Regie: Isabel Coixet | Scenario: Enrico Audenino, Isabel Coixet | Cast: Alba Rohrwacher (Marta), Elio Germano (Antonio), Silvia D'Amico (Elisa), Francesco Carril (Agostino), Galatéa Bellugi (Silvia), Sarita Choudhury (Dokter Benati), e.a. | Speelduur: 122 minuten | Jaar: 2025
Marta heeft genoeg spaarpunten om bij het supermarktje in een rustige wijk van Rome aanspraak te maken op 'tre ciotole': drie aardewerken schaaltjes. De kassière benadrukt dat de kommetjes handgemaakt zijn; ze heeft ze zelf ook. Marta's vriend Antonio vraagt zich hardop af waar ze die dingen eigenlijk voor nodig heeft, maar Marta neemt ze toch mee. Niet alles hoeft een reden te hebben.
Zingeving is een van de belangrijkste drijfveren in het menselijk bestaan. We willen weten waarom dingen gebeuren en wenden ons daartoe tot religie en andere levensbeschouwingen, de evolutieleer, gezond verstand, bijgeloof of wat dan ook. Het is de motor achter oorlogen, pijn en verdriet, maar ook achter verzoening, liefde en vooral hoop. Het kunnen verklaren van fenomenen en gevoelens leidt in het gunstigste geval tot acceptatie en vertrouwen in de toekomst, maar in het slechtste geval werkt het juist stagnerend en maakt het mensen bang voor het nieuwe en onbekende.
Misschien is het wel beter om de redenen en oorzaken te relativeren en de zaken gewoon te nemen zoals ze zijn. Inderdaad, mindful! Dat laatste woord gebruikt de nieuwste film van de Catalaanse Isabel Coixet echter niet, want Tre Ciotole draait niet om het verklaren van gebeurtenissen, maar om het accepteren dát ze gebeuren. Marta en Antonio gaan op zijn initiatief uit elkaar en moeten na de scheiding de draad van het leven weer op zien te pakken. Vooral Marta heeft daar veel moeite mee. Ze zegt: "Niemand zou liefdesliedjes schrijven als liefde niet een groot gehannes was."
Tre Ciotole is een filosofische film (gebaseerd op een roman van de Italiaanse Michela Murgia), maar bombardeert de kijker niet met hoogdravende redevoeringen of eindeloze verwijzingen naar beroemde wijsgeren. In plaats daarvan focust Coixet op de kleine stappen die Marta zet, de alledaagse details en de stille introspectie. We volgen haar via simpele gebeurtenissen, interacties met anderen en haar gesprekjes met, of eigenlijk tegen, een levensgrote kartonnen uitsnede van K-popster Jirko, die ze uit het vuilnis heeft geplukt. Een soort Wilson uit Cast Away, maar dan een stuk knapper.
Jirko groeit uit tot Marta's vertrouwenspersoon in een wereld die na de scheiding van Antonio steeds onoverzichtelijker en onverklaarbaarder wordt. Marta laat de behoefte aan zingeving steeds meer los, zonder in nihilisme te vervallen. Integendeel. Ze gaat nieuwe verbindingen aan (onder andere dus met Jirko) en stapt uit haar comfortzone, al moet ze zelf erg lachen om dat woord. Waarom? Nou, daarom.
Zoals in ieder leven staan ook in dat van Marta verbindingen centraal. Tre Ciotole toont op subtiele, maar gedetailleerde wijze hoe een mens banden aangaat met een partner, familieleden, collega's of zelfs totaal onbekenden. En hoe belangrijk die banden zijn, maar ook hoe broos. De film doet dit op sympathieke, soms komische wijze en bevat een tedere liefdesbekentenis die de kijker nog lang zal heugen. Gedragen door de innemende en gevoelige Alba Rohrwacher (L'Amica Geniale) als Marta, is dit een Romeins drama dat gezien en beleefd mag worden. En die kommetjes? Die komen nog goed van pas... want misschien heeft alles toch een reden.
Marta heeft genoeg spaarpunten om bij het supermarktje in een rustige wijk van Rome aanspraak te maken op 'tre ciotole': drie aardewerken schaaltjes. De kassière benadrukt dat de kommetjes handgemaakt zijn; ze heeft ze zelf ook. Marta's vriend Antonio vraagt zich hardop af waar ze die dingen eigenlijk voor nodig heeft, maar Marta neemt ze toch mee. Niet alles hoeft een reden te hebben.
Zingeving is een van de belangrijkste drijfveren in het menselijk bestaan. We willen weten waarom dingen gebeuren en wenden ons daartoe tot religie en andere levensbeschouwingen, de evolutieleer, gezond verstand, bijgeloof of wat dan ook. Het is de motor achter oorlogen, pijn en verdriet, maar ook achter verzoening, liefde en vooral hoop. Het kunnen verklaren van fenomenen en gevoelens leidt in het gunstigste geval tot acceptatie en vertrouwen in de toekomst, maar in het slechtste geval werkt het juist stagnerend en maakt het mensen bang voor het nieuwe en onbekende.
Misschien is het wel beter om de redenen en oorzaken te relativeren en de zaken gewoon te nemen zoals ze zijn. Inderdaad, mindful! Dat laatste woord gebruikt de nieuwste film van de Catalaanse Isabel Coixet echter niet, want Tre Ciotole draait niet om het verklaren van gebeurtenissen, maar om het accepteren dát ze gebeuren. Marta en Antonio gaan op zijn initiatief uit elkaar en moeten na de scheiding de draad van het leven weer op zien te pakken. Vooral Marta heeft daar veel moeite mee. Ze zegt: "Niemand zou liefdesliedjes schrijven als liefde niet een groot gehannes was."
Tre Ciotole is een filosofische film (gebaseerd op een roman van de Italiaanse Michela Murgia), maar bombardeert de kijker niet met hoogdravende redevoeringen of eindeloze verwijzingen naar beroemde wijsgeren. In plaats daarvan focust Coixet op de kleine stappen die Marta zet, de alledaagse details en de stille introspectie. We volgen haar via simpele gebeurtenissen, interacties met anderen en haar gesprekjes met, of eigenlijk tegen, een levensgrote kartonnen uitsnede van K-popster Jirko, die ze uit het vuilnis heeft geplukt. Een soort Wilson uit Cast Away, maar dan een stuk knapper.
Jirko groeit uit tot Marta's vertrouwenspersoon in een wereld die na de scheiding van Antonio steeds onoverzichtelijker en onverklaarbaarder wordt. Marta laat de behoefte aan zingeving steeds meer los, zonder in nihilisme te vervallen. Integendeel. Ze gaat nieuwe verbindingen aan (onder andere dus met Jirko) en stapt uit haar comfortzone, al moet ze zelf erg lachen om dat woord. Waarom? Nou, daarom.
Zoals in ieder leven staan ook in dat van Marta verbindingen centraal. Tre Ciotole toont op subtiele, maar gedetailleerde wijze hoe een mens banden aangaat met een partner, familieleden, collega's of zelfs totaal onbekenden. En hoe belangrijk die banden zijn, maar ook hoe broos. De film doet dit op sympathieke, soms komische wijze en bevat een tedere liefdesbekentenis die de kijker nog lang zal heugen. Gedragen door de innemende en gevoelige Alba Rohrwacher (L'Amica Geniale) als Marta, is dit een Romeins drama dat gezien en beleefd mag worden. En die kommetjes? Die komen nog goed van pas... want misschien heeft alles toch een reden.
