Robert De Niro speelde in een verknipte flop die later alsnog een klassieker werd
'Once Upon a Time in America' werd behoorlijk verkort, maar vele jaren later kwam alsnog de 'echte' versie uit.
Sommige films mislukken niet omdat ze slecht zijn, maar omdat het publiek simpelweg de verkeerde versie te zien krijgt. Dat gebeurde op pijnlijke wijze met Once Upon a Time in America, het grootse gangsterdrama van Sergio Leone met Robert De Niro en James Woods.
De film volgt David "Noodles" Aaronson en zijn jeugdvrienden, die opgroeien in de Joodse onderwereld van New York. Wat begint als een misdaadverhaal over straatjongens en gangsters, groeit uit tot een melancholische vertelling over vriendschap, verraad, schuld en herinneringen.
Te veel knipwerk
Leone maakte geen snelle gangsterfilm, maar een traag en zelfs dromerig epos waarin tijd voortdurend door elkaar loopt. Juist die structuur gaf de film zijn kracht. Daar ging het in Amerika volledig mis. Leone had een lange versie van 229 minuten, maar de Amerikaanse distributeur bracht de film terug tot 139 minuten.
Het verhaal werd ook nog eens chronologisch gemonteerd, iets waar Leone het absoluut niet mee eens was. De regisseur zei dat het zijn film zou vernietigen en dat bleek te kloppen. Het voelde niet langer als een reis door herinneringen, spijt en verloren tijd, maar als een rommelige misdaadfilm waar grote stukken uit waren geknipt.
Eerherstel
De ontvangst in Amerika was dan ook rampzalig. Critici en kijkers snapten weinig van de ingekorte versie en de film flopte aan de bioscoopkassa. In Europa bleef de langere versie wel overeind en langzaam groeide de reputatie van de film. Filmliefhebbers ontdekten hoe rijk, somber en indrukwekkend Leones laatste film eigenlijk was.
Tegenwoordig wordt de langere versie vaak gezien als een van de grootste gangsterfilms ooit. Niet zo toegankelijk als The Godfather, maar wel even ambitieus en misschien nog treuriger. Dat maakt dit een schoolvoorbeeld van een film die bijna kapot werd gemaakt door de bioscoopversie. Niet Leone faalde, maar de montage die zijn visie uit elkaar trok. Pas jaren later kreeg Once Upon a Time in America alsnog de status die hij altijd al verdiende.
Ook interessant
Een mislukte bioscoopversie werd jaren later alsnog een moderne klassieker en geliefd pareltje
Toen Ridley Scott in 2005 Kingdom of Heaven uitbracht, leek de film niet helemaal te worden wat veel mensen hadden gehoopt. Het historische epos had grote veldslagen, prachtige beelden en een sterke cast, maar...[Lees verder]
De film volgt David "Noodles" Aaronson en zijn jeugdvrienden, die opgroeien in de Joodse onderwereld van New York. Wat begint als een misdaadverhaal over straatjongens en gangsters, groeit uit tot een melancholische vertelling over vriendschap, verraad, schuld en herinneringen.
Te veel knipwerk
Leone maakte geen snelle gangsterfilm, maar een traag en zelfs dromerig epos waarin tijd voortdurend door elkaar loopt. Juist die structuur gaf de film zijn kracht. Daar ging het in Amerika volledig mis. Leone had een lange versie van 229 minuten, maar de Amerikaanse distributeur bracht de film terug tot 139 minuten.
Het verhaal werd ook nog eens chronologisch gemonteerd, iets waar Leone het absoluut niet mee eens was. De regisseur zei dat het zijn film zou vernietigen en dat bleek te kloppen. Het voelde niet langer als een reis door herinneringen, spijt en verloren tijd, maar als een rommelige misdaadfilm waar grote stukken uit waren geknipt.
Eerherstel
De ontvangst in Amerika was dan ook rampzalig. Critici en kijkers snapten weinig van de ingekorte versie en de film flopte aan de bioscoopkassa. In Europa bleef de langere versie wel overeind en langzaam groeide de reputatie van de film. Filmliefhebbers ontdekten hoe rijk, somber en indrukwekkend Leones laatste film eigenlijk was.
Tegenwoordig wordt de langere versie vaak gezien als een van de grootste gangsterfilms ooit. Niet zo toegankelijk als The Godfather, maar wel even ambitieus en misschien nog treuriger. Dat maakt dit een schoolvoorbeeld van een film die bijna kapot werd gemaakt door de bioscoopversie. Niet Leone faalde, maar de montage die zijn visie uit elkaar trok. Pas jaren later kreeg Once Upon a Time in America alsnog de status die hij altijd al verdiende.
Ook interessant
Een mislukte bioscoopversie werd jaren later alsnog een moderne klassieker en geliefd pareltje
Toen Ridley Scott in 2005 Kingdom of Heaven uitbracht, leek de film niet helemaal te worden wat veel mensen hadden gehoopt. Het historische epos had grote veldslagen, prachtige beelden en een sterke cast, maar...[Lees verder]
