Tre Ciotole (2025)
Alba Rohrwacher schittert in een film die betekenis vindt in het alledaagse en menselijke verbinding.
Marta (Rohrwacher) en Antonio (Germano) gaan uit elkaar na een triviaal ruzietje. Marta isoleert zich terwijl Antonio, een opkomend chef-kok, zich op zijn werk stort. Ondanks dat hij de relatie verbrak kan hij Marta maar niet vergeten. Als Marta ontdekt dat haar gebrek aan etenslust andere oorzaken heeft, zet dit haar leven op zijn kop.
- Alt titel
- Three Goodbyes
- Regie
- Isabel Coixet.
- Cast
- Sarita Choudhury, Alba Rohrwacher, Elio Germano, Galatéa Bellugi, Francesco Carril, Silvia D'Amico, Stefano Braschi, Vera Gemma, Cosimo Desii, Lorenzo Terenzi, Sofia D'Elia, Pietro Sparvoli, Sunkgu Jung, Matteo Carlomagno, Giuseppe Pestillo, Luisa Ricci, Alessandro Lo Caseto, Teodoro Giambanco.
- Opbrengst
- $ 3.845.199
- Release
- 09.10.2025
- Release NL
- 07.05.2026
Filmtotaal Recensie
Regie: Isabel Coixet | Scenario: Enrico Audenino, Isabel Coixet | Cast: Alba Rohrwacher (Marta), Elio Germano (Antonio), Silvia D'Amico (Elisa), Francesco Carril (Agostino), Galatéa Bellugi (Silvia), Sarita Choudhury (Dokter Benati), e.a. | Speelduur: 122 minuten | Jaar: 2025
Marta heeft genoeg spaarpunten om bij het supermarktje in een rustige wijk van Rome aanspraak te maken op 'tre ciotole': drie aardewerken schaaltjes. De kassière benadrukt dat de kommetjes handgemaakt zijn; ze heeft ze zelf ook. Marta's vriend Antonio vraagt zich hardop af waar ze die dingen eigenlijk voor nodig heeft, maar Marta neemt ze toch mee. Niet alles hoeft een reden te hebben.
Zingeving is een van de belangrijkste drijfveren in het menselijk bestaan. We willen weten waarom dingen gebeuren en wenden ons daartoe tot religie en andere levensbeschouwingen, de evolutieleer, gezond verstand, bijgeloof of wat dan ook. Het is de motor achter oorlogen, pijn en verdriet, maar ook achter verzoening, liefde en vooral hoop. Het kunnen verklaren van fenomenen en gevoelens leidt in het gunstigste geval tot acceptatie en vertrouwen in de toekomst, maar in het slechtste geval werkt het juist stagnerend en maakt het mensen bang voor het nieuwe en onbekende.
