Hij speelde jarenlang dezelfde charmante Brit, maar opeens gooide Hugh Grant het roer om
Hugh Grant begon zijn carrière als charmante Brit, maar speelde inmiddels ook tal van andere rollen.
Jarenlang was Hugh Grant hét gezicht van de Britse romantische komedie. Met zijn verlegen glimlach, stuntelige charme en herkenbare Britse accent groeide hij uit tot de ideale romantische hoofdrolspeler. Toch besloot de acteur later in zijn carrière bewust afstand te nemen van dat imago en liet hij zien dat hij veel meer in zijn mars had.
In het begin van zijn carrière groeide Grant uit tot een geliefde romantische hoofdrolspeler die bekendstond om zijn charmante en kwetsbare personages. In veel van zijn films speelde hij een vergelijkbaar type: een ietwat onhandige, intelligente Brit die in de problemen komt met de liefde.
Romantische komedies
Grant maakte zijn filmdebuut in Privileged (1982). Daarna volgde het romantische drama Maurice (1987), waarvoor hij veel lof kreeg. Zijn grote doorbraak kwam met de romantische komedie Four Weddings and a Funeral (1994) van Richard Curtis. Voor zijn rol als Charles won hij een Golden Globe en een BAFTA Award voor beste acteur.
Daarna groeide hij uit tot een van de bekendste gezichten van het romantische-komediegenre met films als Notting Hill (1999), Bridget Jones's Diary (2001), About a Boy (2002), Two Weeks Notice (2002), Love Actually (2003) en Music and Lyrics (2007). Hoewel veel van deze films succesvol waren, kreeg Grant ook regelmatig kritiek omdat hij vaak hetzelfde soort personage leek te spelen.
Carrière andere richting geven
Rond het midden van de jaren 2010 besloot Grant zijn carrière een andere richting te geven. Hij koos steeds vaker voor rollen waarin hij niet langer de sympathieke romanticus was, maar juist personages met meer scherpe randjes.
Een goed voorbeeld daarvan is Florence Foster Jenkins (2016), waarin hij de rol speelde van St. Clair Bayfield, de toegewijde maar complexe partner van het titelpersonage. Voor deze rol ontving hij een BAFTA-nominatie voor beste mannelijke bijrol. Een jaar later verraste hij opnieuw als de ijdele acteur Phoenix Buchanan in Paddington 2 (2017). Deze rol liet zien dat Grant ook uitstekend uit de voeten kan met komische schurkenrollen.
Ontwikkeld als karakteracteur
Sindsdien heeft Grant zich steeds verder ontwikkeld als karakteracteur. Hij speelde uiteenlopende rollen in films als The Gentlemen, Dungeons & Dragons: Honor Among Thieves, Wonka en de horrorfilm Heretic, waarvoor hij opnieuw werd genomineerd voor een BAFTA Award en een Golden Globe.
Hoewel Grant waarschijnlijk altijd verbonden zal blijven aan de romantische komedies uit de jaren negentig en begin jaren 2000, heeft hij inmiddels bewezen veel meer te zijn dan de stuntelende charmeur die het publiek ooit leerde kennen.
In het begin van zijn carrière groeide Grant uit tot een geliefde romantische hoofdrolspeler die bekendstond om zijn charmante en kwetsbare personages. In veel van zijn films speelde hij een vergelijkbaar type: een ietwat onhandige, intelligente Brit die in de problemen komt met de liefde.
Romantische komedies
Grant maakte zijn filmdebuut in Privileged (1982). Daarna volgde het romantische drama Maurice (1987), waarvoor hij veel lof kreeg. Zijn grote doorbraak kwam met de romantische komedie Four Weddings and a Funeral (1994) van Richard Curtis. Voor zijn rol als Charles won hij een Golden Globe en een BAFTA Award voor beste acteur.
Daarna groeide hij uit tot een van de bekendste gezichten van het romantische-komediegenre met films als Notting Hill (1999), Bridget Jones's Diary (2001), About a Boy (2002), Two Weeks Notice (2002), Love Actually (2003) en Music and Lyrics (2007). Hoewel veel van deze films succesvol waren, kreeg Grant ook regelmatig kritiek omdat hij vaak hetzelfde soort personage leek te spelen.
Carrière andere richting geven
Rond het midden van de jaren 2010 besloot Grant zijn carrière een andere richting te geven. Hij koos steeds vaker voor rollen waarin hij niet langer de sympathieke romanticus was, maar juist personages met meer scherpe randjes.
Een goed voorbeeld daarvan is Florence Foster Jenkins (2016), waarin hij de rol speelde van St. Clair Bayfield, de toegewijde maar complexe partner van het titelpersonage. Voor deze rol ontving hij een BAFTA-nominatie voor beste mannelijke bijrol. Een jaar later verraste hij opnieuw als de ijdele acteur Phoenix Buchanan in Paddington 2 (2017). Deze rol liet zien dat Grant ook uitstekend uit de voeten kan met komische schurkenrollen.
Ontwikkeld als karakteracteur
Sindsdien heeft Grant zich steeds verder ontwikkeld als karakteracteur. Hij speelde uiteenlopende rollen in films als The Gentlemen, Dungeons & Dragons: Honor Among Thieves, Wonka en de horrorfilm Heretic, waarvoor hij opnieuw werd genomineerd voor een BAFTA Award en een Golden Globe.
Hoewel Grant waarschijnlijk altijd verbonden zal blijven aan de romantische komedies uit de jaren negentig en begin jaren 2000, heeft hij inmiddels bewezen veel meer te zijn dan de stuntelende charmeur die het publiek ooit leerde kennen.
