Velen verlieten de zaal al tijdens de première, de regisseur: het bewijs dat de film is geslaagd
Van tevoren had hij al verwacht dat niet iedereen dit zou waarderen.
Toen Funny Games in 1997 in première ging op het filmfestival van Cannes, zorgde de film direct voor verdeeldheid. Regisseur Michael Haneke had precies dat effect voor ogen met zijn confronterende en meedogenloze thriller.
Tijdens de vertoning liep een groot deel van het publiek de zaal uit, terwijl anderen juist bleven en intens reageerden. Voor Haneke was die extreme reactie geen mislukking, maar juist het bewijs dat zijn film precies deed wat hij wilde bereiken.
Verdeeldheid
Volgens Haneke ontstond er een opvallend moment toen een personage een van de daders neerschoot. Een deel van het publiek begon te applaudisseren, opgelucht dat er eindelijk gerechtigheid leek te komen na alle gruwelijkheden.
Maar die opluchting werd meteen onderuitgehaald wanneer de scène wordt "teruggespoeld" in de film. De stilte die volgde, liet volgens Haneke zien dat kijkers zich realiseerden hoe ze gemanipuleerd waren door hun eigen emoties.
Kritiek
De regisseur wilde met Funny Games vooral kritiek leveren op de manier waarop geweld in films wordt geconsumeerd. Hij confronteert de kijker met zijn eigen verwachtingen en morele grenzen, iets wat zelden zo direct gebeurt.
Met acteurs als Susanne Lothar en Ulrich Mühe voelt de film ongemakkelijk realistisch. Er is nauwelijks muziek en geweld wordt vaak impliciet getoond, wat het juist des te schokkender maakt.
Bekend moment
De beruchte première in Cannes blijft een belangrijk moment in de filmgeschiedenis. Het toont hoe cinema niet alleen kan vermaken, maar ook actief kan uitdagen en confronteren, zelfs als dat betekent dat een deel van het publiek afhaakt.
Tijdens de vertoning liep een groot deel van het publiek de zaal uit, terwijl anderen juist bleven en intens reageerden. Voor Haneke was die extreme reactie geen mislukking, maar juist het bewijs dat zijn film precies deed wat hij wilde bereiken.
Verdeeldheid
Volgens Haneke ontstond er een opvallend moment toen een personage een van de daders neerschoot. Een deel van het publiek begon te applaudisseren, opgelucht dat er eindelijk gerechtigheid leek te komen na alle gruwelijkheden.
Maar die opluchting werd meteen onderuitgehaald wanneer de scène wordt "teruggespoeld" in de film. De stilte die volgde, liet volgens Haneke zien dat kijkers zich realiseerden hoe ze gemanipuleerd waren door hun eigen emoties.
Kritiek
De regisseur wilde met Funny Games vooral kritiek leveren op de manier waarop geweld in films wordt geconsumeerd. Hij confronteert de kijker met zijn eigen verwachtingen en morele grenzen, iets wat zelden zo direct gebeurt.
Met acteurs als Susanne Lothar en Ulrich Mühe voelt de film ongemakkelijk realistisch. Er is nauwelijks muziek en geweld wordt vaak impliciet getoond, wat het juist des te schokkender maakt.
Bekend moment
De beruchte première in Cannes blijft een belangrijk moment in de filmgeschiedenis. Het toont hoe cinema niet alleen kan vermaken, maar ook actief kan uitdagen en confronteren, zelfs als dat betekent dat een deel van het publiek afhaakt.
