Regie: Daniel Roher | Scenario: Daniel Roher en Robert Ramsey | Cast: Leo Woodall (Niki White), Havana Rose Liu (Ruthie), Dustin Hoffman (Harry Horowitz), e.a. | Speelduur: 109 minuten | Jaar: 2025

Leo Woodall trok als eindtwintiger de aandacht met zijn bijrol in het derde seizoen van hitserie The White Lotus. Hierin speelde de Britse acteur een schoffie dat moeiteloos mensen om zijn vinger wond. Meer rollen volgden, onder meer als de nieuwe vlam van Bridget Jones en als wiskundig rekenwonder in de uitstekende thrillerserie Prime Target. Inmiddels wordt Woodalls naam zelfs genoemd als nieuwe vertolker van James Bond.

In het schipperende maar innemende drama Tuner speelt de Brit pianostemmer Niki, een New Yorker vol dromen en verlangens, die niet meteen het achterste van zijn tong laat zien. Hij is leerling van zeventiger Harry Horowitz, een te marginale rol van Dustin Hoffman, die hij als vaderfiguur beschouwt. Wanneer Niki er professioneel alleen voor komt te staan, wordt hij gedwongen het roer om te gooien.

Enerzijds leert hij de ambitieuze en getalenteerde pianiste Ruthie kennen. Anderzijds ontdekt de pianostemmer dat hij een talent heeft voor het openen van kluizen. Niki heeft namelijk een gehoorafwijking waardoor hij slecht tegen harde en onverwachte geluiden kan en altijd een koptelefoon draagt. Het klikken van de palletjes in het kluismechanisme hoort hij feilloos. Dit maakt hem een interessante speelbal voor een criminele bende die het op de bezittingen van rijke families heeft voorzien.

De sympathieke Niki is, net als het filmdrama van Daniel Roher waarin hij opereert, gevangen tussen hoop, duistere zaken en het verlangen om zijn huidige zekerheden te behouden. Tegelijkertijd roept dat vragen op over de opmerkelijke keuzes die Roher en coscenarist Robert Ramsey in hun scenario maken. Zo is Niki's mogelijke gewetensnood grotendeels afwezig. Hij wordt er duidelijk ingeluisd door figuren die hem heus niet zomaar laten uitstappen zodra zijn gage binnen is.

Roher verwacht dat het publiek deze morele dilemma's zelf wel weet te beslechten, omdat ze zijn ingegeven door een duidelijke scheiding tussen goed en kwaad. De filmmaker probeert nog een grijs gebied op te zoeken, maar werkt die thematiek slechts mondjesmaat uit. Daar staat tegenover dat de manier waarop Niki en Ruthie naar elkaar toegroeien voor charmante en intieme scènes zorgt. Ruthie wil graag leerling worden van een meestercomponist, desnoods door eerst alleen maar koffie voor hem te halen.

Dit plotelement levert een tamelijk onbenutte bijrol op voor Jean Reno. De Franse acteur, toch niet bepaald de minste, mag vooral opdraven om het verhaal rond te breien, geholpen door een vleugje toeval. Tuner is een schematische uiteenzetting van ontluikend geluk dat door foute keuzes om zeep geholpen dreigt te worden. De toon is, op enkele geweldsscènes na, voornamelijk gemoedelijk en kabbelend. Toch gaat al die braafheid door het degelijke acteerwerk nooit echt tegenstaan.