Regie: Jim Jarmusch | Scenario: Jim Jarmusch | Cast: Tom Waits (vader), Adam Driver (Jeff), Mayim Bialik (Emily), Charlotte Rampling (moeder), Cate Blanchett (Timothea), Vicky Krieps (Lilith), Sarah Greene (Jeanette), Indya Moore (Skye), Luka Sabbat (Billy), e.a. | Speelduur: 111 minuten | Jaar: 2025
Jim Jarmusch begon zijn carrière met interessante en eigenzinnige arthousekomedies zoals Stranger Than Paradise en Down by Law. Sindsdien maakt hij vooral halfslachtige dramedies of antigenrefilms die zelden een topniveau bereiken, met uitzondering van Ghost Dog: the Way of the Samurai. De meeste van zijn films zijn niet slecht, maar weten zelden je aandacht echt vast te houden. Father Mother Sister Brother is weliswaar beter dan zijn vorige film, het dieptepunt The Dead Don't Die, maar grootse cinema is het niet.
Net als Mystery Train is deze film opgebouwd uit drie afzonderlijke verhalen. In het eerste en beste segment bezoeken Jeff en zijn zus Emily hun oude vader ergens op het Amerikaanse platteland. Jeff heeft een krat met levensmiddelen meegebracht omdat hij twijfelt of de bejaarde nog goed voor zichzelf kan zorgen. Emily ontdekt dat Jeff hem geld toestopt. De vader lijkt het een en ander te verbergen.
In de tweede episode ontvangt Catherine in haar herenhuis in Dublin haar twee dochters, Timothea en Lilith, voor het jaarlijks theekransje. Het gaat er zeer beschaafd aan toe, maar de familieleden hebben elkaar weinig te zeggen. Zodra ze de kans krijgen, vertrekken ze weer. In het derde verhaal bezoeken een broer en een zus het verlaten appartement in Parijs van hun verongelukte ouders. Ze bekijken oude foto's en halen herinneringen op.
De drie verhalen spelen zich af in verschillende steden en lijken op het eerste gezicht niets met elkaar te maken te hebben. Toch zijn er overlappende elementen. In alle verhalen duikt een Rolex op die iets zegt over leugens of sociale status. Twee verhalen suggereren dat de bezoekers beter weer kunnen vertrekken, omdat hun komst weinig oplevert. In alle episodes zijn de ouders afwezig, verhullen hun status of zijn de band met hun familie kwijtgeraakt.
De eerste twee luiken mikken op droge humor. Zo zegt vader (Tom Waits) tegen zijn zoon (Adam Driver) dat hij zijn favoriete zoon is, waarop deze opmerkt dat hij zijn enige zoon is. Het is een van de weinige expliciete grapjes, die ook in de trailer zit om het publiek duidelijk te maken dat dit een (tragi)komedie is. Het derde luik is daarentegen bloedserieus en bewust heel ingehouden, alsof Jarmusch wil zeggen dat een warme familierelatie zonder conflict is.
Jarmusch beweert dat hij lang aan het scenario heeft gewerkt, maar het voelt alsof het in twee dagen geschreven is. De film mist de tegendraadsheid en de cinematografische sprankeling van zijn vroege werk. De vraag dringt zich op of de regisseur nog iets te vertellen heeft. Hij lijkt vooral te leunen op zijn reputatie van buitenbeentje en auteur met hoofdletter A. Op basis van deze film en zijn vorige, die vreselijk flauwe zombiefilm, moet je concluderen dat hij zich moet heruitvinden. Anders dreigt hij langzaam uit beeld te verdwijnen en zijn films enkel nog de allerkleinste arthousezalen te bereiken.
Toch is er goed nieuws. Alle acteurs leveren voortreffelijk werk. Dat is ook niet verwonderlijk met zulke getalenteerde vakmensen als Waits, Driver, Rampling, Blanchett en Krieps. In Venetië sleepte Father Mother Sister Brother de Gouden Leeuw in de wacht. Dat heeft vermoedelijk te maken met het feit dat de jury onder de indruk was van de ensemblecast, én dat The Voice of Hind Rajab te gevoelig lag om er met de hoofdprijs vandoor te gaan.
Jim Jarmusch begon zijn carrière met interessante en eigenzinnige arthousekomedies zoals Stranger Than Paradise en Down by Law. Sindsdien maakt hij vooral halfslachtige dramedies of antigenrefilms die zelden een topniveau bereiken, met uitzondering van Ghost Dog: the Way of the Samurai. De meeste van zijn films zijn niet slecht, maar weten zelden je aandacht echt vast te houden. Father Mother Sister Brother is weliswaar beter dan zijn vorige film, het dieptepunt The Dead Don't Die, maar grootse cinema is het niet.
Net als Mystery Train is deze film opgebouwd uit drie afzonderlijke verhalen. In het eerste en beste segment bezoeken Jeff en zijn zus Emily hun oude vader ergens op het Amerikaanse platteland. Jeff heeft een krat met levensmiddelen meegebracht omdat hij twijfelt of de bejaarde nog goed voor zichzelf kan zorgen. Emily ontdekt dat Jeff hem geld toestopt. De vader lijkt het een en ander te verbergen.
In de tweede episode ontvangt Catherine in haar herenhuis in Dublin haar twee dochters, Timothea en Lilith, voor het jaarlijks theekransje. Het gaat er zeer beschaafd aan toe, maar de familieleden hebben elkaar weinig te zeggen. Zodra ze de kans krijgen, vertrekken ze weer. In het derde verhaal bezoeken een broer en een zus het verlaten appartement in Parijs van hun verongelukte ouders. Ze bekijken oude foto's en halen herinneringen op.
De drie verhalen spelen zich af in verschillende steden en lijken op het eerste gezicht niets met elkaar te maken te hebben. Toch zijn er overlappende elementen. In alle verhalen duikt een Rolex op die iets zegt over leugens of sociale status. Twee verhalen suggereren dat de bezoekers beter weer kunnen vertrekken, omdat hun komst weinig oplevert. In alle episodes zijn de ouders afwezig, verhullen hun status of zijn de band met hun familie kwijtgeraakt.
De eerste twee luiken mikken op droge humor. Zo zegt vader (Tom Waits) tegen zijn zoon (Adam Driver) dat hij zijn favoriete zoon is, waarop deze opmerkt dat hij zijn enige zoon is. Het is een van de weinige expliciete grapjes, die ook in de trailer zit om het publiek duidelijk te maken dat dit een (tragi)komedie is. Het derde luik is daarentegen bloedserieus en bewust heel ingehouden, alsof Jarmusch wil zeggen dat een warme familierelatie zonder conflict is.
Jarmusch beweert dat hij lang aan het scenario heeft gewerkt, maar het voelt alsof het in twee dagen geschreven is. De film mist de tegendraadsheid en de cinematografische sprankeling van zijn vroege werk. De vraag dringt zich op of de regisseur nog iets te vertellen heeft. Hij lijkt vooral te leunen op zijn reputatie van buitenbeentje en auteur met hoofdletter A. Op basis van deze film en zijn vorige, die vreselijk flauwe zombiefilm, moet je concluderen dat hij zich moet heruitvinden. Anders dreigt hij langzaam uit beeld te verdwijnen en zijn films enkel nog de allerkleinste arthousezalen te bereiken.
Toch is er goed nieuws. Alle acteurs leveren voortreffelijk werk. Dat is ook niet verwonderlijk met zulke getalenteerde vakmensen als Waits, Driver, Rampling, Blanchett en Krieps. In Venetië sleepte Father Mother Sister Brother de Gouden Leeuw in de wacht. Dat heeft vermoedelijk te maken met het feit dat de jury onder de indruk was van de ensemblecast, én dat The Voice of Hind Rajab te gevoelig lag om er met de hoofdprijs vandoor te gaan.
