Ruim 30 jaar geleden flopte deze peperdure blockbuster, maar juist nu zou het concept kunnen werken
Waterworld werd ooit het symbool van een ontspoorde blockbuster, terwijl juist het idee van een Mad Max op zee tegenwoordig verrassend fris zou kunnen aanvoelen.
Sommige films worden jarenlang achtervolgd door hun reputatie. Waterworld is daar misschien wel het bekendste voorbeeld van. De peperdure actiefilm met Kevin Costner werd in 1995 al vóór de première neergezet als een gigantisch Hollywood-risico. Toch is juist het oorspronkelijke idee achter de film tegenwoordig opvallend aantrekkelijk.
Mad Max, maar dan op het water
Het uitgangspunt van Waterworld is eigenlijk bijzonder simpel. De aarde is vrijwel volledig overstroomd en de overgebleven mensen proberen te overleven op geïmproviseerde nederzettingen en schepen. Drinkwater, grond en brandstof zijn kostbaar en overal varen groepen rond die elkaar proberen te beroven.
De vergelijking met Mad Max is dan ook snel gemaakt. Scenarist David Twohy noemde Mad Max 2: The Road Warrior zelfs een belangrijke inspiratiebron. Alleen werden auto's, asfalt en woestijn vervangen door boten, jetski's en een eindeloze oceaan. Op papier klinkt dat nog altijd als een geweldig uitgangspunt voor een grote actiefilm.
De duurste film ter wereld
Het probleem zat destijds vooral in de uitvoering. Waterworld werd grotendeels op echt water opgenomen en de productie kreeg te maken met slecht weer, complexe sets en enorme vertragingen. Het budget liep uiteindelijk op tot ongeveer 175 miljoen dollar. Daarmee behoorde de scifi-actiefilm destijds tot de duurste films ooit gemaakt.
De film bracht uiteindelijk ruim 264 miljoen dollar wereldwijd op. Dat klinkt niet als een totale mislukking, maar tegenover het enorme productiebudget en de marketingkosten was dat onvoldoende voor het succes waarop Universal had gerekend. Waterworld werd vervolgens jarenlang gebruikt als voorbeeld van Hollywood dat te veel geld in één film stopte.
Maar was het idee eigenlijk wel het probleem?
Dertig jaar later ziet dat er anders uit. Kijk bijvoorbeeld naar Mad Max: Fury Road. Regisseur George Miller pakte in 2015 zijn concept dat toen al tientallen jaren oud was en maakte er opnieuw een enorme, fysieke actiefilm van.
Het resultaat voelde opvallend fris. Fury Road vertrouwde sterk op echte voertuigen, stuntwerk en grote actiescènes en kreeg uitzonderlijk goede recensies. Op Rotten Tomatoes staat de film op 97 procent positieve recensies. Precies daar zit misschien ook de kans voor Waterworld.
Een wereld die we nauwelijks meer zien
Veel grote Hollywoodfilms draaien tegenwoordig om bestaande merken. Superhelden, vervolgen, remakes en bekende personages domineren een groot deel van het blockbusterlandschap. Zelfs in 2026 blijft er discussie over vermoeidheid rond grote superheldenfranchises en de behoefte aan films die binnen het blockbustersegment iets anders proberen.
Een nieuwe Waterworld zou technisch gezien natuurlijk óók voortbouwen op bestaand materiaal. Maar de wereld zelf voelt nauwelijks uitgeput. Er is geen eindeloze reeks van tien Waterworld-films geweest. We kennen geen uitgebreid universum met tientallen hoofdpersonages. Voor een groot deel van het huidige bioscooppubliek zou een nieuwe film bijna als een nieuw concept kunnen aanvoelen.
Een beschaving op zee, piraten met bizarre vaartuigen, drijvende steden, ondergelopen metropolen en oorlog om drinkwater: visueel valt daar tegenwoordig enorm veel mee te doen.
Techniek kan nu helpen
Daar komt bij dat filmmakers tegenwoordig mogelijkheden hebben waar de makers in 1995 alleen maar van konden dromen. Waterworld hoef je niet meer maandenlang volledig op open zee te draaien.
Digitale omgevingen kunnen worden gecombineerd met echte schepen, grote sets, stuntwerk en opnames op water. Juist de combinatie zou interessant kunnen zijn. Niet alles achter een computer bouwen, maar dezelfde aanpak kiezen waarmee Fury Road zo overtuigend werd: eerst zoveel mogelijk tastbaar maken en digitale technieken gebruiken om de wereld groter te maken. Dan verdwijnt misschien ook precies het probleem waardoor Waterworld destijds zo berucht werd.
Misschien gewoon te vroeg
Waterworld zelf is zeker geen meesterwerk. Het verhaal is vrij eenvoudig en Costners Mariner is niet het meest toegankelijke filmpersonage ooit. Toch zit er onder alle verhalen over het ontspoorde budget een filmwereld die opvallend weinig is benut. En misschien is dat achteraf wel het interessantste aan Waterworld. Misschien verdient het vooral een tweede poging omdat het idee beter was dan zijn reputatie.
Mad Max, maar dan op het water
Het uitgangspunt van Waterworld is eigenlijk bijzonder simpel. De aarde is vrijwel volledig overstroomd en de overgebleven mensen proberen te overleven op geïmproviseerde nederzettingen en schepen. Drinkwater, grond en brandstof zijn kostbaar en overal varen groepen rond die elkaar proberen te beroven.
De vergelijking met Mad Max is dan ook snel gemaakt. Scenarist David Twohy noemde Mad Max 2: The Road Warrior zelfs een belangrijke inspiratiebron. Alleen werden auto's, asfalt en woestijn vervangen door boten, jetski's en een eindeloze oceaan. Op papier klinkt dat nog altijd als een geweldig uitgangspunt voor een grote actiefilm.
De duurste film ter wereld
Het probleem zat destijds vooral in de uitvoering. Waterworld werd grotendeels op echt water opgenomen en de productie kreeg te maken met slecht weer, complexe sets en enorme vertragingen. Het budget liep uiteindelijk op tot ongeveer 175 miljoen dollar. Daarmee behoorde de scifi-actiefilm destijds tot de duurste films ooit gemaakt.
De film bracht uiteindelijk ruim 264 miljoen dollar wereldwijd op. Dat klinkt niet als een totale mislukking, maar tegenover het enorme productiebudget en de marketingkosten was dat onvoldoende voor het succes waarop Universal had gerekend. Waterworld werd vervolgens jarenlang gebruikt als voorbeeld van Hollywood dat te veel geld in één film stopte.
Maar was het idee eigenlijk wel het probleem?
Dertig jaar later ziet dat er anders uit. Kijk bijvoorbeeld naar Mad Max: Fury Road. Regisseur George Miller pakte in 2015 zijn concept dat toen al tientallen jaren oud was en maakte er opnieuw een enorme, fysieke actiefilm van.
Het resultaat voelde opvallend fris. Fury Road vertrouwde sterk op echte voertuigen, stuntwerk en grote actiescènes en kreeg uitzonderlijk goede recensies. Op Rotten Tomatoes staat de film op 97 procent positieve recensies. Precies daar zit misschien ook de kans voor Waterworld.
Een wereld die we nauwelijks meer zien
Veel grote Hollywoodfilms draaien tegenwoordig om bestaande merken. Superhelden, vervolgen, remakes en bekende personages domineren een groot deel van het blockbusterlandschap. Zelfs in 2026 blijft er discussie over vermoeidheid rond grote superheldenfranchises en de behoefte aan films die binnen het blockbustersegment iets anders proberen.
Een nieuwe Waterworld zou technisch gezien natuurlijk óók voortbouwen op bestaand materiaal. Maar de wereld zelf voelt nauwelijks uitgeput. Er is geen eindeloze reeks van tien Waterworld-films geweest. We kennen geen uitgebreid universum met tientallen hoofdpersonages. Voor een groot deel van het huidige bioscooppubliek zou een nieuwe film bijna als een nieuw concept kunnen aanvoelen.
Een beschaving op zee, piraten met bizarre vaartuigen, drijvende steden, ondergelopen metropolen en oorlog om drinkwater: visueel valt daar tegenwoordig enorm veel mee te doen.
Techniek kan nu helpen
Daar komt bij dat filmmakers tegenwoordig mogelijkheden hebben waar de makers in 1995 alleen maar van konden dromen. Waterworld hoef je niet meer maandenlang volledig op open zee te draaien.
Digitale omgevingen kunnen worden gecombineerd met echte schepen, grote sets, stuntwerk en opnames op water. Juist de combinatie zou interessant kunnen zijn. Niet alles achter een computer bouwen, maar dezelfde aanpak kiezen waarmee Fury Road zo overtuigend werd: eerst zoveel mogelijk tastbaar maken en digitale technieken gebruiken om de wereld groter te maken. Dan verdwijnt misschien ook precies het probleem waardoor Waterworld destijds zo berucht werd.
Misschien gewoon te vroeg
Waterworld zelf is zeker geen meesterwerk. Het verhaal is vrij eenvoudig en Costners Mariner is niet het meest toegankelijke filmpersonage ooit. Toch zit er onder alle verhalen over het ontspoorde budget een filmwereld die opvallend weinig is benut. En misschien is dat achteraf wel het interessantste aan Waterworld. Misschien verdient het vooral een tweede poging omdat het idee beter was dan zijn reputatie.
