Pip is een wees die een ongelukkige jeugd heeft gehad. De armoede en ellende werden af en toe onderbroken door zijn bezoeken aan de mysterieuze Mrs. Havisham en haar beschermelinge Estella. Ook helpt hij een misdadiger die op de vlucht is. Als Pip later in Londen woont krijgt hij financïele steun van een onbekende man. Het verleden wil hem echter maar niet loslaten.
- Regie
- Mike Newell
- Cast
- Ralph Fiennes, Malcolm Tierney, Helena Bonham Carter, Ewen Bremner, David Walliams, Robbie Coltrane, Jason Flemyng, Ralph Ineson, Tamzin Outhwaite, Holliday Grainger, Sally Hawkins, Sophie Rundle, Jessie Cave, Jeremy Irvine, Kate Lock, Richard James, Bernice Stegers, William Ellis, Toby Irvine, Tim Freeman, Alan Rushton, Sheila Simpson, Steve Morphew, Helena Barlow, Roberta Burton.
- Release
- 30.11.2012
- Release NL
- 21.02.2013
- Release DVD
- 14.05.2013
Filmtotaal Recensie
Regie: Mike Newell | Cast: Jeremy Irvine (Pip), Holliday Grainger (Estella), Helena Bonham Carter (Miss Havisham), Ralph Fiennes (Magwitch), e.a. | Speelduur: 128 minuten | Jaar: 2012
Het is een tijd geleden dat Mike Newell met een film kwam die boven de middelmaat uitstak. Sinds Four Weddings and a Funeral en Donnie Brasco ruim vijftien jaar geleden genreklassiekers werden, heeft hij eigenlijk geen interessant werk meer geleverd. Niet dat hij tegenwoordig louter slechte films maakt, maar het komt allemaal nogal onverschillig over. Denk aan het vierde deel uit de Harry Potter-reeks. Het is dat hij daar een sterk verhaal in handen had, want in de buurt van het bruisende en sfeervolle derde deel kwam hij bij lange na niet. Te vet aangezet, te veel gekunstelde dialogen, te weinig eigen visie. En zo is het ook met zijn verfilming van Great Expectations. Wie het verhaal nog niet kent zal zich waarschijnlijk best vermaken. Maar in vergelijking met eerdere filmbewerkingen voelt deze poging ongeïnspireerd en onnodig aan.
Het is niet bepaald de eerste keer dat het beroemde boek van Charles Dickens wordt verfilmd. Wie nu nog de klassieker naar het witte doek wil brengen, moet dus met wat eigen inbreng komen om nog iets beklijvends te maken. In 1998 kreeg het sociodrama bijvoorbeeld een moderne draai. De arme boerenjongen Pip werd toen een schabberige schilder in New York. De strekking van het verhaal, waarin Pip via een anonieme geldschieter opeens een luxeleven kan leiden en zijn jeugdliefde terug wil winnen, bleef onveranderd.
