Tijdens het kijken van 'The End of Oak Street' was ik gehypet en verbaasd tegelijkertijd
'The End of Oak Street' verrast als ambitieuze dinofilm, ondanks haperende finale en gemiste kansen.
Soms kan één nieuwsbericht (uit 2024) of een afbeelding (uit 2025) genoeg zijn om een film meteen op de radar te zetten. Dat gebeurde voor mij bij The End of Oak Street, de film die eerst nog Flowervale Street heette. Het idee van een grote dinofilm buiten de bekende Jurassic Park-reeks voelde direct veelbelovend.
Opvallend genoeg duurde het lang voordat duidelijk werd wat voor film dit zou worden. De opnames vonden al in 2024 plaats, maar de afronding nam veel tijd in beslag en de film schoof meerdere keren op. Gisteren zag ik de film eindelijk. Tijdens het kijken van The End of Oak Street was ik gehypet en verbaasd tegelijk.
Eindelijk weer dino's
The End of Oak Street is inderdaad een volwaardige dinofilm. Niet met de schaal van een moderne Jurassic World-productie, maar wel met duidelijke ambitie. De prehistorische dieren zien er meestal overtuigend uit, ook al ogen hun bewegingen soms ietwat traag.
Juist het eerste deel is sterk. De film neemt genoeg tijd voor het mysterie rond de buurt die ineens in een jungle lijkt te zijn beland. Het gegeven is simpel en effectief. Het roept vragen op en geeft de film de energie die nodig is om een blockbuster te zijn waarvoor mensen massaal naar de bioscoop gaan.
Sterke eerste helft
In die eerste helft voelt The End of Oak Street als het soort originele studiofilm waar Hollywood best vaker ruimte voor mag maken. Het concept is herkenbaar, maar de invulling is speels genoeg om niet als een simpele kopie te voelen. Vooral de opbouw maakt nieuwsgierig naar wat hierna nog mogelijk is.
Daarom is het extra jammer dat de film richting het einde begint te haperen. Sommige confrontaties met de dinosaurussen missen spanning en overtuiging. Niet omdat het idee niet werkt, maar omdat de uitvoering plots minder scherp voelt. Alsof de film net te snel naar zijn eindpunt wil.
Hoop op meer originaliteit
Dat zorgt voor frustratie. Je ziet een film die genoeg in huis heeft om echt te verrassen, maar die niet alles uit zijn beste momenten haalt. De vraag dringt zich op of de centjes op waren, of dat de creatieve energie weg was bij de makers voor wéér een dinoconfrontatie.
Toch blijft vooral de hoop hangen dat The End of Oak Street voldoende scoort aan de box office. Niet omdat de film perfect is, maar omdat dit precies het soort poging is dat Hollywood nodig heeft: een grote publieksfilm met een bekend soort spektakel, maar zonder vast te zitten aan een bestaande franchise.
Opvallend genoeg duurde het lang voordat duidelijk werd wat voor film dit zou worden. De opnames vonden al in 2024 plaats, maar de afronding nam veel tijd in beslag en de film schoof meerdere keren op. Gisteren zag ik de film eindelijk. Tijdens het kijken van The End of Oak Street was ik gehypet en verbaasd tegelijk.
Eindelijk weer dino's
The End of Oak Street is inderdaad een volwaardige dinofilm. Niet met de schaal van een moderne Jurassic World-productie, maar wel met duidelijke ambitie. De prehistorische dieren zien er meestal overtuigend uit, ook al ogen hun bewegingen soms ietwat traag.
Juist het eerste deel is sterk. De film neemt genoeg tijd voor het mysterie rond de buurt die ineens in een jungle lijkt te zijn beland. Het gegeven is simpel en effectief. Het roept vragen op en geeft de film de energie die nodig is om een blockbuster te zijn waarvoor mensen massaal naar de bioscoop gaan.
Sterke eerste helft
In die eerste helft voelt The End of Oak Street als het soort originele studiofilm waar Hollywood best vaker ruimte voor mag maken. Het concept is herkenbaar, maar de invulling is speels genoeg om niet als een simpele kopie te voelen. Vooral de opbouw maakt nieuwsgierig naar wat hierna nog mogelijk is.
Daarom is het extra jammer dat de film richting het einde begint te haperen. Sommige confrontaties met de dinosaurussen missen spanning en overtuiging. Niet omdat het idee niet werkt, maar omdat de uitvoering plots minder scherp voelt. Alsof de film net te snel naar zijn eindpunt wil.
Hoop op meer originaliteit
Dat zorgt voor frustratie. Je ziet een film die genoeg in huis heeft om echt te verrassen, maar die niet alles uit zijn beste momenten haalt. De vraag dringt zich op of de centjes op waren, of dat de creatieve energie weg was bij de makers voor wéér een dinoconfrontatie.
Toch blijft vooral de hoop hangen dat The End of Oak Street voldoende scoort aan de box office. Niet omdat de film perfect is, maar omdat dit precies het soort poging is dat Hollywood nodig heeft: een grote publieksfilm met een bekend soort spektakel, maar zonder vast te zitten aan een bestaande franchise.