In 1989 verschenen er maar liefst vier (!) verschillende onderwatermonsterfilms, waaronder James Camerons meesterwerk
In 1989 verschenen vier onderwatermonsterfilms. Alleen 'The Abyss' van James Cameron was een meesterwerk.
In 1989 stortte Hollywood zich massaal op de onderwatermonsterfilm. Deze producties volgden stuk voor stuk nagenoeg hetzelfde stramien - om wat voor reden dan ook daalt een crew voor een missie af naar de diepte, stuit daar op een monster dat flink wat slachtoffers eist, waarna de overgebleven bemanningsleden een manier vinden om het beest te overmeesteren - en de meeste werden door critici dan ook niet bepaald warm onthaald. Maar James Cameron (Avatar, Aliens) kwam er met The Abyss toch bovenuit.
Datzelfde jaar kwamen ook Leviathan, DeepStar Six en The Lords of the Deep uit. Cameron wist echter goud te slaan in een periode waarin de concurrentie tekortschoot. Ondanks een rommelige derde akte bereikte The Abyss de tweede plaats aan de box office en sleepte de film tijdens de 62e Academy Awards zelfs de Oscar voor Beste Visuele Effecten binnen.
Formule
Voor het filmpubliek werd de trend van deze onderwaterfilms al gauw saai. Als je er eentje had gezien, had je ze eigenlijk allemaal wel gezien. De drie zojuist benoemde voorbeelden zijn voorbeelden waarom die standaardformule bestaat. Leviathan geeft die formule een Russisch tintje, maar daar blijft het wel bij.
Deepstar Six begon de trend. Het monster is tergend generiek. In eerste instantie is het nog een onzichtbare dreiging die er puur is om de bemanningsleden een voor een af te slachten, om uiteindelijk gewoon een krabachtig zeemonster te blijken dat aan het einde het loodje legt.
Dieptepunt
Lords of the Deep voelt niet alleen als een herhalingsoefening van eerdere genrefilms, maar de originele trailer uit 1989 leek ook wel erg veel op die van DeepStar Six - in beide voice-overs werd over de bemanning gezegd: "they are invaders".
Ik moet wel toegeven, er zitten wel wat unieke elementen in. Zo krijgt biologe dr. Claire McDowell paranormale visioenen en willen de aliens aan het einde van de film de mensheid juist behoeden voor hebzucht en haar slechtste impulsen. Maar het is het slechtste wat dit genre te bieden had.
Speciaal
The Abyss wist destijds juist iets volstrekt vernieuwends neer te zetten: compassie en nieuwsgierigheid binnen een genre dat bijna uitsluitend draaide om haat en angst. In tegenstelling tot de concurrentie is het wezen in The Abyss geen reptiel of een vormeloze massa.
Het is juist, in de woorden van de vrouwelijke hoofdrolspeler dr. Lindsey Brigman (Mary Elizabeth Mastrantonio), "het mooiste wat ze ooit heeft gezien". Dit onderwaterwezen heeft dan ook meer weg van een spectaculaire, elegante lichtshow dan een standaardmonster als iets uit Creature from the Black Lagoon. In tegenstelling tot haar mannelijke collega's in de film is Dr. Brigman ervan overtuigd dat het wezen de bemanning geen enkel kwaad wil doen. Brigman staat juist open voor het onbekende en omarmt het. Dat maakt The Abyss zo speciaal.
Datzelfde jaar kwamen ook Leviathan, DeepStar Six en The Lords of the Deep uit. Cameron wist echter goud te slaan in een periode waarin de concurrentie tekortschoot. Ondanks een rommelige derde akte bereikte The Abyss de tweede plaats aan de box office en sleepte de film tijdens de 62e Academy Awards zelfs de Oscar voor Beste Visuele Effecten binnen.
Formule
Voor het filmpubliek werd de trend van deze onderwaterfilms al gauw saai. Als je er eentje had gezien, had je ze eigenlijk allemaal wel gezien. De drie zojuist benoemde voorbeelden zijn voorbeelden waarom die standaardformule bestaat. Leviathan geeft die formule een Russisch tintje, maar daar blijft het wel bij.
Deepstar Six begon de trend. Het monster is tergend generiek. In eerste instantie is het nog een onzichtbare dreiging die er puur is om de bemanningsleden een voor een af te slachten, om uiteindelijk gewoon een krabachtig zeemonster te blijken dat aan het einde het loodje legt.
Dieptepunt
Lords of the Deep voelt niet alleen als een herhalingsoefening van eerdere genrefilms, maar de originele trailer uit 1989 leek ook wel erg veel op die van DeepStar Six - in beide voice-overs werd over de bemanning gezegd: "they are invaders".
Ik moet wel toegeven, er zitten wel wat unieke elementen in. Zo krijgt biologe dr. Claire McDowell paranormale visioenen en willen de aliens aan het einde van de film de mensheid juist behoeden voor hebzucht en haar slechtste impulsen. Maar het is het slechtste wat dit genre te bieden had.
Speciaal
The Abyss wist destijds juist iets volstrekt vernieuwends neer te zetten: compassie en nieuwsgierigheid binnen een genre dat bijna uitsluitend draaide om haat en angst. In tegenstelling tot de concurrentie is het wezen in The Abyss geen reptiel of een vormeloze massa.
Het is juist, in de woorden van de vrouwelijke hoofdrolspeler dr. Lindsey Brigman (Mary Elizabeth Mastrantonio), "het mooiste wat ze ooit heeft gezien". Dit onderwaterwezen heeft dan ook meer weg van een spectaculaire, elegante lichtshow dan een standaardmonster als iets uit Creature from the Black Lagoon. In tegenstelling tot haar mannelijke collega's in de film is Dr. Brigman ervan overtuigd dat het wezen de bemanning geen enkel kwaad wil doen. Brigman staat juist open voor het onbekende en omarmt het. Dat maakt The Abyss zo speciaal.
Interessant voor jou
De opnames van deze scifi-film bleken een ware nachtmerrie: "Ik wil dit nooit meer meemaken"
De cameraman in 'The Abyss' veegt de lens af, James Cameron laat het erin en jou is het nog nóóit opgevallen
