ondertussen in iedere Warner Bros.-film - Robert Pattinson wekken ergens wel hoop op vuurwerk. Toch overheerst bij mij de angst voor complete overkill. Te veel sterren op de zandvlakte zou zomaar te veel van het goede kunnen zijn.
Waanzinnige eerdere successen
De eerste twee films waren gigantische kaskrakers die wereldwijd ruim $1,1 miljard ophaalden en door critici unaniem de hemel in werden geprezen, met voor deel 1 een Rotten Tomatoes-score van 83 procent en voor deel 2 een score van maar liefst 92 procent.
Mocht je het nog niet in je agenda hebben staan: deze titanenstrijd barst dit jaar in december los in de Nederlandse bioscopen. Dat wordt trouwens een bloedstollende kooigevecht, want de release valt bizar genoeg nagenoeg samen met Avengers: Doomsday. Dit wordt ongetwijfeld de ultieme bioscoopclash.
Ik houd hoop
Villeneuve zal ongetwijfeld een visueel prachtige scifi-film afleveren, en ik gooi de handdoek zeker nog niet in de ring. Dune: Part Three is vanaf donderdag 17 december in de Nederlandse bioscoop te zien.