Gisteren keek ik de nieuwe 'Evil Dead' op Netflix en aan één ding stoorde ik me enorm
'Evil Dead Burn' is vermakelijk, maar de Deadites missen de dreiging van 'Evil Dead Rise'.
Ik ben altijd al fan geweest van de Evil Dead-films. Niet eens zozeer vanwege de bloederige taferelen, maar vooral door het mysterieuze Necronomicon en de angstaanjagende manier waarop de Deadites hun slachtoffers toespreken. Gisteren keek ik op Netflix naar Evil Dead Burn, maar één ding stoorde me behoorlijk.
De film is verrassend snel op Netflix verschenen en ik was al een tijdje benieuwd wat dit nieuwe hoofdstuk zou brengen. Vooral omdat ik Evil Dead Rise uit 2023 bijzonder vermakelijk vond. Die film wist spanning, gruwelijke scènes en een ijzersterke Deadite uitstekend met elkaar te combineren.
Een aangename verrassing
Wat me direct positief opviel, is dat Evil Dead Burn zich afspeelt in dezelfde wereld als Evil Dead Rise. Vooraf dacht ik dat beide films volledig los van elkaar zouden staan, maar zowel aan het begin als tijdens de aftiteling worden er interessante verbindingen gelegd.
Het zijn geen wereldschokkende onthullingen, maar wel precies genoeg om nieuwsgierig te worden naar de toekomst van de reeks. Helaas wist de rest van de film me niet op dezelfde manier te overtuigen als zijn voorganger.
Een veel te groot einde
Waar Evil Dead Rise met de bezeten moeder Ellie (Alyssa Sutherland) een werkelijk angstaanjagende Deadite introduceerde, kiest Evil Dead Burn voor een andere aanpak. Vooral het typisch Hollywoodachtige einde, waarin een verbrande Deadite achter het belangrijkste slachtoffer aangaat, vond ik behoorlijk teleurstellend.
Het voelde allemaal veel te groots en overdreven. Alsof de makers koste wat kost een spectaculaire eindbaas wilden presenteren. Voor mij hoeft dat helemaal niet. Juist de kleinere, ongemakkelijke confrontaties maken de Evil Dead-films zo effectief.
De Deadites praten te veel
Maar mijn grootste ergernis zat ergens anders. De Deadites praten simpelweg veel te veel. Waar hun opmerkingen vroeger vaak kort, gemeen en bijzonder verontrustend waren, lijken ze nu eindeloos door te ratelen. Daarmee verdwijnt een belangrijk deel van hun dreiging. Juist de eerste teaser voor Burn gaf mij al het gevoel dat het vooral om die dreiging zou gaan.
Een Deadite hoeft geen complete monoloog af te steken om angstaanjagend te zijn. Sterker nog, hoe minder zo'n demon zegt, hoe ongemakkelijker de situatie vaak wordt. In Evil Dead Burn werd het gepraat op een gegeven moment eerder vermoeiend dan eng. In hun zoektocht naar een bepaald voorwerp, komen ze met te veel andere beweegredenen om eng te zijn.
Hoop voor het vervolg
Toch heb ik me zeker vermaakt met Evil Dead Burn. Er zitten genoeg pakkende scènes in en de film vormt een interessante brug naar de volgende film. Hopelijk kiest Evil Dead Wrath, dat voor 2028 gepland staat, weer voor meer mysterieuze Deadites en een wat kleinschaligere ontknoping. Soms is minder namelijk écht meer.
De film is verrassend snel op Netflix verschenen en ik was al een tijdje benieuwd wat dit nieuwe hoofdstuk zou brengen. Vooral omdat ik Evil Dead Rise uit 2023 bijzonder vermakelijk vond. Die film wist spanning, gruwelijke scènes en een ijzersterke Deadite uitstekend met elkaar te combineren.
Een aangename verrassing
Wat me direct positief opviel, is dat Evil Dead Burn zich afspeelt in dezelfde wereld als Evil Dead Rise. Vooraf dacht ik dat beide films volledig los van elkaar zouden staan, maar zowel aan het begin als tijdens de aftiteling worden er interessante verbindingen gelegd.
Het zijn geen wereldschokkende onthullingen, maar wel precies genoeg om nieuwsgierig te worden naar de toekomst van de reeks. Helaas wist de rest van de film me niet op dezelfde manier te overtuigen als zijn voorganger.
Een veel te groot einde
Waar Evil Dead Rise met de bezeten moeder Ellie (Alyssa Sutherland) een werkelijk angstaanjagende Deadite introduceerde, kiest Evil Dead Burn voor een andere aanpak. Vooral het typisch Hollywoodachtige einde, waarin een verbrande Deadite achter het belangrijkste slachtoffer aangaat, vond ik behoorlijk teleurstellend.
Het voelde allemaal veel te groots en overdreven. Alsof de makers koste wat kost een spectaculaire eindbaas wilden presenteren. Voor mij hoeft dat helemaal niet. Juist de kleinere, ongemakkelijke confrontaties maken de Evil Dead-films zo effectief.
De Deadites praten te veel
Maar mijn grootste ergernis zat ergens anders. De Deadites praten simpelweg veel te veel. Waar hun opmerkingen vroeger vaak kort, gemeen en bijzonder verontrustend waren, lijken ze nu eindeloos door te ratelen. Daarmee verdwijnt een belangrijk deel van hun dreiging. Juist de eerste teaser voor Burn gaf mij al het gevoel dat het vooral om die dreiging zou gaan.
Een Deadite hoeft geen complete monoloog af te steken om angstaanjagend te zijn. Sterker nog, hoe minder zo'n demon zegt, hoe ongemakkelijker de situatie vaak wordt. In Evil Dead Burn werd het gepraat op een gegeven moment eerder vermoeiend dan eng. In hun zoektocht naar een bepaald voorwerp, komen ze met te veel andere beweegredenen om eng te zijn.
Hoop voor het vervolg
Toch heb ik me zeker vermaakt met Evil Dead Burn. Er zitten genoeg pakkende scènes in en de film vormt een interessante brug naar de volgende film. Hopelijk kiest Evil Dead Wrath, dat voor 2028 gepland staat, weer voor meer mysterieuze Deadites en een wat kleinschaligere ontknoping. Soms is minder namelijk écht meer.
Interessant voor jou
De allereerste beelden uit 'Evil Dead Burn' zijn nu al iconisch en het wordt duidelijk dat ons wat te wachten staat
'Evil Dead' keert terug met gruwelijke eerste beelden: "Een film die pijn doet"
